Bershka wishlist april ’14.

Dag honneponnetjes van me!

Ik zat dus lekker op de bank met m’n laptopje op schoot, toen ik me ineens bedacht “laten we de webshop van Bershka eens bezoeken!” Nou dames en heren, ik heb het geweten. ‘t Is dat ik nu geen iDeal kan gebruiken. M’n telefoon is namelijk kapoetskie. Codes voor de bevestiging krijg ik altijd via de sms binnen, dus dat wordt lastig. Maar als m’n telefoon het had gedaan, whooooop. Dan had het menens geweest!

Kijk dan, wat een leuk rokje! Ik draag nooit rokjes, maar ik wil het wel. Verder dan het zwarte, elastieke rokje van de H&M ben ik alleen nooit gekomen. Heb ook geen idee of dit model me zou staan, maar zou het weleens willen proberen. Vind de print echt leuk. Dat tropische in kleding spreekt mij erg aan. En dat voor maar €19,99!

Deze korte kimono vind ik cute. De manier waarop het model het draagt, vind ik erg leuk. Kimono’s koop ik zelf niet zo snel omdat ik ze altijd zo lang vind, maar dit is een kortere variant. Weer met zo’n leuke tropische print. Deze kost €19,99 en ik vind hem helemaal leuk.

Wanneer er een ananas te zien is, ben ik in principe al verkocht. Die sterretjes erop vind ik ook leuk. Ik ben gek op dit soort printjes én op de kleur geel. Gelukkig is ‘t een lief geel tintje en niet té fel, want de ananas zelf is wat mij betreft al fel genoeg. Ik zou dit shirt zelf ook dragen op een lichtblauwe jeans. Dit shirtje kost maar een tientje! (€9,99)

Wat is dat toch met fruit? Het is lekker, gezond en het ziet er vrolijk uit! WATERMELOEN, NOM! Ik zou elke dag watermeloen eten als ik de kans kreeg. Dit shirt vind ik echt schattig. Vooral dat “too sassy for you” aan de onderkant maakt het helemaal af. Ook deze kost maar een tientje.

Palmbomen en flamingo’s. SOLD! Palmbomen doen me denken aan vakantie en flamingo’s ook. Ze doen me ook een beetje denken aan suikerspinnen. Daarmee wil ik trouwens niet zeggen dat ik een flamingo op zou eten, hoor. Doe me dan maar een suikerspin. Anyway, deze top kost €12,99. Prima prijsje voor zo’n leuke toevoeging aan je gardarobe!

PATAT! Dit shirt is leu-heuk. Ik vind hem grappig. Ik vind hem bij mij passen. Ik lijk namelijk wel een beetje op een patatje. Wait, what? Aparte uitspraak weer, Ellis. Euhh.. dit shirtje kost maar een tientje!

Dit is een crop top. Normaal hou ik er niet van, maar deze is niet extreem gecropt en je kan hem goed combineren zodat je toch je buik niet te zien krijgt. Bovendien staan er palmbomen op. You guys know what that means. I need this in my life! Deze top kost €7,99. Koopje!

Can we just talk about this necklace? Ik heb geen flauw idee hoe ik dit zou combineren en of ik dit uberhaupt wel kan hebben. But look at that tropical awesomeness! Ik vind het echt een toffe ketting. Hij kost wel €25,99, dus ik zou er een nachtje over moeten slapen, maar hij is wel écht heel gaaf.

Alle afbeeldingen zijn klikbaar, mochten jullie dezelfde smaak hebben als ik en ook iets willen bestellen. Graag gedaan!

Dikke kus,
Ellis <3

Trotse youtuber!

Dag dropjes van me!

Of moet ik zeggen ‘Hee-eeeuy jongens! Ik ben.. ELLIS IN JOETOEP LAND!’, want zo begin ik m’n filmpjes altijd. Zoals de meesten wel weten, ben ik een youtuber. Op YouTube post ik wél regelmatig, in tegenstelling tot op mijn blog. Ik doe dit al een tijdje met veel plezier. Ik kan er m’n verhaal, mijn kijk op bepaalde dingen, mijn humor en mijn creativiteit in kwijt. Het allermooiste vind ik dat ik mensen er blij mee kan maken. Zelf kan ik ook erg blij worden van andere youtubers. Dit gebeurd al jaren. Dat ikzelf ooit hetzelfde effect zou hebben op mensen, had ik nooit verwacht, maar ik ben dankbaar. Heel dankbaar. Ik zal hieronder wat videootjes plaatsen:

Zoals jullie hierboven hebben kunnen zien, kan de video ook overal over gaan. Het is maar net waar je je goed bij voelt. Inspiratie voor een video kan echt overal ontstaan. Wanneer ik een boek aan het lezen ben. Wanneer ik een plasje pleeg. Wanneer ik m’n snuit aan het wassen ben. Ja, echt overal. Dan begint het proces van schrijven, bedenken wanneer ik ga filmen, bla bla bla. Een paar uurtjes editten is daarna een vereiste, want mijn opnames gaan nóóit in een keer goed. Hoevaak ik stukjes eruit moet knippen, willen jullie niet weten. Zoals jullie hierboven hebben kunnen zien, kan de video ook overal over gaan. Het is maar net waar je je goed bij voelt.

Wat ik behoorlijk jammer vind, is dat Youtubers altijd aangeprezen worden als ‘geld-verdieners’. Een echte youtuber begint niet met film maken, omdat hij/zij geld wil verdienen. Je begint met filmpjes maken, omdat je het leuk vind. Je blijft er mee doorgaan, als het je passie is. Ik kan er over meepraten. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik niet m’n cameraatje op zou kunnen zetten en m’n zegje niet meer zou kunnen doen. Dat lijkt me verschrikkelijk.

Vanavond, op RTL 4, bij RTL Late Night, waren twee van m’n grootste youtube-helden op tv. Peter en Kelvin van CINEMATES waren te gast en ik wist niet hoe snel ik naar de tv moest rennen. Humberto Tan was enthousiast, net als de andere gasten aan tafel. Er werd oprecht interesse in ze getoond. Dat vond ik prachtig om te zien. Het maakte me zelfs een beetje trots. Ik kijk op naar Peter & Kelvin. Wat zij bereikt hebben, vind ik prachtig.

Eindelijk werd YouTube GOED op de kaart gezet. YouTube is geen baantje waar je even voor kan solliciteren. Het is een hobby, die soms een beetje uit de hand loopt, maar telkens leuker wordt. Een passie die je kan delen met de wereld. Ik ben trots dat ik er deel van uit mag maken. Ook ben ik trots op de Cinemates. Ik hoop dat jullie nog lang content mogen maken, want ik en velen anderen zijn jullie nog lang niet zat!

Dikke kus,
Ellis <3

Productief zondagje.

Dag zonnestraaltjes van me!

Vandaag scheen het zonnetje niet zo in Utrecht, maar goed. Voor mij maakte het niet zoveel uit, want ik moest toch aan de slag voor school. Na een goede uitslaapsessie en een lekkere door moeders bereidde lunch (geen ontbijt, want daarvoor kwam ik te laat uit m’n bed), ging ik in m’n comfy pyjama achter m’n laptopje zitten. Met goede muziekjes op de achtergrond ging ik aan de slag. Wat ben ik toch blij dat Spotify is uitgevonden.

Tussendoor speelde ik Farm Heroes Saga. Ja, dat is dat Facebookspelletje waar zo veel verschrikkelijke uitnodigingen door worden gestuurd. Tijdens m’n ziek zijn, ben ik voor dit spelletje bezweken. Inmiddels ben ik verslaafd en gaat er geen dag voorbij dat ik het niet speel. Nu ben ik zo ver, dat er zelfs ‘boze gewasjes’ tussen zitten. Dit houdt in dat als je met die 3 (of meer) op een rij hebt, deze niet mee tellen. THOSE BITCHES!

Na alle huiswerkjes, heb ik mezelf getrakteerd op een heerlijke douche met wat goede muziekjes op de achtergrond. Again: thanks to Spotify! Daarna lekker een hapje gegeten. Gehaktballetjes in pindasaus en daarna met een bolletje dippen in de pindasaus. Lekkâh lekkâh.

Daarna heb ik de bus gepakt. Ik ging nooit met de bus, maar nu ik een vriendje heb en die een half uur fietsen bij me vandaan woont, heb ik nog weleens de neiging om de bus te pakken. Zo ook vandaag. Het valt me steeds meer op dat mensen altijd effe naar de buschauffeur zwaaien, net voordat ze uitstappen. Ik doe dat nooit. Ben ik nu raar? Ik bedoel, het is logischer om het wél te doen. Als je een taxi neemt en je stapt uit, dan bedank je de chauffeur ook en zeg je netjes gedag. Hoogstwaarschijnlijk wens je hem nog een fijne dag en misschien krijgt hij zelfs fooi! Doen we dat ooit bij de buschauffeurs? Nee! Eigenlijk is ‘t niet eerlijk. Maar goed, daar tegenover krijgen serveersters ook fooi en ik kreeg ook geen fooi als ik achter de kassa had gezeten bij de Appie. Het leven is gewoon niet eerlijk. Wat een diepgaande conclusie. Poeh poeh.

En nu ga ik snel stoppen met bloggen, want m’n vriendje wil aandacht.

Dikke kus,
Ellis <3

Nieuw concept. Ja of nee?

Dag suikerwafeltjes van me!

Ben ik weer, na een lange blogstilte. Zo gaat het iedere keer. Ik zal de smoesjes achterwege laten, want smoesjes bedenken zijn niet bepaald mijn ding. Ik ben ook zo’n eerlijk persoon. *geeft zichzelf een schouderklopje* Elke keer weer dat slappe gelul waarom het me niet lukt en bla bla bla. Ik ben gewoon een blogloser, I can’t help it!

Al een hele tijd heb ik een ideetje in m’n hoofd en ik wil dit graag met jullie bespreken. Hopelijk zijn jullie bereid om me een beetje feedback op deze te geven. M’n idee is dus, om gewoon ook lekker randomly te bloggen. Dat het niet altijd persé over één bepaald onderwerp hoeft te gaan, want ik heb het idee dat dat mij gewoon niet goed ligt. Het bloggen zelf ligt me sowieso niet zo goed, maar daar gaan we het nu niet over hebben. Aan het eind van de dag heb ik vaak de behoefte om over m’n dagje te vertellen. Vloggen vind ik niet leuk, want ik ben veel te pietepeuterig en dan wil ik het compleet editten en dat kost me veel te veel tijd. Wel lijkt het me leuk om jullie gewoon regelmatig te vertellen over hoe m’n dagje was, wat voor (gekke/leuke) dingen er gebeurd zijn en dat dan af te wisselen met één vast onderwerp.

Ik weet niet of jullie dit uberhaupt een tof concept vinden, dus daarom wil ik vragen of jullie het leuk vinden én of het duidelijk is.

Dikke kus,
Ellis <3

Die akelige, aparte maand.

Daar zit ik dan, in kleermakerszit, op m’n stoel met m’n laptop op m’n schoot. Ik voelde al een knoop in m’n maag toen la mama de deur achter zich dicht trok. Ik had gewoon mee moeten gaan. Even lekker ergens heen. Toch hield iets me tegen. Wat dat was, weet ik nog steeds niet. Misschien moest ik eventjes alleen zijn. Daar ben ik normaal niet zo’n grote fan van, maar wellicht was het vanavond even nodig.

Het geluid van de tv heb ik uitgezet. In muziek had ik geen zin. Complete stilte en rust om me heen, maar van binnen gebeurd het tegenovergestelde. De ene gedachte na de andere spookt door m’n hoofd. Morgen begint maart. De maand waarin de zomertijd begint. De maand waarin het weer wat warmer wordt en we de winter gedag kunnen zeggen. Dat is een heel fijn vooruitzicht, begrijp me niet verkeerd.

Toch is deze maand ook wat anders. In deze maand, in het jaar 2003, was ik 9 lentes jong. Ik zat in groep 5. Een echte spring in ‘t veld. Geen zorgen, nooit. Want er was niks om me zorgen om te maken. Dat is in deze maand flink verandert, want in deze maand kreeg ik het verschrikkelijke nieuws dat ik mijn vader gedag moest zeggen, omdat hij zijn laatste adem uit zou blazen. Ellis, dat meisje van 9, stond op het punt om haar vader te verliezen. Vanaf dat moment werd alles anders.

Tijdens iedere jaarwisseling voelt het weer apart. Wéér een nieuw jaar dat we inluiden zonder de aanwezigheid van m’n vader. In ons hart is hij bij ons natuurlijk, maar het is niet hetzelfde. En dat zal het helaas ook nooit meer zijn. De aanloop naar maart voelt voor ons allen toch ieder jaar weer apart. Huilbuien die uit het niets komen, zitten me nog regelmatig dwars. Er hoeft dan maar een kleine gedachte in m’n hoofd te komen en het is gebeurd. Gelukkig heb ik lieve mensen om me heen die me altijd helpen.

Ik moet zeggen dat het dit jaar heel goed ging, voor mijn doen. Toch voelt het vanavond als een klap in het gezicht. Morgen begint die gekke maand weer. Die maand waarin het 11 jaar geleden, zo vreselijk is afgelopen. Het jaar waarin ik afscheid moest nemen van een van de meest belangrijke personen in mijn leven: mijn allerliefste papa.

Ik heb al talloze blogs geschreven over mijn vader. Het is voor mij geen taboe om over hem te praten. Toch is het voor mij heel eng om toe te geven dat het niet altijd zo goed met me gaat. Nu ik dit type, staan de tranen me in de ogen. M’n neus is een groot snotfestijn geworden. En ik ben bang om dit online te gooien, maar ik doe het toch. Omdat iets eng is, betekend het niet dat we het maar niet hoeven te doen.

De gedachte dat mijn vader al bijna 11 jaar weg is.. ik kan het niet bevatten. Het voelt nog als de dag van gisteren. Ik weet nog heel goed hoe alles die dag ging, wat er door me heen ging, als klein 9-jarig meisje. Een pijn die ik nog nooit eerder gevoeld had, raasde door m’n lichaam heen. Het enige wat ik nog tegen m’n vader heb kunnen zeggen, was “papa, ik hou van je”. Nog altijd heb ik het gevoel dat ik hem nog zoveel meer had kunnen zeggen. Maar wat moest ik? Ik was 9. Wat zeg je tegen je vader als je weet dat hij er de volgende dag niet meer zal zijn? Wat doe je dan?

Dan komt het proces van rouwen. Ik herinner me nog de telefoontjes die m’n moeder moest plegen. De pijn van m’n zus en m’n moeder, die ik nog regelmatig voel. Al doen ook zij vaak alsof alles wel prima gaat. Mij hou je niet voor de gek. Vaak voel ik mij machteloos, vooral wanneer de tranen bij hen vloeien. Graag zou ik al hun pijn wegnemen, wegknuffelen, wegkussen. Graag zou ik hun tranen nooit meer terug zien komen. Graag zou ik ineens wakker geschud willen worden en horen dat het een nachtmerrie was. Maar dat is het niet. Dit is de realiteit.

Altijd hoop ik nog dat hij ineens voor de deur zal staan. In een chic pak, want daar hield hij van. Stiekem hoop ik nog dat ik dan de gang door mag rennen, de deur open kan gooien en hem in de armen kan vliegen. Verlangen doe ik naar het moment dat ik hem weer zal zien.

Ik weet niet wanneer dat is, maar vroeg of laat, zal het gebeuren.

HuiswerRUK.

Dus.

Daar zit ik dan, in m’n dikke trui. Ik kwam vanmiddag thuis en ik had het me toch een partij koud. Dus ik dacht “Weet je wat? Ik ga toch nergens meer heen vandaag. Lekker m’n haar in een staart en m’n oversized trui met sterretjes erop aan!” Maar ging ik daarna aan m’n huiswerk? Nee.

Ik heb Subway Surfers gespeeld. Ik heb dingetjes ge-’heart’ op WeHeartIt. Ik heb Facebook afgestruind en naar mensen gekeken die me eigenlijk geen reet interesseren. Ik heb foto’s bekeken op m’n telefoon die ik al 100 keer gezien heb. Van alles heb ik gedaan, maar ging ik daarna aan m’n huiswerk? Nee.

De oven was voorverwarmd. De pizza zat erin. Wanneer ik wacht op m’n eten, verdien ik een pauze van m’n schoolwerk. Dus heb ik aan m’n huiswerk gezeten? Nee. Heb ik daarna een heerlijke pizza gegeten? AW YAYEUH! Het was zo’n quatro formaggio. Ik ga googlen of ik dat goed heb getypt. Ik typte het niet goed. Het is formaggi, zonder die ‘e’ op het einde. Weer wat geleerd! Maar ben ik met m’n huiswerk bezig? Nee.

Beneden had ik duidelijk teveel afleiding. Ik heb m’n spullen gepakt en heb mezelf naar boven verplaatst. M’n kamer heb ik dit weekend helemaal opgeruimd, dus die plek geeft me rust. Het is wetenschappelijk bewezen dat je vaak beter kan werken in een opgeruimde omgeving. Om het romantisch te maken voor me, myself and my homework, heb ik wat kaarsjes aangestoken. Nu is m’n kamer een heel vredig plekje. Ik ben rustig in m’n hoofd. Maar ik maak !*#(@&$ nog stééds geen huiswerk!

Ik haat huiswerk. M’n opleiding is wel leuk. En ik kan tenminste naar school. Dat kunnen sommige mensen van mijn leeftijd niet eens zeggen. Die zouden willen dat ze met me konden ruilen.

Weet je wat? Ik ga aan m’n huiswerk.

Toedeloedels!