Even terug bij af.

Dinsdag was de dag dat mijn moeder 59 werd. Ik voelde me niet helemaal lekker, maar ik ben toch maar even een bosche bol voor haar gaan halen. Ze wilde absoluut niet dat ik iets voor haar verjaardag zou kopen, maar welke moeder zegt er nou nee tegen chocola?! Ze was er in ieder geval blij mee. Score! ‘s Avonds stond er andijvie op het menu, want de jarige trien mocht natuurlijk kiezen wat we gingen eten. Ze heeft er van genoten.

Aan het eind van de dag lag ik in m’n bedje, een beetje na te denken. Ik weet niet eens meer wat er allemaal door mijn hoofd spookte. Wel weet ik dat ik mij op een gegeven moment helemaal niet prettig voelde. Ik voelde me ‘jankerig’, zoals ik dat zelf altijd noem. Alsof ik op het punt stond om te gaan huilen, maar het kwam er niet uit. Dat wilde ik ook niet, dus deed ik snel een poging om te gaan slapen. Nadat een vriend me vroeg wat er aan de hand was, antwoordde ik “Mama was jarig vandaag en ik had gewoon graag gehad dat papa erbij was” en toen druppelde de traantjes langzaam langs m’n neusje. Na wat kleine snikjes, heb ik m’n snoet afgeveegd en ben ik in slaap gevallen.

Gisteren gingen we met m’n nicht een hapje eten, om nog even mijn moeder’s verjaardag te vieren. Na wat geklets over van alles en nog wat, kwam mijn vader ter sprake. We hadden het over de dag dat hij stierf. Hoe we die dag hebben beleefd. Hoe de periode van zijn ziekte is geweest en ook hadden we het over de periode die kwam na zijn overlijden. Wanneer ik m’n zus zag praten, zag ik al dat ze geen oogcontact zocht. Ze keek een beetje weg. Ik was al bang dat ze misschien moest huilen. Toen mijn moeder later aan het praten was en ik haar ogen waterig zag worden, had ik het niet meer. Allemaal hebben we snel onze servetten erbij gepakt, om de traantjes weer weg te kunnen vegen.

Natuurlijk heb ik me ingehouden. Ik zat midden in een restaurant. Toch voelde het alsof ik een flinke huilbui kon krijgen, maar die heb ik gelukkig tegen weten te houden. Het voelde allemaal ineens weer zo vers, alsof het gisteren gebeurd was. Het verliezen van iemand is iets wat je altijd bij zal blijven, zelfs al is het langer dan 12 jaar geleden.

Nu nog steeds heb ik een beetje het gevoel alsof die ‘jankbui’ er nog niet helemaal uit is. Maar de tranen zijn er in principe nooit allemaal uit. Tuurlijk, als je even gehuild hebt, lucht het op. Als je er over gepraat hebt, krijg je het gevoel dat je er weer even tegen aan kan. Het gaat dan ook een hele tijd goed, maar er komt altijd weer een momentje dat je er toch weer aan herinnerd wordt. Dan komen de tranen weer en dan voelt het alsof je weer terug bij af bent.

Zo moet ik het natuurlijk helemaal niet zien. Het is niet erg om even te huilen. Ik ben ook maar een mens. Het gaat heel vaak goed met me, maar af en toe ook gewoon even niet.

En dat is niet erg.

Het schrijven.

Toen ik eerder deze week in m’n bed lag, besloot ik om m’n pen en papier er weer eens bij te pakken. Dit is wat er uit is gekomen.

Dus ineens vraag ik me af “Waarom doe ik dit niet meer? Heb ik het verleerd? Heeft ‘t nog wel zin of doe ik het verkeerd?” Vroeger schreef ik alles op wat er in mij opkwam. Het zorgde voor wat meer rust in mijn hoofd. In mijn warrige hoofd, waar het vaak een chaos is. Het verminderde contact met de pen voelt als een gemis. En ik heb het zelf in de hand, letterlijk. Wat is er nou eigenlijk écht aan de hand? Waarom grijp ik niet vaker naar de pen? Het zou het papier moeten zijn, waar ik overheen ren. De woorden zouden moeten razen over de lijnen, waardoor alle chaos in mijn hoofd langzaam zou verdwijnen.

Alleen al dit lucht op. Wat is dat toch? Het is alsof je echt naar me luistert, al heb je geen mond of oren. Geluidloos als nu kan niets mij horen. De woorden vertellen, zonder enig geluid. Het lucht op. Het is er uit.

Zelfs in mijn hoofd worden de geluiden zachter.
Ik moet vaker schrijven, daar ben ik nu achter.

How time flies.

Dus we zitten alweer 4 dagen in mei. Een derde van het jaar is voorbij. Ben ik de enige die dat een bizar idee vind? De tijd lijkt aan mij voorbij te vliegen. Het lijkt net 2 weken geleden dat ik naar Hardwell’s concert ging. In werkelijkheid was dat 23 januari. Ik loop alweer 3 maanden stage bij een fijn bedrijf. Ik heb het hier naar m’n zin en kan hier nog veel leren, dus ik heb besloten om mijn tweede stageperiode ook hier uit te zitten. Helemaal prima!

Mei is altijd een feestmaand. Het zonnetje begint steeds meer te schijnen. Er komen toffe feestjes aan. De Dutch Youtube Gathering staat weer voor de deur en ik ben jarig! Ik word alweer 22, holy shit. Ben ik echt alweer 4 jaar volwassen? Ik voel me soms van binnen nog een pubermeisje. Ik heb wel het idee dat ik wijzer ben dan toen ik 16 was hoor, gelukkig maar. Het is wel de bedoeling dat je in die 6 jaar wat leert.

Zo heb ik geleerd dat het niet uitmaakt wat anderen van je zeggen. Tuurlijk zou het leuk zijn als iedereen je alles gunt en je aardig vind, maar we leven niet in een sprookje. Zelfs in sprookjes wordt de hoofdpersoon vaak gehaat. Boeiend. Je kan niet iedereen te vriend houden and I’m cool with that.

Ik heb geleerd dat ik niet bang moet zijn om te doen wat ik leuk vind. Het duurde even voor ik me over bepaalde angsten heen kon zetten, maar ik heb het gedaan. Ik ben begonnen met YouTuben in 2012. Ik scheet zeven kleuren toen ik mijn eerste filmpje uploadde en nu schijt ik juist in m’n broek als ik een keer een week niet kan uploaden. How times have changed.

Je weet wat ze zeggen: Time flies when you’re having fun! Ik moet het wel heel erg naar m’n zin hebben dan, aangezien het als een tierelier gaat.

Het geeft niks dat de tijd zo snel gaat, zolang je maar niet vergeet te genieten.

Maart.

Ja jongens, het is weer maart. Een maand waar ik altijd tegenop zie, elk jaar weer. In 2003 overleed mijn vader namelijk in deze maand en dat heeft maart een nare bijsmaak gegeven. Tot dit jaar. Ik weet niet hoe het komt, maar ik zie er dit keer niet zo tegenop. In maart is het gebeurd ja, toen overleed m’n vader. Tuurlijk zal ik daar ieder jaar even aan denken, vooral op z’n sterfdag. Maar betekend dit dat ik er helemaal naartoe moet gaan leven? 15 maart komt toch wel. Dat kan ik niet tegengaan. Er bang voor zijn heeft dus geen zin.

Ik wil niet meer op zien tegen de maand maart. Het heeft namelijk ook een hoop leuke dingen. De lente begint weer. De zomertijd gaat in. De leuke feestjes komen er weer aan. Er is genoeg waar ik wél blij van kan worden!

Nou wil ik absoluut niet zeggen dat het een groot feest is. Tuurlijk is het dat niet. Maart zal altijd een aparte maand blijven. Echter heb ik er voor gekozen om er niet meer zo’n angst voor te hebben, omdat ik me nu besef dat het gewoon geen zin heeft. Het moet me niet belemmeren.

Wat ik wil zeggen is:
hoe moeilijk en eng het soms ook is, probeer het beste er van te maken. Stay strong. Je kan het. Je bent niet alleen.

Is this writer’s block?!

Ben ik een schrijfster? Ik heb geen idee. Schrijven kan ik wel, maar is het goed genoeg? Is het interessant genoeg om met de wereld te delen? Ik zit af en toe echt met m’n pen in het haar. Get it? Handen in het haar – pen in het haar. Yeah, whatever. Nu moet ik me dus ook gaan afvragen of ik wel grappig genoeg ben.

Een bepaalde druk ligt op mij. Misschien leg ik me die druk zelf op, maar dat neemt niet weg dat ik de druk voel. Mag ik mezelf wel een schrijfster noemen? Is het mogelijk om inspiratie te halen uit de verkeerde dingen? Je zou toch denken van niet. Je kan je brein niet tegenhouden. Soms gaat er gewoon een onzichtbaar lampje branden, zo van:

*DING DING* HERE’S YOUR INSPIRATION!

Een paar jaar terug leek het me allemaal beter af te gaan. De pen was sneller dan m’n gedachtes. Woorden bleven komen. Ik kon ze niet tegenhouden. Nu lijk ik mezelf tegen te gaan. Wat is dat toch?

Met woorden spelen is nog nooit zo lastig voor me geweest. Ik denk er teveel bij na, waardoor ik constant twijfel aan wat ik nou precies wil zeggen. Is this writer’s block?!

Ik vraag me af of ik de enige schrijfster/blogger ben met dit probleem. Is dit herkenbaar? Zijn er tips? Help me out!

Hardwell voor iedereen!

Hardwell 23-01-2015

Op een dag in november leek het mij een leuk idee om 2 kaartjes voor het concert van Hardwell te bestellen. Zo gezegd, zo gedaan. Stijn mocht van niks weten, want de kaartjes zouden zijn kerstcadeautje zijn. Ik vond het moeilijk om hem niks te vertellen, want ik was erg enthousiast. Toch heb ik de verrassing geheim kunnen houden tot kerst en hij was aangenaam verrast. Mission: accomplished!

Stijn’s tentamenweek zat er net op en ik was lekker vroeg uit van school. Nadat ik thuis m’n spullen had gepakt, was het tijd om richting Amsterdam te gaan. Daar gingen we een dagje de stad verkennen. Dit dagje werd een zoektocht naar een nieuwe party-outfit, wat gepaard ging met wat stress. Je zal het altijd zien: wanneer je niets zoekt, vind je overal leuke dingen en wanneer je écht iets nodig hebt, kun je niks leuks vinden. Dit was deze dag ook het geval. Dat was nog niet het enige. Ik was ook m’n favoriete oorbellen verloren. Meh!

Na een tijdje kleding zoeken, begonnen we trek te krijgen en gingen we lekker een hapje eten bij een restaurantje waar ik de naam niet meer van weet. Het was een restaurantje, wat eigenlijk bij een museum hoorde. Zo zag onze lunch eruit:

HardwellLunchIk had een Belgische tosti en Stijn had een broodje brie.

Na de lunch vervolgden we onze zoektocht. Tot mijn grote opluchting hadden we uiteindelijk wel een leuke peplumtop gevonden. Daarna kwam het volgende dilemma “Deze peplumtop past helemaal niet bij deze broek.” Op dat moment was ik zo dankbaar voor Forever21, aangezien ik daar een zwarte spijkerbroek voor 7 euro heb kunnen vinden. Uiteindelijk heb ik ook nog wat leuke sieraden kunnen scoren. Mission party-outfit shoppen: accomplished!

‘s Avonds hebben we een hapje gegeten bij Jin So. Dat is een restaurant op het plein bij station Amsterdam Bijlmer Arena. Het was zalig! Natuurlijk ben ik zo’n kreng die jullie nu een foto gaat laten zien om jullie hongerig te maken:

HardwellDinerStijn had lekker roti besteld en ik had een runderbiefstuk met frites.

Na me heel awkward in m’n party-outfit gehesen te hebben op het toilet, konden we richting de Ziggo Dome gaan. We hadden er zin in! Het was een feest voor alle leeftijden. Hardwell had dit georganiseerd omdat er normaal vaak nachtelijke feesten zijn, waar de jonge fans niet naartoe konden. Ik vond dit een tof initiatief. Ik zag veel blije jonge meisjes en jongens lopen. Cute!

In de zaal stond er een vader voor ons met zijn zoontje op zijn nek. Ze waren zo blij met z’n tweetjes. Ik werd helemaal blij van binnen. Het was heel aandoenlijk om te zien. In de hele zaal hing een ontzettend goede sfeer. Ik heb niemand kunnen betrappen op een kwade blik. Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik het zo tof vind om naar concerten te gaan. “Het is toch hartstikke duur?” maar geloof me, de sfeer bij een goed concert is onbetaalbaar!

HardwellFotoSamen

Jullie weten inmiddels dat ik helemaal gek ben op Coldplay. Hardwell heeft Sky Full Of Stars geremixt. Dit nummer heb ik ontdekt toen ik naar Sensation ging. Als jullie hier klikken, kunnen jullie er een vlog van zien. Al maanden geniet ik van dat nummer en vooral de afgelopen weken heb ik hem vaak geluisterd. Van tevoren heb ik Stijn al gewaarschuwd “Als die Coldplay remix komt, dan ga ik echt schreeuwen hè Stijn!” en ja hoooor, daar kwam die! Ik was helemaal gelukkig.

HardwellRood

Samen hebben we een superleuke dag gehad. Een lekker dagje in Amsterdam, goed gegeten en als afsluitertje een avondje Hardwell! Ik hou er van.

HardwellOnTheDeck

Hardwell bedankt!

Wat vinden jullie van concerten bezoeken?
Doen jullie dat vaak?