Het gaat goed met me.

Het gaat goed met me

Soms sta je ineens ergens bij stil. Iemand zegt iets tegen je en dan denk je ineens “hè, verrek, nu je het zegt!” Of schets ik nu een heel vaag beeld? Jullie kennen het vast wel, dat iets op televisie, in je omgeving of wat dan ook, je doet nadenken over je eigen situatie. Ik had het zo net.

Ik zat digitaal te kletsen (ook wel bekend als ‘whatsappen’) met een oud klasgenootje van me. Ze vroeg me hoe het ging. Normaal antwoordt je gewoon, zonder er echt bij na te denken. “Ja hoor prima, met jou?” en meestal zegt de ander dat het ook prima gaat. Vervolgens gaat het gesprek dan weer ergens anders over. Het ‘hoe gaat het nou met je’-praatje is toch altijd de introductie van het gesprek, vinden jullie niet? Het is een soort opstapje. Daarna begint het échte gesprek pas.

Toen ik had gezegd dat het goed ging, dacht ik even na. Gaat het echt goed? Ja, het gaat écht goed. Eigenlijk durf ik het niet hardop te zeggen, dat het écht goed gaat. Er is een soort angst dat ik het dan op mezelf afroep. Die gekke gedachte ‘wat nou als het té goed gaat?’.

Maar ach, weet je, fuck it. Het gaat gewoon goed! Ik ben deze week begonnen met m’n nieuwe baan en tot nu toe vind ik het superleuk. Het werk is chill en ik heb aardige collega’s. Moet prima uit te houden zijn, lijkt mij. Met m’n youtube-kanaal gaat het ook goed. Gister heb ik de 8000 abonnees gehaald en ik moet zeggen dat ik toch wel trots ben! Daarnaast ben ik ook bezig met een nieuwe huisstijl. Ik heb al een nieuwe banner en in m’n nieuwste video’s is m’n nieuwe stijltje ook al een beetje terug te zien. Nu nog een stuk of 60 thumbnails aanpassen, aangezien ik zo pietje precies ben wat betreft m’n kanaal. Het bloggen gaat ook steeds beter, waar ik blij om ben. Ik vind het tof dat er steeds wat meer mensen m’n posts lezen! Verder heb ik een lieve vriend, leuke vrienden en een fijne familie om me heen. Eten, een dak boven m’n hoofd, kleertjes. Ja, dat laatste klinkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet voor iedereen. Dus ik ben dankbaar.

Want het gaat goed met me.

Toekomstplannen?!

toekomstplannen

Soms dan fantaseer ik over m’n toekomst. Ik weet eigenlijk nog helemaal niet goed wat voor carrière ik zou willen, bijvoorbeeld. Als ik er te lang over nadenk, raak ik ook altijd lichtelijk paniek. Dan grijp ik maar gauw naar de drank. Grapje. Maar ik probeer wel vaak ergens anders aan te denken, omdat ik niet wil stressen om dingen die ik niet in de hand heb.

Ik denk vaak na over hoe ‘t over jaren zal zijn. Ben ik dan nog samen met m’n vriend? Hoeveel abonnees zal ik dan op youtube hebben en vind ik ‘t dan überhaupt nog wel leuk? Heb ik dan m’n MBO en HBO diploma op zak? Dat soort dingen. Ik ben vast niet de enige die regelmatig over dat soort dingen nadenkt, toch?

Aangezien ik m’n havo-diploma niet op zak heb, moet ik m’n MBO-opleiding Grafisch Vormgeven wel afronden. Daar maak ik me niet al teveel zorgen om. De opleiding is leuk en ik zit nu in m’n derde jaar. In februari ga ik stage lopen en dan gaat het échte werk beginnen. Jullie mogen best weten dat ik het erg spannend vind. Als dát niet bevalt, heb ik wel een probleem, want ik móét de opleiding toch afmaken. Fingers crossed, please, duim voor mij!

En dan staat er (nu nog) op de planning om erna HBO te gaan doen. Zoals het er nu naar uitziet, heb ik op m’n 23e m’n diploma Grafisch Vormgeving op zak. Soms twijfel ik of ik dan niet te oud ben om nog aan een HBO-opleiding te beginnen. Daarna denk ik vaak weer ‘tegenwoordig willen ze altijd maar hogeropgeleiden wat betreft werk, dus ik moet wel’ en blablabla, denksessies. Ik weet nog helemaal niet welke richting ik dan uit zou willen. Het is zo lastig!

Als je me nu zou vragen hoe ik m’n kind later wil noemen, heb ik ook geen idee. Dat komt dan wel. Toch vind ik de gedachte aan kinderen weleens eng. Ik ben er nu nog niet aan toe hoor, dus er zullen voorlopig geen zwangerschapsblogs komen. Echter denk ik wel vaak na over of ik een goede ouder zou zijn of niet. Hoe zou ik handelen in bepaalde situaties? Dat soort dingen. Ik ben benieuwd.

Denken jullie ook weleens over dit soort dingen na?

Love is love.

Love is love

Van de week zat ik lekker op de bank met m’n moeder & twee vrienden van me. Het was een ouderwets televisie-avondje om lekker te ontspannen. Na een tijdje zag ik een ‘wat oudere’ man, die volgens mij rond de 70 jaar oud was. Hij was net een jaar uit de kast. Dit wil dus zeggen dat hij meer dan de helft van z’n leven ‘in de kast’ heeft gezeten. Dit zette mij aan het denken.

Waarom heeft deze man dit zo lang voor zich gehouden? Was zijn familie er tegen? Was het angst die hem tegenhield? Ik vraag het me af. Niemand zou bang moeten zijn om te vertellen waar hij/zij op valt. Ik ben al helemaal van mening dat je je hoeft te schamen voor je seksuele geaardheid. Sterker nog, het zou niks uit moeten maken!

Het wordt na al die jaren nog steeds niet door iedereen geaccepteerd. Dit vind ik echt belachelijk. Er valt niks te accepteren. Het is nou eenmaal zo dat we op deze wereld te maken hebben met heel veel verschillende mensen, in allerlei ‘soorten’ en ‘maten’. Verschillende geloven, rassen, idealen, meningen en smaken. Dat zal nooit veranderen. Fucking deal with it!

Wat ik wil zeggen met deze blogpost is dat het niet uit zou moeten maken waar je op valt. Het gaat om de dingen die je doet in je leven. Als je goed doet, ben je een goed mens. Wat maakt het dan uit waar je verliefd op word? Mochten er mensen zijn die het niet eens zijn met jouw liefdesleven, so be it. Het is jouw leven en daar heeft een ander niks mee te maken. Leef je eigen leven zoals jij dat wil en laat niemand je daarbij in de weg staan!

Love is love!

Samen.

Samen foto1

Hier zit ik dan, in ons kikkerlandje. Het gewone leventje is weer begonnen. Na 2 maanden volledige vrijheid te hebben gehad, komen nu de verplichtingen weer. School, werk, noem het maar op. Ik vind het niet erg hoor, begrijp me niet verkeerd. Toch zou ik op dit moment in een tijdmachine willen stappen.

Een maand geleden zat ik nu met m’n billen in Italië. We waren toen aan het bijkomen van de barbecue. Het had geregend, die 1e avond, maar dat maakte me niet zoveel uit. Ik was op vakantie en ik voelde me ontspannen. De sfeer was goed. We hebben lekker gekaart en gekletst, met een fijn muziekje op de achtergrond. Ik vond het allemaal wel prima. Rond een uur of 12 ging ik met jou in de tent liggen. Het regende nog steeds. Het getik op de tent maakte het alleen maar extra knus. Wat hadden we het heerlijk samen.

Ik had nooit eerder gekampeerd. Van tevoren was ik toch een beetje bang dat ik het zou gaan missen, zo’n zacht bedje. Maar nee hoor, dat luchtbed sliep helemaal prima. Ik vond alles wel goed zo. Het feit dat we moesten verhuizen naar een andere camping (wegens de regenachtige omstandigheden) vond ik ook niet erg. Al helemaal niet toen we er eenmaal waren. Deze camping was nog véél mooier dan de eerste. We hadden een prachtig plekje, met uitzicht op het Garda-meer.

Samen foto2

Het mooiste vond ik dat ik met jou was. Mijn lieve vriendje. Ik vind het geweldig dat we samen van dit mooie land hebben mogen genieten. Elke ochtend als ik wakker werd en naast me keek, zag ik daar jouw slaperige, vrolijke koppie. Jij weet niet wat een ochtendhumeur is. In Italië was het fenomeen ‘ochtendhumeur’ mij ook even onbekend.

En je mag het best weten: ik was toch een beetje bang. Men zegt altijd dat je elkaar op vakantie pas écht leert kennen. Natuurlijk kenden we elkaar al echt. We waren al een jaar samen, dan ben je geen vreemden meer van elkaar. Maar je snapt wat ik bedoel. Wat nou als we ons mateloos aan elkaar gingen irriteren? Wat nou als we de grootste ruzie hadden gekregen? Mijn paniekerige hoofdje had veel vragen.

Was het nodig om zo te stressen? Nee. Ik heb een heerlijke vakantie gehad met jou. Samen eten, samen zwemmen, samen slapen. Alles was samen.

En ik vond het heerlijk.

School life starts again.

“Ellis? Ellis. ELLIS!” Waarom roept la mama zo hard naar boven?! Het is kwart over 9. Laat me lekker uitslapen! Geïrriteerd stap ik m’n bed uit. Na m’n ochtendplasje gedaan te hebben, kijk ik in de spiegel. Jezus, wat een kop! Ik gooi wat water in m’n gezicht en breng wat dagcrème aan. Dat is al iets beter. Ik gaap. Het is vroeg!

En toen kwam het pas binnen: de eerste schooldag was weer aangebroken. Het leek wel gisteren dat ik op m’n fietsje zat, met m’n haren in de wind. Ik zat te denken aan alle wilde plannen die ik voor de zomervakantie had. En nu is het alweer voorbij. School starts again. M’n mooiste kleren trok ik aan. HA! Echt niet. Dat gebeurd alleen in cliché tienerboeken. Ik hoef me voor niemand uit te sloven op school, dus ik heb het lekker casual gehouden.

M’n hele ochtendroutine zat erop. Ik keek nog even wat tv, poetste m’n bekkie en toen stapte ik op m’n fiets. Op naar school! Aangekomen in de volle collegezaal, kregen we een motivatiepraatje. Goed bedoeld natuurlijk, maar ik verlangde stiekem nog steeds een beetje naar m’n bed. Dat is toch verschrikkelijk? Ik heb 2 maanden vakantie gehad joh! Na het motivatiepraatje, moesten we naar ons lokaal. Goed begin weer, want na een kwartier wachten, kwamen we erachter dat onze SLB-er helemaal niet aanwezig was. Wegwezen! Op het punt dat we wilden vertrekken, kwamen we erachter dat er een vervanger geregeld was. Shit.

Maar ach jongens, ik heb het weer overleefd hoor. Zo erg is het eigenlijk ook weer niet. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik niks meer ga uitstellen, om mezelf flink wat stress te besparen. Ik hoor jullie al lachen. Inderdaad, dit soort voornemens zijn altijd bullshit. Er zullen heus wel weer wat nachtjes komen met weinig slaap, omdat ik een deadline moet halen. Maar ach, ik ga gewoon m’n best doen om over te gaan. Maakt me niet uit hoe, als het maar lukt!

Hebben jullie nog goede voornemens voor het nieuwe schooljaar?
Of loze voornemens zoals ik?..

Een beter persoon.

Je kent ze wel: die films waar alles zó perfect is, dat je ervan moet kotsen. Soms door walging en soms door jaloezie. Ik denk dat iedereen weleens een ontzettende cliché liefdesfilm heeft gezien en stiekem dacht ‘verdomme, gebeurde dat maar eens bij mij’. Ontken het niet! Ik heb zelfs een periode gehad dat ik weigerde om romantische films te kijken. Ik was te jaloers!

Bij dit soort scenario’s hoorde ik mensen vaak zeggen ‘you’ve made me a better person’. Ik vond dat pure onzin. Hoe kan een ander jou nou beter maken? Het is toch je eigen verantwoordelijkheid? Jij bent de baas over je gedrag. Jij kan zelf bepalen wie je wil zijn. Dit uit je door woorden en daden. Kon je echt een beter persoon worden, dankzij iemand anders? Ik was er nogal sceptisch over.

Het was een periode waarin liefde niet aan mij besteed was. Ik vond het allemaal wel best zo. Vrijgezel zijn vond ik helemaal niet erg. Je zat niet aan iemand vast, had genoeg tijd voor jezelf en voor je vrienden. Je hoefde niet rekening te houden met een ‘partner’ en dat leek mij ideaal.

Op een avond in december 2012 ging ik een avondje stappen met 2 vriendinnen. Nog in mijn anti-mannen-mode, was ik toen. We waren lekker aan het dansen en ik voelde ineens een hand op m’n schouder. Een automatisch reflex duwde de hand weg. Toen ik zag wie ik had weggeduwd, baalde ik. Wat een bink! Gelukkig was hij dronken genoeg om niet door te hebben dat ik hem al eerder had ‘afgewezen’, dus probeerde hij het later gewoon nog een keer.

Blablabla, nummers werden uitgewisseld en af en toe hadden we oppervlakkig contact. In mei 2013 begonnen we elkaar steeds meer appjes te sturen, maar ik bleef afstandelijk. Onbewust uit een soort zelfbescherming. Bang dat ik verliefd zou worden, want dat kon me alleen maar pijn doen, dacht ik. Ik verzon smoesjes om niet met hem af te spreken en toen hij het bijna wilde opgeven, vroeg ik hem in een impulsieve bui of hij met me naar de bioscoop wilde. Geloof me, ik schrok er zelf ook van.

Een aantal weken later hadden we een relatie en nu, 13 maanden later, zijn we nog steeds samen. Geloof ik nu dat iemand je een beter persoon kan maken? Ja. Stijn durft me op mijn fouten te wijzen. Hij heeft me geleerd dat ik me niet teveel van het negatieve moet aantrekken en me moet focussen op dingen die er wél toe doen. Hij heeft me geleerd dat ik soms wat meer geduld moet hebben (al heb ik hier nog steeds weleens moeite mee). Daar ben ik hem erg dankbaar voor. Lieverd.

Conclusie: Ik ben niet meer anti-man. Ik hoef niet meer jaloers te zijn als ik naar een film vol met liefde kijk. Ik geloof dat iemand het beste in je naar boven kan halen.
& last, but not least:

I love you, Stijn.

LOVEEEE

Buitenaards leven?

Buitenaardsleven blogpost

In een universum zo groot als deze, met 9 planeten en mysterieuze andere planeten waar nog onderzoek naar wordt gedaan.. Is de aarde echt de enige planeet met levende wezens? 

La mama vertelde mij ooit een verhaal. Met mijn vader stond zij een hele tijd vast op de snelweg. Ze zag een ufo en die bleef de hele tijd boven hun auto hangen. Ze kreeg het er doodsbenauwd van. Angst dat ze ontvoerd zou worden door aliëns. Ik lachte me dood toen ze dit verhaal aan me verteld had. De enige gedachte die bij mij opkwam, was ‘mooi verhaal, laat maar lullen’. Het is filmachtig om te denken dat aliëns bestaan. Wij schetsen een soort ET-beeld bij aliëns. Wie heeft die term überhaupt bedacht?

Toch, als je er goed over nadenkt, zou het helemaal niet zo gek zijn. Waarom zou er alleen leven op aarde zijn? Het kan toch niet zo zijn dat die andere planeten in het heelal daar maar een beetje zitten te zweven? Dat er gewoon niks uitgevoerd wordt op die planeten? Het universum is zo ont-zet-tend groot. Er moet meer zijn dan wat wij hier op de aarde hebben.

Woensdagavond heb ik Guardians Of The Galaxy in de bioscoop gezien. Héle toffe film, ook met veel buitenaardse elementen erin verwerkt. Ik zeg niet dat het beeld wat daarin geschetst word, ook de werkelijkheid is. Het heeft me echter wel aan ‘t denken gezet.

You might think I’m crazy, maar het is naïef om te denken dat wij de enige levende wezens zijn, naast dieren en planten. Misschien is het wel zo dat als we sterven, we gewoon naar een andere planeet gestuurd worden. De ‘afterlife’ begint dan daar. Misschien hebben we hiervoor wel allemaal op een andere planeet geleeft. Volgens de nieuwe definitie wordt Pluto nu als een dwergplaneet gezien en telt ons univerum maar 8 planeten. Zo zijn er nog meerdere ‘dwergplaneten’. Wat nou als we allemaal van verschillende (dwerg)planeten gekomen zijn? You never know..

Wat denken jullie? Praat ik onzin? Geloven jullie in buitenaards leven? Let me know!