Een fantastisch concert!

DSC_2288

Het Coldplay concert is alweer een week geleden. In november heb ik de kaarten besteld. Dit ging niet zonder slag of stoot. Toen liep ik nog stage en had ik op elke pc in de ruimte schermen open staan, wachtrijen die me zenuwachtig maakte, omdat ik zó graag naar het concert wilde. In 2011 en 2012 heb ik ze ook al mogen bewonderen. Ik kon deze kans gewoon niet voorbij laten gaan. Ik deed m’n best. En ineens was het uitverkocht. Ik kon wel janken. Geen grap. Ik baalde.

Die middag kwam mijn stagebegeleider op visite om te bespreken hoe alles ging. Ik vertelde hem meteen even hoe chagrijnig ik was. Echter wist ik niet dat mijn toenmalige baas Hans de website open had laten staan. Hij had zo’n voorgevoel dat er wel een tweede show zou komen. Midden in het gesprek, riep hij ineens “ELLIS, HIER KOMEN!” Ik schrok me rot en rende naar hem toe. “Nu inloggen en die kaarten bestellen!” Nog geen 5 minuten later had ik twee kaartjes bemachtigd voor het tweede concert op 24 juni. Hoe blij ik toen was, kan ik niet beschrijven. Tot de dag van vandaag ben ik Hans nog dankbaar. Wat een held.

DSC_2238

Dit is hoe het eruit zag voor het concert begon. Kijk naar al die kleurtjes! Daar word je toch vrolijk van?! We wilden zo laat mogelijk binnenkomen. Uit ervaring weet ik dat het voorprogramma me echt niet kan boeien. Daar kom ik niet voor. Als ik eenmaal binnen ben, kán ik gewoon niet meer wachten. Ik had al bijna 7 (!) maanden gewacht. Nou ja, eigenlijk wel langer. Vanaf september 2012 kon ik al niet wachten tot ik weer bij een Coldplay concert zou staan. Daarom zaten we rond half 9 op onze plek en 20 minuten later, begon iedereen te gillen en werd de muziek ingezet.

Mijn hart ging sneller kloppen. Dit is niet eens overdreven. Mijn liefde voor deze band is héél groot. Ze zijn gewoon zo goed, I love it! Na een paar minuutjes spanning opbouwen, vloog Chris Martin ineens over het podium. De tranen sprongen me in de ogen. Ik was er weer. Concerten zijn sowieso heel indrukwekkend, maar die van deze band doen echt iets met me. Ik heb weer een grijns van oor tot oor als ik eraan denk.

Ik heb de eerste twee nummers continu mijn tranen uit m’n ogen moeten wrijven. Oprecht, ik voelde me zó gelukkig. Het was zo mooi en vrolijk. Mijn lieve vriendinnetje Estelle zal dit gevoel vast wel herkennen. We stonden echt te stuiteren met z’n tweetjes.

Processed with VSCO with kk2 preset

Soms vragen mensen aan mij: “Vind je dat nou niet zonde? Om zoveel geld uit te geven aan iets wat maar twee uurtjes duurt?” Het is het geld ZO waard! Het is een onvergetelijke ervaring vol muziek waar je zo vaak van geniet. Om die sfeer te proeven, in een ruimte te zijn met allemaal mensen die net zo gek zijn van die nummers als jij, dat is zo tof. Ik hou ervan. Ik raad het iedereen aan om een keer naar een concert te gaan van je favoriete artiest, als je de kans krijgt. Geloof me, je zal er geen spijt van krijgen.

Door deze fantastische avond kreeg ik inspiratie voor een nieuwe video. Hierin zitten ook beelden van het concert, zodat jullie ook een beetje mee kunnen genieten. Enjoy!

Vertel me drie dingen.

Processed with VSCO with hb2 preset

Ongeveer een week geleden kreeg ik een mailtje van Ellis. Zij werkt voor Uitgeverij De Fontein. In eerste instantie dacht ik “Hey naamgenoot!” maar toen ik het mailtje opende, werd ik nóg vrolijker. Zij vroeg mij of ik ‘Vertel me drie dingen‘ van Julie Buxbaum al had gelezen, want anders kon ze hem wel naar me opsturen. Na veel goede verhalen over dit boek gehoord te hebben, zei ik natuurlijk ja en twee dagen had ik het boek in m’n handen!

Het gevaar aan populaire boeken is dat je er zóveel van verwacht, dat het vaak alleen maar tegen kan vallen. Gelukkig was dat met dit boek totaal NIET het geval. Zoals ik al zei op GoodReads, het leest als een tiet! Is that a thing? I just made it a thing. In drie dagen had ik het boek uit.

Het boek gaat over Jessie. Haar moeder is overleden en haar vader is getrouwd met een andere vrouw. Een hele rijke vrouw, genaamd Rachel, waar ze bij intrekken in Californië. Ze gaat naar een nieuwe school vol rijkeluiskinders en ze vind het moeilijk om haar draai te vinden, tot ze ineens een mailtje ontvangt van Iemand Niemand. Hij probeert haar wegwijs te maken op Wood Valley en langzaamaan krijgen ze gevoelens voor elkaar. Maar hoe kun je nou verliefd worden op iemand die je nog nooit gezien hebt?

Het boek is op grappig, maar ook ontroerend. Het verlies van een dierbare word op een hele herkenbare manier beschreven. Doordat ik zelf mijn vader op vroege leeftijd ben verloren, kon ik mij goed in Jessie verplaatsen. Het was bijna eng hoe herkenbaar haar gevoelens van rouw soms waren.

Vertel Me Drie Dingen is een lief, ontroerend verhaal, wat ik zeker aanraad. Het is totaal geen cliché liefdesverhaal, wat alleen maar gaat over koetjes en kalfjes. Het is verrassend tot het einde. Ik heb ervan genoten!

If you never try..

IMG_20160621_230515

Een aantal weken geleden werd ik gevraagd voor een workshop bij Google. Mijn antwoord daarop was simpel. FREAKING GOOGLE JA! Al eerder heb ik een uitnodiging gehad, maar toen was ik ziek. Talk about timing, huh?! Ik baalde heel erg toen. Maar ach, gister kon ik gelukkig wél aanwezig zijn. YAAAAS!

Ik dacht dat het een workshop was over branding, maar het ging juist om persoonlijke doelen en hoe je die kan behalen. We waren met alleen maar toffe, creatieve vrouwen. Samen bespraken we waar we soms vastlopen en hoe dat komt. Het was voor mij verrassend hoe hoeveel nieuwe inzichten je komt als je met zo’n groep samen komt. Ik vond het heel inspirerend! Positief, vrolijk, slingers, yes.

Mijn conclusie was dat ik mezelf in de weg zat, al had ik dat al een tijdje door. Er werd me alleen weer even een spiegel voorgehouden, wat goed was. Ik heb een To-Do lijstje gemaakt voor vandaag en ik loop goed op schema. Zie je, ik kan het wel!

Processed with VSCO with hb1 preset

Soms moet je even eerlijk tegen jezelf zijn. Verdrinken in zelfmedelijden en/of onzekerheid helpt namelijk helemaal niks. Trust me, I’ve been there. Als je van tevoren al dénkt dat je het niet kan, zonder het daadwerkelijk te proberen, dan krijg je nooit iets voor elkaar. Hoe cheesy het ook klinkt: GELOOF IN JEZELF! Doe wat je wil. Ga ervoor!

“If you never try, you’ll never know, just what you’re worth.”

  • Chris Martin (Coldplay) – Fix You. ♫

Vaderdag is weer voorbij.

Nou, de vaderdag zit er weer op voor dit jaar. Het voelt als een opluchting. Gisteren voelde het gewoon de hele dag als vaderdag. I know, dat klinkt vreemd. Maar het voelde gewoon alsof er iets niet klopte.

Natuurlijk zijn moeder- en vaderdag zo commercieel als de pest. Ik heb het al eens eerder gezegd: je moet elke dag lief voor je vader en/of moeder zijn, niet alleen op dagen wanneer het de etiquette is. Je zou het bijna commerciële troep noemen. Maar als je aan die commerciële troep ineens niet meer mee kan doen, dan voel je je aardig kut. Dat is nog zacht uitgedrukt.

Wat zou ik gedaan hebben op vaderdag als mijn vader nog gewoon in leven was? Ik denk dat we zouden gaan brunchen of dineren. Nu ik dit schrijf, denk ik “Waarom doen we dit niet alsnog op vaderdag? Ter ere van hem.” maar misschien vinden we dat onbewust té confronterend. Dan zit je daar in een eetzaal met allemaal gezinnen met vaders. Ik weet niet of ik dat aan zou kunnen.

Ik hoop dat mijn vader, waar hij dan ook is, wel weet dat ik aan hem dacht. Ik ben totaal niet gelovig opgevoed, maar toch geloof ik wel dat er íéts is na de dood. Ik weiger te geloven dat je gewoon ergens onder de grond ligt te verrotten of dat je enkel en alleen overblijft als een hoopje as. Mijn vader is bij me. Ik voel het.

Ik hoop dat jullie allemaal wél een mooie vaderdag hebben gehad. Zet gerust in een reactie neer wat je gedaan hebt, lijkt me leuk! Bedankt voor jullie medeleven. Jullie zijn lief.❤

Vaderdag

Ik voel dat er tranen zitten,
maar ze komen er niet uit.
Ergens zit nog het verdriet
waar ik mij nu voor afsluit.
Toegeven dat ik verdrietig ben.
Toegeven aan de pijn.
Ik wil dit niet meer voelen.
Ik wil gelukkig zijn.
Soms staar ik naar de voordeur,
hopend dat je straks binnen komt lopen.
Ik weet dat het onmogelijk is,
maar ergens blijf ik hopen.
Het is al zo lang geleden,
maar de pijn zal nooit stoppen.
Dat dit jou moest overkomen,
kan ik nog steeds niet verkroppen.
Wel voel ik je aanwezigheid
op de een of andere manier.
Je bent fysiek niet aanwezig,
maar toch voel ik je hier.
Ik hoop dat je trots bent op ons, pap.
Ik was en ben dat wel op jou.
Lieve pa, ik mis je,
Ik hou van jou.

image

Everything, everything.

Processed with VSCO with a5 preset

Dit is het debuut van Nicola Yoon en wát voor een. Ik was al verliefd op het boek voordat ik wist waar het overging. Dit kwam natuurlijk door de prachtige kaft. Ze zeggen altijd “Don’t judge a book by its cover” maar deze cover is gewoon te mooi.

Toen ik de achterkant las, was ik nog nieuwsgieriger dan ervoor. Maddy is de hoofdpersoon en zij is allergisch voor de wereld. Olly is haar buurjongen en zal er alles aandoen om haar te bereiken. Ja, daar worden jullie ook nieuwsgierig van, toch? Wanneer je dit boek leest, zul je verliefd worden op de personages. Door de manier waarop het verhaal geschreven is, leef je helemaal met ze mee. Zelf ben ik stiekem een beetje verliefd geworden op Olly. Hij is zo lief voor Maddy, ik houd ervan.

Het hele boek gaat in principe maar over 2 mensen: Maddy en Olly. Je hoort een klein beetje over Maddy’s moeder en Carla (Maddy’s verzorgster), maar dit zijn de mensen waarmee je het moet doen. Ondanks dat het verhaal zich eigenlijk maar afspeelt tussen 2 mensen, is het toch zó interessant om te lezen. Beide karakters hebben een aparte thuissituatie, waarover je alles te weten zult komen.

In het boek staan ook de IM-gesprekken tussen Maddy en Olly, de mailtjes, tekeningen, noem het maar op. Er is veel variatie in het boek waardoor het nóg makkelijker te lezen is. Leuk feitje: Nicola’s man heeft alle illustraties in het boek gemaakt!

Ik raad jullie echt aan om dit boek te lezen. Ik ben er helemaal verliefd op geworden en ga hem zeker een tweede keer lezen in de toekomst. Dit prachtige verhaal heb ik 5 sterren gegeven op GoodReads. Het verhaal heb ik in ‘t Engels gelezen, maar mocht jij hem nou in ‘t Nederlands willen lezen, dan moet je op zoek gaan naar ‘Alles wat je lief is‘. Koop het boek. Geloof me, je zult er geen spijt van krijgen!

Twijfels

Mijn brein maakt overuren.
Soms schreeuwen er zoveel verschillende gedachtes door elkaar heen,
dat ik niet eens precies weet wáár ik nou aan denk.
Wel weet ik dat ik twijfel,
twijfel aan mijn kunnen.
Twijfels of ik het allemaal wel goed doe.
Het is alsof er zoveel dingen zijn die ik moet,
terwijl niemand mij iets oplegt.
Ik leg de lat zo hoog voor mezelf,
waardoor ik alleen maar de onmogelijkheid ervan in zie.
Voortdurend zit ik mezelf in de weg.
Ik ben de enige die mij tegenhoud en niemand anders.
Twijfels, twijfels, twijfels,
waarom gaan jullie niet weg?
Omdat ik niet tegen ze vecht.
Ik doe niets om ze te laten verdwijnen.
De twijfels laat ik binnen,
alsof ze hier horen,
maar dit is niet hun plek.
Ik moet ze de deur wijzen
en ze nooit meer binnen laten.

Ik kreeg zelf kippenvel van wat ik zojuist uit mijn pen liet vloeien. Zit het echt zo diep? Dit is allemaal zo onnodig. Hier heb ik alleen maar mezelf mee.

Note to self: Stop doing this to yourself.
                         You will find your way.

Uitstelgedrag

De titel zegt het al: uitstelgedrag. Ik denk dat iedereen er weleens last van heeft. Soms heb je gewoon even geen zin in je huiswerk. Soms heb je even geen zin om je administratie te doen. Dan ga je lekker een serie kijken of een boek lezen, terwijl ergens in je achterhoofd een stem gilt: “JE MOET AAN HET WERK!” Toch begin je er dan niet aan. Ik weet niet wat dat is en waarom we het doen.

Echter til ik het uitstelgedrag tot een heel nieuw niveau. Zelfs dingen die ik graag wil maken, stel ik uit. Dit is iets wat niet veel mensen van mij weten, maar ik zou heel graag verhalen willen schrijven, die hopelijk ooit goed genoeg zijn om gepubliceerd te worden als boeken. Ik heb veel ideeën, maar geen idee waar ik moet beginnen. Een begin máken zou een goede zijn, maar dat doe ik dus niet.

Ik ben een beetje bang. Wat nou als het een boutverhaal word? En ik ben ook te ongeduldig soms. Als het dan even niet lukt, ben ik meteen bang dat het me nooit gaat lukken. Dat is toch stom? Ik weet niet of dit herkenbaar is voor meerderen. Het gaat toch juist om het leerproces? Ik denk niet dat andere auteurs al hun boeken in een keer geschreven hebben.

Waar die onzekerheid dan vandaan komt? Ik heb geen flauw idee. Er is niemand die ik een dienst moet bewijzen. Of heb ik het gevoel dat ik mezelf een dienst moet bewijzen? Waarom denk ik overal altijd teveel over na?

Het grappige is wel dat ik deze blog een dag van tevoren al klaar heb staan. Stel ik een keer níét wat uit.

Note to self: just do it!

Duizend stukjes van jou.

Processed with VSCO with a5 preset

Omg, dit is m’n eerste boeken recensie! Ik vind het spannend.

Hierboven zie je de prachtige kaft van ‘Duizend stukjes van jou‘ geschreven door Claudia Gray. Het is de Nederlandse vertaling van ‘A thousand pieces of you‘. Claudia Gray is een pseudoniem, omdat ze het tof vond om een eigen naam voor zichzelf te kiezen. Zo, hebben jullie weer wat ontdekt vandaag!

That being said, over naar de orde van de dag: hoe heb ik het boek ervaren als lezer?

Ik moet zeggen dat ik nog niet helemaal thuis ben in het sci-fi wereldje. Eerder heb ik alleen de ‘Touching Juliette‘-serie van Tahereh Mafi gelezen, maar that’s it. Ik vond het lastig om in dit verhaal te komen. Ik ben altijd een beetje traag van begrip als het gaat om sci-fi. Meerdere malen heb ik gedacht ‘Zal ik het boek gewoon weg leggen? Misschien is het gewoon niks voor mij.’ maar iets bleef mijn nieuwsgierigheid wekken.

De hoofdpersoon in het verhaal is Marguerite Caine. Haar ouders zijn de uitvinders van de Vuurvogel. Dit is een apparaatje waarmee je tussen verschillende dimensies kunt reizen. Je kan het lichaam van je andere ik in een parallel universum overnemen. Ja, klinkt heavy hè? Vond ik ook! Als lezer reis je mee door verschillende tijdperiodes en het contrast tussen de verschillende dimensies is super goed beschrijven, waardoor je het echt voor je gaat zien.

Naarmate ik eindelijk in het verhaal kwam, werd het toffer en toffer. Je leert de personages beter kennen. Je begrijpt een beetje beter wat er nou gebeurd is. Je ontdekt wie er een oogje heeft op wie. Het is een spannend, onvoorspelbaar verhaal.

Ik vind het lastig om een recensie te schrijven, omdat ik absoluut géén spoilers wil geven! Wat ik wel kan vertellen is dat het een heel tof, uniek verhaal is. Claudia heeft dit boek op een prachtige manier geschreven en het leest als een trein. Nu geduldig wachten op de vertaling van deel 2, die in augustus uitkomt!

Omdat ik na een aantal bladzijden twijfelen tóch echt in het verhaal kwam en ervan ging houden, heb ik dit verhaal vier sterren gegeven op GoodReads.

Ik wil vaker schrijven én video’s gaan maken over boeken. Als jullie mijn eerste #Elleest video willen zien, kijk dan hieronder!

 

Satje is jarig!

Een paar jaar geleden ging ik met twee vriendinnen op stap. Zij wilden beiden naar Filemon & Baucis (Utrecht) en ik wilde daar echt níét heen. Waarom weet ik niet meer. Ik liet me toch maar overhalen omdat Jovanna jarig was en ik niet haar festijn wilde verzieken. We hadden net een cocktailparty achter de rug. Het was eind december. De meiden en ik hadden cocktailjurkjes aan. Ik had een zwarte broek bij me voor daaronder, zodat ik niet té overdressed was als we nog uit zouden gaan. Het stond niet supermooi, maar ach, wat maakte het uit?

Een jongen die daar liep vond het kennelijk ook niet erg, want ik werd op mijn schouder getikt. In een reflex schudde ik zijn hand van me af. Ik zat in mijn anti-mannen-periode en ik had geen zin in sjans. Tot ik me omdraaide en zag wie het was. “Wat doe je nou, stomme trut? Die is leuk!”

Nog geen half uur later probeerde de jongen het gewoon weer opnieuw. Ik weet niet of het de drank was. Ik weet niet of hij gewoon niet door had dat ik opzettelijk was weg gelopen. Ik weet niet of hij gewoon lef had. Wel weet ik dat ik nu superblij ben dat ik me die avond tóch heb laten overhalen om mee te gaan én dat die jongen toch weer terugkwam, zodat ik de kans had om met hem te praten. Want die jongen: dat was Stijn!

Processed with VSCO with kk2 preset

En dit is alweer de derde keer op rij dat ik met hem zijn verjaardag mag vieren. Ik hoop dat in dit geval ‘driemaal is scheepsrecht’ niet van toepassing is, want ik wil nog héél lang met hem samen zijn. Elke dag ben ik weer super trots dat hij mijn lieve vriend is.

Gefeliciteerd satje, ik hou heel veel van jou
& ik hoop dat we nog lang samen mogen genieten!