My medicine.

Sommigen van jullie weten het wel en sommigen van jullie weten het niet, maar ergens diep in mij schuilt een dichter. Dichtster. Dichteres. Wat is het vrouwelijke woord voor dichter eigenlijk? Anyway, dit doe ik al vanaf mijn 10e en tot mijn 18e heb ik dit altijd heel fanatiek gedaan. Ik heb schriften en boeken vol geschreven. Toch doe ik het de laatste paar jaar bijna nooit meer. Geen idee hoe dat komt.

Gister kreeg ik ineens een spontane ingeving, op precies dezelfde manier als dat ik die een aantal jaren terug altijd had. Zo kwam er een bepaald zinnetje in m’n hoofd en zo begon ik door te rijmen. Snel moest ik het opschrijven, anders was ik het kwijt. Zo gezegd, zo gedaan. Omdat dit zo’n miracle is (het feit dat ik na 185 jaar weer eens een gedicht geschreven heb), wil ik hem graag met jullie delen! Het is een Engelse, dit keer.

When I’m having one of those moments,
feeling sad and blue.
I sit down, take a breath
and start longing for you.
Your warm arms.
Your calming words.
You always heal
what sometimes hurts.
You make me
forget my pain.
You make me
smile again.

En toen ik dit gedicht schreef, dacht ik de hele tijd aan m’n vriendje,
dus bij deze een lekker fotootje!

Italy3

Die ‘homo’-feesten.

rainbow flag

Een tijdje terug zag ik beelden van de Gay Pride op televisie. Elke keer als ik er beelden van zie, neem ik mezelf weer voor om de eerstvolgende keer ook te gaan. De afgelopen jaren kwam er echter iedere keer wat tussen. Toen ik voor de zoveelste keer riep “Volgend jaar moet ik er écht naartoe!” vertelde mijn moeder dat mijn vader er vroeger heen is geweest met zijn beste vriend.

Een heteroseksuele man die naar zo’n event gaat. Je kan zeggen wat je wil, maar dat gebeurt niet vaak. Een heteroseksuele vrouw ‘durft’ er eerder heen dan een heteroseksuele man. Hiermee wil ik mannen niet aanvallen of iets dergelijks en ik wil zeker niet alle mannen over een kam scheren. Het is gewoon zo dat sommige mannen niet snel naar zo’n event durven, omdat ze bang zijn dat homoseksuele mannen ze aanspreken. Nou, ieder zijn ding. Je bent niet verplicht om naar de Gay Pride te gaan natuurlijk.

Maar juist om die reden was ik zo verbaasd dat mijn vader er met z’n beste vriend was geweest. Het grappigste vond ik nog dat mijn vader het helemaal niks uitmaakte. Hij vond het gewoon gezellig. Zijn beste vriend was daarentegen wel bang dat mensen zouden denken dat mijn vader en hij een stelletje waren. Al dachten ze dat wel, maakt dat dan uit? Jij weet zelf dat je een vrouw thuis hebt. Dat is prima, toch? En al denken ze dat je homoseksueel bent, moet je dat dan zien als een belediging? Lijkt mij niet!

Zelf ben ik al meerdere malen naar Pann-feesten geweest. Nooit ben ik bang geweest dat er een vrouw belust naar me zou kijken. Als je uit gaat, kunnen er altijd mensen zijn die je ‘checken’, zowel mannen als vrouwen. En ja, misschien proberen ze je dan te versieren en vind je dat dan even eng, maar als je netjes zegt dat je geen interesse hebt, dan is er verder toch niks aan de hand?

Ik snap niet waarom er altijd zo panisch gedaan wordt over dit soort events. De feesten worden vaak ook niet helemaal goed begrepen. Pann is bijvoorbeeld voor iedereen: heteroseksuelen, homoseksuelen, lesbiennes, biseksuelen, noem het maar op. Toch wordt het ‘dat homo-feest’ genoemd. Why?! Ik kom er ook en ik ben geen homo. Maar of ik me nou hetero voel? Ik voel me gewoon mens, that’s it.

Ik vind het heerlijk dat er feesten zijn voor mensen die gewoon lekker ruimdenkend zijn. De sfeer is er goed en ik kom er graag een dansje doen!

Zijn jullie weleens naar zo’n event geweest?
Zo ja, wat vonden jullie er van?

Die goede, oude tijd.

Het is een mooie zondagmiddag. Het zonnetje schijnt heerlijk op mijn gezichtje. Misschien dat ik nog een beetje bruin kan worden? Ik zie op tegen het moment dat m’n zomergloedje van mijn huid zal verdwijnen. Hopelijk blijft hij zo lang mogelijk zitten. Heb ik nog verplichtingen vandaag? Het huiswerk voor de komende twee dagen is gelukkig al gefixt. Dat is ook voor het eerst, dat ik eens vooruit werk. Zou ik deze ‘goede houding’ vast kunnen houden?

Wat een gestress hè, jongens? Er is altijd nog wel wat te doen. Je hoeft je eigenlijk nooit te vervelen. Als je huiswerk af is, is er altijd wel weer een kamer die eigenlijk opgeruimd moet worden. Dan begint altijd die uitdaging van ‘kijken hoelang je het uit kan stellen totdat je moeder flipt’. Er is altijd wel wat te doen.

Nu hoef ik nog niet echt te stressen, maar ik weet dat er weer inleverweken aan zitten te komen waarin ik zoveel moet gaan doen. Waarin ik een planning ga maken die hoogstwaarschijnlijk compleet in de soep gaat lopen. Ik zie het al helemaal gebeuren. 

Vroeger was alles anders. Geen stress, geen zorgen. Hoogstens stressen dat het regende waardoor je buiten niet meer kon stoepkrijten. Balen wanneer al je vriendjes en vriendinnetjes uit de straat weg waren en je niemand had om mee buiten te spelen. Gelukkig was ik zo’n kind die zich prima kon vermaken in der eentje, maar jullie snappen wel wat ik bedoel.

En omdat ik soms zo verlang naar vroeger, heb ik er een leuke video van gemaakt!

Wat missen jullie aan vroeger?

Het gaat goed met me.

Het gaat goed met me

Soms sta je ineens ergens bij stil. Iemand zegt iets tegen je en dan denk je ineens “hè, verrek, nu je het zegt!” Of schets ik nu een heel vaag beeld? Jullie kennen het vast wel, dat iets op televisie, in je omgeving of wat dan ook, je doet nadenken over je eigen situatie. Ik had het zo net.

Ik zat digitaal te kletsen (ook wel bekend als ‘whatsappen’) met een oud klasgenootje van me. Ze vroeg me hoe het ging. Normaal antwoordt je gewoon, zonder er echt bij na te denken. “Ja hoor prima, met jou?” en meestal zegt de ander dat het ook prima gaat. Vervolgens gaat het gesprek dan weer ergens anders over. Het ‘hoe gaat het nou met je’-praatje is toch altijd de introductie van het gesprek, vinden jullie niet? Het is een soort opstapje. Daarna begint het échte gesprek pas.

Toen ik had gezegd dat het goed ging, dacht ik even na. Gaat het echt goed? Ja, het gaat écht goed. Eigenlijk durf ik het niet hardop te zeggen, dat het écht goed gaat. Er is een soort angst dat ik het dan op mezelf afroep. Die gekke gedachte ‘wat nou als het té goed gaat?’.

Maar ach, weet je, fuck it. Het gaat gewoon goed! Ik ben deze week begonnen met m’n nieuwe baan en tot nu toe vind ik het superleuk. Het werk is chill en ik heb aardige collega’s. Moet prima uit te houden zijn, lijkt mij. Met m’n youtube-kanaal gaat het ook goed. Gister heb ik de 8000 abonnees gehaald en ik moet zeggen dat ik toch wel trots ben! Daarnaast ben ik ook bezig met een nieuwe huisstijl. Ik heb al een nieuwe banner en in m’n nieuwste video’s is m’n nieuwe stijltje ook al een beetje terug te zien. Nu nog een stuk of 60 thumbnails aanpassen, aangezien ik zo pietje precies ben wat betreft m’n kanaal. Het bloggen gaat ook steeds beter, waar ik blij om ben. Ik vind het tof dat er steeds wat meer mensen m’n posts lezen! Verder heb ik een lieve vriend, leuke vrienden en een fijne familie om me heen. Eten, een dak boven m’n hoofd, kleertjes. Ja, dat laatste klinkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet voor iedereen. Dus ik ben dankbaar.

Want het gaat goed met me.

Toekomstplannen?!

toekomstplannen

Soms dan fantaseer ik over m’n toekomst. Ik weet eigenlijk nog helemaal niet goed wat voor carrière ik zou willen, bijvoorbeeld. Als ik er te lang over nadenk, raak ik ook altijd lichtelijk paniek. Dan grijp ik maar gauw naar de drank. Grapje. Maar ik probeer wel vaak ergens anders aan te denken, omdat ik niet wil stressen om dingen die ik niet in de hand heb.

Ik denk vaak na over hoe ‘t over jaren zal zijn. Ben ik dan nog samen met m’n vriend? Hoeveel abonnees zal ik dan op youtube hebben en vind ik ‘t dan überhaupt nog wel leuk? Heb ik dan m’n MBO en HBO diploma op zak? Dat soort dingen. Ik ben vast niet de enige die regelmatig over dat soort dingen nadenkt, toch?

Aangezien ik m’n havo-diploma niet op zak heb, moet ik m’n MBO-opleiding Grafisch Vormgeven wel afronden. Daar maak ik me niet al teveel zorgen om. De opleiding is leuk en ik zit nu in m’n derde jaar. In februari ga ik stage lopen en dan gaat het échte werk beginnen. Jullie mogen best weten dat ik het erg spannend vind. Als dát niet bevalt, heb ik wel een probleem, want ik móét de opleiding toch afmaken. Fingers crossed, please, duim voor mij!

En dan staat er (nu nog) op de planning om erna HBO te gaan doen. Zoals het er nu naar uitziet, heb ik op m’n 23e m’n diploma Grafisch Vormgeving op zak. Soms twijfel ik of ik dan niet te oud ben om nog aan een HBO-opleiding te beginnen. Daarna denk ik vaak weer ‘tegenwoordig willen ze altijd maar hogeropgeleiden wat betreft werk, dus ik moet wel’ en blablabla, denksessies. Ik weet nog helemaal niet welke richting ik dan uit zou willen. Het is zo lastig!

Als je me nu zou vragen hoe ik m’n kind later wil noemen, heb ik ook geen idee. Dat komt dan wel. Toch vind ik de gedachte aan kinderen weleens eng. Ik ben er nu nog niet aan toe hoor, dus er zullen voorlopig geen zwangerschapsblogs komen. Echter denk ik wel vaak na over of ik een goede ouder zou zijn of niet. Hoe zou ik handelen in bepaalde situaties? Dat soort dingen. Ik ben benieuwd.

Denken jullie ook weleens over dit soort dingen na?

Love is love.

Love is love

Van de week zat ik lekker op de bank met m’n moeder & twee vrienden van me. Het was een ouderwets televisie-avondje om lekker te ontspannen. Na een tijdje zag ik een ‘wat oudere’ man, die volgens mij rond de 70 jaar oud was. Hij was net een jaar uit de kast. Dit wil dus zeggen dat hij meer dan de helft van z’n leven ‘in de kast’ heeft gezeten. Dit zette mij aan het denken.

Waarom heeft deze man dit zo lang voor zich gehouden? Was zijn familie er tegen? Was het angst die hem tegenhield? Ik vraag het me af. Niemand zou bang moeten zijn om te vertellen waar hij/zij op valt. Ik ben al helemaal van mening dat je je hoeft te schamen voor je seksuele geaardheid. Sterker nog, het zou niks uit moeten maken!

Het wordt na al die jaren nog steeds niet door iedereen geaccepteerd. Dit vind ik echt belachelijk. Er valt niks te accepteren. Het is nou eenmaal zo dat we op deze wereld te maken hebben met heel veel verschillende mensen, in allerlei ‘soorten’ en ‘maten’. Verschillende geloven, rassen, idealen, meningen en smaken. Dat zal nooit veranderen. Fucking deal with it!

Wat ik wil zeggen met deze blogpost is dat het niet uit zou moeten maken waar je op valt. Het gaat om de dingen die je doet in je leven. Als je goed doet, ben je een goed mens. Wat maakt het dan uit waar je verliefd op word? Mochten er mensen zijn die het niet eens zijn met jouw liefdesleven, so be it. Het is jouw leven en daar heeft een ander niks mee te maken. Leef je eigen leven zoals jij dat wil en laat niemand je daarbij in de weg staan!

Love is love!

Samen.

Samen foto1

Hier zit ik dan, in ons kikkerlandje. Het gewone leventje is weer begonnen. Na 2 maanden volledige vrijheid te hebben gehad, komen nu de verplichtingen weer. School, werk, noem het maar op. Ik vind het niet erg hoor, begrijp me niet verkeerd. Toch zou ik op dit moment in een tijdmachine willen stappen.

Een maand geleden zat ik nu met m’n billen in Italië. We waren toen aan het bijkomen van de barbecue. Het had geregend, die 1e avond, maar dat maakte me niet zoveel uit. Ik was op vakantie en ik voelde me ontspannen. De sfeer was goed. We hebben lekker gekaart en gekletst, met een fijn muziekje op de achtergrond. Ik vond het allemaal wel prima. Rond een uur of 12 ging ik met jou in de tent liggen. Het regende nog steeds. Het getik op de tent maakte het alleen maar extra knus. Wat hadden we het heerlijk samen.

Ik had nooit eerder gekampeerd. Van tevoren was ik toch een beetje bang dat ik het zou gaan missen, zo’n zacht bedje. Maar nee hoor, dat luchtbed sliep helemaal prima. Ik vond alles wel goed zo. Het feit dat we moesten verhuizen naar een andere camping (wegens de regenachtige omstandigheden) vond ik ook niet erg. Al helemaal niet toen we er eenmaal waren. Deze camping was nog véél mooier dan de eerste. We hadden een prachtig plekje, met uitzicht op het Garda-meer.

Samen foto2

Het mooiste vond ik dat ik met jou was. Mijn lieve vriendje. Ik vind het geweldig dat we samen van dit mooie land hebben mogen genieten. Elke ochtend als ik wakker werd en naast me keek, zag ik daar jouw slaperige, vrolijke koppie. Jij weet niet wat een ochtendhumeur is. In Italië was het fenomeen ‘ochtendhumeur’ mij ook even onbekend.

En je mag het best weten: ik was toch een beetje bang. Men zegt altijd dat je elkaar op vakantie pas écht leert kennen. Natuurlijk kenden we elkaar al echt. We waren al een jaar samen, dan ben je geen vreemden meer van elkaar. Maar je snapt wat ik bedoel. Wat nou als we ons mateloos aan elkaar gingen irriteren? Wat nou als we de grootste ruzie hadden gekregen? Mijn paniekerige hoofdje had veel vragen.

Was het nodig om zo te stressen? Nee. Ik heb een heerlijke vakantie gehad met jou. Samen eten, samen zwemmen, samen slapen. Alles was samen.

En ik vond het heerlijk.