Dag Maart.

Hallo Maart, daar ben je weer. Dat was een tijd geleden. Steeds weer kom ik je tegen en steeds weer voelt het raar. Je voelt heel dubbel voor mij. Vanaf dat de warme temperaturen dalen, verlang ik naar je. Ik smacht dan naar de lente. Maar als je dagen weer aanbreken, word ik zenuwachtig. Ik word wat sipper. Ben een beetje afwezig. Een beetje uit m’n element. Het klopt niet helemaal.

Dertien jaar geleden gebeurde er in een van jouw dagen iets wat mijn leven drastisch ging veranderen. Iets wat ik nooit had verwacht. Een nachtmerrie voor ieder kind. Ik verloor een van mijn ouders, namelijk mijn lieve papa. Het is dan misschien al dertien jaar geleden en de pijn is ietsjes gesleten, maar weg gaat het nooit. Het zit al-tijd in je hoofd, soms bewust, soms onbewust. Het is iets vreemds, waar ik in zekere zin aan gewend bent geraakt. Het is een pijn die ik heb weten te accepteren.

Toch zijn er nog steeds weleens dagen, dat ik het niet kan accepteren. Dan ben ik boos op het leven. Dan ben ik boos om het feit dat wij hier doorheen moeten. Boos omdat dit een pijn is die wij al bijna dertien jaar bij ons dragen. Boos dat het maar niet weg gaat. Boos dat pa niet meer terug komt.

Ik ben niet gelovig, maar ik geloof wel dat ik ooit mijn vader weer zal ontmoeten. En aan de ene kant hoop ik dat ‘t nog lang duurt, want ik ben nog lang niet klaar hier . Maar soms voelt het zo ver weg, voelt hij zo ver weg. Soms doet het gewoon pijn, verdomme.

Soms wil ik janken, schreeuwen, rennen. Waarheen? Geen idee. Natuurlijk heeft dat allemaal geen zin. Maar opluchten doet het wel. En we moeten allemaal weleens janken, schreeuwen, rennen. We kunnen niet altijd maar lachen, gieren, brullen. Ik zou het wel willen, maar dat kan niet. Je kan wel proberen van elke dag een feestje te maken, maar dat lukt niet altijd.

Vandaag is het geen feest. Ik ben verdrietig. Ik mis je, pa.

Liefs,

Ellis

Is het echt zo erg?

Ziek zijn is stom. Ik denk dat niemand het leuk vind om ziek te zijn. Altijd wanneer ik een griepje te pakken heb, kwijn ik weg in zelfmedelijden. Ik verlang naar het moment dat ik weer beter ben en weer lekker aan de slag kan. Ziek zijn kan me ook gestresst maken, omdat ik bang ben dat ik teveel mis. Stressen heeft niet echt zin (ik denk dat het er alleen maar erger op maakt zelfs) maar ik kan het niet helpen. Ik haat het gewoon.

Ziek zijn beangstigt mij. Een griepje? Ja, het beangstigt me, ookal is het ‘maar’ een griepje. Ik ben bijvoorbeeld bang dat ik moet kotsen. Ik heb al jaren niet gekotst. Ik herinner me nog wel hoe smerig ik me voelde als kind wanneer ik moest overgeven. Verschrikkelijk vond ik dat.

In 2010 moesten mijn keelamandelen verwijderd worden, nadat ik een abces in mijn keel had laten wegsnijden. Ik was blij dat ze eruit gingen, want een abces wilde ik zeker geen tweede keer. Ik moest een nachtje in het ziekenhuis blijven en mijn zus was zo lief om een nachtje bij me te blijven. 17 jaar was ik (oud genoeg om een nachtje alleen te blijven), maar ik was blij dat ik niet alleen was.

De volgende ochtend werd ik wakker en voelde ik me ellendig. Ik wist dat ik een paar dagen zou moeten leven met pijntjes en alleen maar raketjes zou mogen eten. Dat klinkt overigens leuker dan het lijkt. Ik heb na die herstelweken langer dan een jaar geen raketjes meer gegeten. Ik zag er tegenop. Ik wilde gewoon weer beter zijn.

Nadat we onze spulletjes hadden gepakt, kwam mijn moeder ons ophalen met de auto. Zwakjes liep ik naar buiten en ik kwam een familielid tegen. Zij had kanker. Dat was een klap in mijn gezicht. Ik voelde me ellendig door een keelamandeltje dat eruit gehaald was. Binnen ongeveer 10 dagen zou dat over zijn. Zij had een hele andere periode in het vooruitzicht. Ik voelde me schuldig.

Wat is nou het moraal van het verhaal? ‘Het kan altijd erger’ is niet echt het juiste gezegde. Ik denk dat het altijd wel erger kan, als je het maar met de juiste persoon vergelijkt. Wat je eerder aan jezelf zou kunnen vragen, is “Is het echt zo erg?” We klagen vaak over dingen die helemaal geen ramp zijn. Want wat is nou een griepje? Je voelt je drie/vier dagen niet zo lekker, maar je hebt ook geen verplichtingen. Een griepje, daar kom je wel weer overheen. En zo kan ik nog veel meer voorbeelden opnoemen. Veel van ons stressen teveel. En dáár kun je ook ziek van worden.

Note to self: Don’t worry too much.

Onrust in mijn hoofd.

Vannacht begon het al. Normaal gesproken ben ik in dromenland vanaf het moment dat ik mijn kussen ruik. Dit keer was dat niet het geval. Kwam het door de volle maan? Dat zeggen ze toch, dat je daar onrustig van kan worden? Dat heb ik nooit eerder zo ervaren, dus ik heb geen idee of dat kan. Het was in ieder geval super onrustig in mijn hoofd. Uiteindelijk hielp ASMR mij in slaap. Vanochtend werd ik niet fijn wakker. Ik voelde me totaal niet lekker. Daarom heb ik een dagje vrij genomen van stage om goed uit te rusten (grieperig zijn is stom!), maar nog steeds is het erg onrustig in m’n hoofd. Het feit dat ik niet weet hoe het komt, maakt me zenuwachtig. Is dit herkenbaar voor jullie? Ik probeer het voor mezelf op een rijtje te krijgen.

Zoals jullie in de vorige blogpost hebben kunnen lezen, wilde ik graag naar het U2 concert maar ging dat feestje voor mij niet door. Om de pijn een beetje te verzachten, heb ik de laatste tijd veel naar hun muziek geluisterd. In mijn onderbewustzijn denk ik bij elk nummer toch een beetje aan mijn vader, aangezien het zijn favoriete band was. Is dat misschien de reden dat ik mij de laatste tijd emotioneel voel? Of nou ja, emotioneel ben ik altijd, maar meer dan normaal? Gisteren keken Stijn en ik een film en moest ik ineens één traan laten. Eentje maar. Het echte huilen gebeurde niet. Een half uur later, toen Stijn mij een knuffel gaf, rolden er weer twee traantjes langs mijn wangen maar een huilbui bleef uit. Aan de ene kant is dat lekker, maar blijkbaar zit me toch iets dwars van binnen. Iets wat ik zonder het door te hebben, aan het opkroppen ben. Maar wat is dat dan?!

Met mijn oompje gaat het niet zo goed. Hij heeft al een hele tijd last van zijn maag, maar weigert naar de dokter te gaan. Eigenwijze kerel! Ik hou heel veel van hem hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar als je lichaam je een waarschuwing geeft, waarom luister je er dan niet naar? Je lichaam doet dat niet voor niets. Hij is ook al oud, dus ik vind het maar een beetje eng. Ik probeer daarom nog zo vaak mogelijk langs te gaan. Dit deed ik al, maar de laatste tijd ben ik me er toch iets meer bewust van. Je weet immers nooit wat er gebeurd en ik wil absoluut niet achteraf spijt krijgen omdat ik te weinig langs ben geweest. Dat zou ik mezelf nooit vergeven.

Mijn lieve vriend heeft een ontsteking bij de rug en heeft aankomende donderdag een operatie. Voor hem vind ik het erg spannend allemaal. Ik weet dat het wel goed zal komen, maar toch ben ik blij als het achter de rug is. Wat een beeldspraak weer, Ellis, je bent vreselijk!

Hier even het bewijs dat het soms goed is om dingen van je af te schrijven. Ik ben er even voor gaan zitten, om rustig na te denken wat er allemaal gebeurd op dit moment in mijn leven. Het zou goed kunnen dat dit de reden is dat ik me de laatste dagen onrustig voel. Ik raad het iedereen aan om af en toe pen en papier (of je laptop/computer) erbij te pakken. Even relativeren en rustig dingen van je afschrijven. Mij heeft het al vaak geholpen.

Don’t hold back your feelings. It’s not healthy!

Het feestje gemist.

Dag lieverdjes!

Deze week is U2 in ons landje. Een band waar ik mee opgegroeid ben. Op vroege leeftijd maakte ik al kennis met Bono’s prachtige stemgeluid. Mijn vader was gek van ze en door hem is mijn liefde voor U2 ontstaan. Een aantal maanden geleden kwam het nieuws dat U2 naar Nederland zou komen. Ik was door het dolle heen. Eindelijk mijn kans om een van mijn favoriete bands live te zien! Maar toen kwam het probleem: met wie ga ik?

Lang verhaal kort: ik heb geen vrienden.

Daar moest je om lachen he? Wat een grapjurk is die Ellis ook zeg! Nee hoor, ik heb wel vrienden, maar geen van hen is fan van U2. Alleen naar een concert gaan, dat leek me niet zo gezellig, dus ik heb geen kaartjes gekocht. Op 8 en 9 december was ik aan het balen dat ik niet bij het concert aanwezig was. Morgen en overmorgen zal ik weer balen dat ik er niet bij ben.

Ik wil er niet alleen heen omdat ik de muziek zo goed vind, maar ook een beetje voor mijn vader. Is dat gek? Ik weet niet eens of hij ze zelf weleens live heeft gezien. Het enige dat ik weet is dat wij vroeger een U2-live dvd hadden. Ooit is die uitgeleend en daarna heb ik hem nooit meer terug gezien. Misschien moet ik maar een nieuwe bestellen, zodat ik het toch een beetje kan meemaken.

Ik dacht altijd”Als U2 naar Nederland komt, moet ik echt gaan hoor. Misschien is het wel de laatste keer dat ze komen!” en daar ben ik nu nog steeds een beetje angstig voor. Ik krijg vaak al kippenvel van hun muziek, laat staan hoe euforisch ik me zou voelen als ik ze live zou meemaken! Ik wil gewoon gaan. Niet alleen voor mezelf, ook voor la papa. Ooit zal ik ze live zien. Ooit.

& hierbij nog een nummertje waar ik de laatste tijd helemaal verslaafd aan ben:

If it doesn’t happen now, maybe it will happen later!

Geniet van het nu.

Een tijdje geleden gingen Stijn en ik samen de stad in om wat drankjes te nuttigen. Niet met het doel om dronken te worden, maar gewoon om even samen de deur uit te zijn. Lekker met z’n tweetjes. Quality time, zoals ze dat met een chique woord zeggen. We hebben herinneringen opgehaald van de afgelopen 2 jaar, gepraat over toen we klein waren, onze vakantie naar Turkije besproken en nog veel meer. Zo hadden we samen een heerlijke avond.

We zaten bij Aperitivo, een gezellig bar-restaurantje in Utrecht. (Ik krijg niet eens geld om dit te zeggen, verdorie.) Op een bepaald moment kwamen er vier vrouwen binnen. Allemaal zagen ze er op en top uit. Mooie rokken, cocktailjurkjes en mooie sieraden: ze hadden hun best gedaan. Ik kreeg er een beetje een Sex & The City-feeling van. Het zag er naar uit dat ze een goede ladies-night tegemoet gingen. Na een tijdje kwam de barman aangelopen met hun bestelling. Je raad het al: de mooiste cocktails werden gebracht. Wat deden ze? Ze haalden alle 4 hun telefoon uit hun tassen en positioneerden de drankjes. Dit duurde zeker 10 minuten. Alle fotootjes waren geschoten en vol enthousiasme lieten ze elkaar hun mooie kiekjes zien. Daarna gingen ze pas proosten en genieten van hun drankjes.

Begrijp me niet verkeerd, ik herken het wel. Je wilt dingen vastleggen. Foto’s maken zodat je een visuele herinnering hebt. Maar moet het echt zoveel tijd in nemen? Ik zal niet zeggen dat ikzelf niet teveel op mijn telefoon zit. Ik betrap mezelf er regelmatig op. Echter wil ik als ik met mijn vrienden ben of met mijn vriend, niet de halve avond m’n mobieltje in mijn handen hebben. Liever helemaal niet zelfs.

Is het echt zo belangrijk om die foto gelijk op Facebook en/of Instagram te zetten? Moet iedereen NU weten dat je het naar je zin hebt? Je leeft toch niet voor de buitenwereld? Denk er eens over na. Hoevaak heb je bij een concert of een feest gestaan, met je telefoon in de hand om te filmen? En hoevaak heb je het daadwerkelijk terug gekeken? Dat bedoel ik. Even filmen snap ik best, maar vergeet niet van het moment te genieten.

Don’t forget to enjoy!

Twee jaar vol liefde.

Vorig weekend was een heel leuk weekend. Ik heb veel leuke weekenden gehad, maar dit was echt een van de betere. Het fijne aan dit weekend was dat ik totaal geen druk heb gevoeld. Ik voelde me heerlijk ontspannen. Zaterdag was leuk, maar zondag was het nog leuker. ‘s Middags heb ik met Stijn genoten van het lekkere weer bij het zwembad en ‘s avonds gingen we gourmetten met wat vrienden. We hadden namelijk wat te vieren. Stijn en ik waren alweer 2 jaar samen!

Vroeger dacht ik stiekem altijd van “Oh joh, die anniversary dingen, wat een onzin“, maar dat was allemaal toen ik nog vrijgezel was. Nu piep ik wel anders. Ik ben helemaal niet zo dat ik elke 2e van de maand denk dat het feest is, maar twee jaar is toch wel een mijlpaal. Een prestatie is het zeker niet. Althans, niet voor mij. Een relatie met Stijn hebben is goed uit te houden, om het zo maar even te zeggen. Hij is oprecht een van de liefste jongens die ik ooit heb ontmoet. Daarom ben ik ook zo blij dat ik zijn vriendin mag zijn.

Ik kan nogal druk zijn in mijn hoofd, maar Stijn weet me op de een of andere manier altijd weer een beetje rustig te krijgen. En geloof me, dat is niet makkelijk. Ik kan echt veel te lang nadenken over dingen. Daar ben ik zelf ook niet altijd blij mee. Gelukkig accepteert Stijn mij met al mijn stomme overpeinzingen en andere gekke dingetjes.

Met het verlies van mijn vader heb ik het nog weleens moeilijk. De ene periode wat meer dan de ander, dat is altijd heel onvoorspelbaar. Ook in de moeilijke periodes luistert hij heel goed naar mij en proberen we samen altijd naar een oplossing te zoeken. Hij is echt mijn rots in de branding. Ik vertel hem alles. Dat is niet eens overdreven, ik vertel hem echt alles. Het voelt gewoon heel veilig bij hem. Wat een kleffe muts ben ik, haha.

Met Stijn kan ik alles delen. Ik kan alles met hem bespreken. Niks is te gek. Bij hem kan ik honderd procent mezelf zijn. Hij vertrouwt mij en ik vertrouw hem. Ik vind het helemaal prima zoals het nu gaat. Een glazen bol heb ik natuurlijk niet. Maar als ik denk aan de toekomst, fantaseer ik over gebeurtenissen mét hem. Ik hoop dan ook dat we nog heel lang samen zullen blijven.

Sorry voor de kleffe post mensen, maar..

Ik ben verliefd op Stijn, nog steeds & iedereen mag het weten!

Creatieve kopzorgen.

Creativiteit is een groot goed. Ik denk dat iedereen creatief is op zijn/haar eigen manier. De een is creatief met eten. De ander is creatief met schrijven. Zo kan ik heel wat voorbeelden opnoemen, maar ik ben hier niet om open deuren in te trappen.

Wat ikzelf heel tof vind om te doen: video’s maken, schrijven en vormgeven. Dit zijn dingen waar ik al mijn creativiteit in kwijt kan. Om de meest onmogelijke tijdstippen kan ik ineens een goed idee krijgen. Daarom heb ik altijd een notitieboekje bij me, waar ik alles in kan opschrijven. Het geeft me rust in mijn hoofd als ik dingen opschrijf. Dan weet ik zeker dat ik het niet vergeet en kan ik het altijd weer even opzoeken.

Als ik een bepaald concept in mijn hoofd heb, wil ik dat het liefst gelijk helemaal uitwerken, om het vervolgens te gaan maken. Het probleem is alleen, als je 5 ideeën hebt, kun je dat moeilijk allemaal tegelijk gaan doen! Dat is waar ik mezelf soms gek mee maak. Soms heb ik het gevoel dat ik het allemaal snel moet uitvoeren, voordat iemand anders het doet. Maar als ik te gehaast te werk zou gaan, gaat dat ten koste van de kwaliteit. Daar pas ik voor.

Het gaat er niet om hoe snel je iets hebt gecreëerd. Het gaat om de weg er naartoe. (Oh how cheesy, yes I know) Dit soort creatieve processen kunnen je namelijk ook heel veel leren én zelfs weer op nieuwe ideeën brengen! Af en toe voelt dit als een soort cirkel waar geen einde aankomt, maar misschien is dat juist ook hetgeen wat het zo leuk maakt.

Note to self: take your time and it will work out just right.

Do it!

Dag suikerdropjes van me!

Er zijn van die films die ik al tijden wil kijken, maar op de een of andere manier altijd maar uitstel. Ik heb gewoon niet het geduld om films te kijken. Films kijken doe ik ook nooit in mijn eentje, want dat vind ik ongezellig. Enkel voor Harry Potter maak ik weleens een uitzondering. Op Wunderlist (which is one of the greatest apps EVER) heb ik een lijst van wel 40 films die ik nog wil zien. Gister kon ik er weer eentje van mijn lijst afvinken, namelijk: Up!

Het begint allemaal mooi. Als kind zijnde ontmoet Carl het aparte meisje Ellie. Zij worden vriendjes. Daarna maken ze een sprongetje richting de toekomst, waarin je ziet dat ze gaan trouwen en samenwonen. Samen zijn ze dolgelukkig. Samen worden ze oud. Op een dag besluit Carl tickets te kopen om naar Paradise Falls te kunnen. Daar droomt Ellie haar hele leven al van. Carl neemt haar mee naar een mooie plek boven op een bergje, om haar te verrassen met de tickets. Op weg naar de berg zakt ze in elkaar, belandt ze in het ziekenhuis en uiteindelijk komt zij te overlijden. Nadat dit gebeurd is, wil Carl er alles aan doen om hun huisje op de top van Paradise Falls te krijgen. Dit alles ter ere van zijn geliefde Ellie. De rit hier naartoe, vol obstakels, krijg je te zien in deze mooie film.

Bij het overlijden van Ellie moest ik natuurlijk de tissues tevoorschijn halen. Emotionele vaatdoek die ik ben. Ik vond het zo zielig. Die arme man was nu helemaal alleen. Die tickets kon ik niet uit m’n hoofd zetten. Dan heb je je hele leven iets wat je graag wil doen. Dan zette hij eindelijk eindelijk de stap en dan overlijdt zij. Ironisch. Het zette me aan het denken.

If you want to do it, do it now. You never know when it will be too late.

Amateur in de sportschool.

Dag druifjes!

Al een jaar lang probeer ik (met regelmaat) te sporten. Een hele tijd heb ik dit gedaan door middel van workout-video’s. Blogilates, XHIT en nog veel meer: I’ve seen them all. Dit hield ik dan een paar dagen vol, tot ik een rustdag voor mezelf inschakelde. Een rustdag veranderde al gauw in twee rustdagen. De rest kunnen jullie wel raden. Veel sporten, weken niet, af en toe sporten, weekje niet en dan weer hetzelfde riedeltje. Regelmaat was ver te zoeken.

Sinds dit jaar ben ik helemaal niet tevreden met mijn lichaam. Dit zeg ik niet om reacties zoals “Maar je hebt een prima figuur!” uit te lokken of iets dergelijks. Het is lief als iemand zoiets tegen je zegt, maar het zal je zelfbeeld niet veranderen. Ik ben gewoon nog niet tevreden en daar wil ik nu aan gaan werken. Mijn bovenbenen schaven langs elkaar. Ik weet dat ik niet de enige ben die dit heeft, maar ik vind het persoonlijk gewoon super irritant. Een paar jaar geleden had ik dat helemaal niet. Ik wil terug naar toen! Ook word ik echt niet gelukkig van die kipfiletjes onder mijn armen. ‘t Is net alsof ik vleugels heb. Jullie vinden misschien dat ik overdrijf, maar ik wil gewoon wat fitter, gezonder en wat strakker worden. Daar is toch niks mis mee?

Op bevrijdingsdag dit jaar besloot ik de knoop door te hakken. Vol goede moed schreef ik me in bij de sportschool, via mijn telefoontje. Een aantal dagen later viel er een mooie envelop van Basic Fit op de deurmat, waar mijn sportpas inzat. *denk hier een mooi hallelujah-muziekje bij*

Maar ik ben een faalhaas geweest. Vandaag ben ik pas voor de allereerste keer gegaan. Sinds 5 mei ben ik weleens gaan skaten en heb ik alsnog workout-video’s gedaan, maar dit deed ik veel te weinig. Ik durfde gewoon de sportschool niet in mijn eentje in te stappen. Bang dat ze me gek aan zouden kijken. Ik weet het. Dat is een hele stomme gedachte, maar ik dacht het wel. Ik wilde gewoon die eerste keer niet alleen gaan, want ik ben nou eenmaal een bange poeperd.

Vandaag was het dan eindelijk zo ver! Mijn beste vriend Sergio is met me mee gegaan. Hij heeft veel meer ervaring met fitness dan ik, dus hij kon me de nodige dingen leren. De komende paar keren zullen we nog samen gaan sporten, maar nu ik eindelijk gezien heb dat het allemaal wel meevalt, is mijn sportvrees eindelijk weg.

Note to self: you can do this!

Waarom ik een slechte blogger was.

Dag lieverds!

Zoals de meesten van jullie wel weten is bloggen al tijden iets waar ik moeite mee heb. Ik schrijf al jaren over van alles: hoe ik me voel, wat ik mee maak, wat ik leuk vind, noem het maar op. Helaas is heel veel daarvan nooit online gekomen. In 2012 ging het bloggen mij goed af. Ik schreef regelmatig. Het maakte me niet zoveel uit wat anderen ervan vonden, zolang ik het zelf maar leuk vond om te doen. Dat is uiteindelijk ook waar het om gaat: doen wat je leuk vind. “Vind je schrijven dan niet leuk meer?” hoor ik jullie nu denken, doordat ik zo weinig blog. Dat is echter niet het probleem.

Ik heb al vaak genoeg gezegd dat ik alleen wil schrijven als ik ‘inspiratie’ heb, maar eigenlijk was ik gewoon lui. Je kan altijd jezelf inspireren. Als je een persoonlijke blog hebt zoals ik, zijn er in principe altijd dingen waar je over kan vertellen, zou je denken. Het verschil met 2012 is dat ik nu meer bereik heb dan ik toen had. Op Twitter heb ik bijna 2000 followers, op Instagram 3500 en op YouTube inmiddels over de 14.000 abonnees! Dat zijn grote aantallen, die altijd op de een of andere manier op je blog terecht zouden kunnen komen. Hierdoor heb ik onbewust het gevoel gehad dat ik mezelf moest bewijzen. Er is niks mis met het feit dat ik goede dingen wilde produceren, maar ik ben te streng voor mezelf geweest. Heel vaak als ik iets geschreven had, dacht ik “Nee, dat vind toch niemand interessant!” en dat was stom van me. Toen ik net begon dacht ik dat ook niet. Nu heb ik publiek, die mij al kent, dus waarom zou ik nu wel denken?

De laatste tijd lees ik heel veel. Vandaag ben ik begonnen met het lezen van ‘Sex, blogs & rock-‘n-roll‘ door Ernst-Jan Pfauth. Ik ben vanmiddag begonnen met lezen en ik ben al over de helft. Het boek heeft me in zijn greep. Ernst-Jan verteld over zijn ervaringen met het bloggen en waar het hem heeft gebracht. Lezen hoeveel passie hij heeft voor het bloggen, werkte ontzettend motiverend. Ooit kon ik ook fanatiek bloggen. Waarom zou ik dat nu niet meer kunnen?

Note to self: stop being a pussy!