Altijd ben jij er.

De tekst stond op het beeldscherm voordat ik het door had. Soms begin ik met schrijven omdat ik die drang voel en schrik ik van het eindresultaat. Dat was deze keer ook het geval. Ik zat op je kamer, maar jij was weg. Jouw veilige armen waren er niet om mij te omhelzen. Dat vond ik niet erg. Het is ook weleens goed om alleen te zijn. Vooral voor mij. Ik heb er nogal een handje van om weg te rennen. Ontkennend dat er iets is. Het werd tijd dat ik eens eerlijk met mezelf was. Het was eventjes teveel.

Ik voelde me schuldig. Het was de bedoeling dat ik tijdens je training nog even zou editten en dat ik bij jouw thuiskomst, weg zou zijn. Je had afgesproken met je vrienden om een avondje te gamen. Uiteindelijk ging het niet door, maar dit kwam (gelukkig) niet door mij. Ergens kwam het me wel goed uit. Ik had behoefte aan een goede knuffel en iemand bij wie ik mijn verhaal kwijt kon. Toch voelde ik me lullig. Altijd voel ik me lullig op momenten als deze. Als ik voor de zoveelste keer weer met mijn jankverhaal bij je aankom.

Ik weet dat het niet zo zou moeten voelen. Dat gevoel geef je me ook helemaal niet. Het zit tussen mijn oren. Het is nogal dubbel. Aan de ene kant schrijf ik wel blogs over mijn vader, maar aan de andere kant voel ik me bezwaard om met iemand erover te praten. Dat is gek, toch? Ik ben ook wel een beetje gek. Dat ben je inmiddels wel van me gewend.

Je kwam met je vrolijke gezichtje de kamer binnen. Ik merkte aan alles dat je je best deed om me wat op te vrolijken. Ik probeerde er niet over te praten, omdat ik niet wilde huilen. Waarom ik altijd zo probeer te vechten tegen die tranen, weet ik niet. Het is juist beter om ze even te laten gaan. Toen je me een knuffel gaf, deed ik dat dan ook maar. Wat ben ik op zulke momenten blij dat jij er dan bent om me wat warmte te geven. Je hoeft dan niet eens wat te zeggen. Luisteren en er uberhaupt zijn, dat is genoeg.

En je bent er altijd. Al-tijd. Ik kan altijd op je rekenen. Ik bedank je niet vaak genoeg voor alle dingen die je voor me doet. Voor het feit dat je dag en nacht voor me klaar staat. Voor alle knuffels, alle kusjes, alle warmte. Voor al die keren dat je me een lach op mijn gezicht bezorgde en voor al die keren dat je mijn tranen droogde. Ik krijg nu een klein traantje in m’n oog terwijl ik dit schrijf joh! Maar die droog ik zelf wel.

Ik hou van jou satje, je bent de allerbeste.

13912681_10210420111678839_3208163677765699140_n

Kanker is een klootzak.

Ik voel de bui al hangen. Hoe het komt, dat weet ik niet. De hele dag was ik met Stijn. Nu zit ik alleen op zijn kamer. Hij is voetballen. Ik doe een poging om te beginnen aan de edit van een video. Ik heb al geprobeerd om met vrienden af te spreken, zodat ik niet alleen zou zijn. Zodat mijn hoofd niet kan afdwalen. Zodat ik afleiding heb. Niemand heeft de tijd. Niemand weet dat ik verdrietig ben, anders zouden ze wel tijd voor me maken. Ik wil niemand tot last zijn. Het is prima. Is het een teken van het universum? Iets dat wil zeggen van “Jank nou maar even, het zal je goed doen.” Maar wat nou als ik helemaal niet wil huilen? Moet ik er dan tegen vechten? Of gewoon niet zo stronteigenwijs doen en het even laten gaan?

Hatelijk dat er geen einde aankomt. Soms jank ik vaak. Soms jank ik maanden niet. Toch komt er altijd weer een moment dat ik het voel branden. Dat de herinnering toch te pijnlijk word. Dat het besef ineens weer inslaat. Natuurlijk is er geen dag die voorbij gaat waarop ik er niet aan denk. Ik draag het altijd bij me. Maar er zijn gewoon van die fucking pijnlijke dagen, met van die kut momenten. Van die shite momenten, dat je er gewoon niet meer tegen kan. Gedachtes als “Waarom hij?” of vol egoïsme “Waarom ik?!”. Wat heb ik vaak gewenst dat dit nooit gebeurd was.

Vaak denk ik aan het wat als. Wat als hij sterker was geweest dan de ziekte? Wat als hij helemaal nooit ziek was geworden? Sterker nog, soms fantaseer ik erover. De conclusie is simpel: alles was dan beter geweest. Al wil dat nu niet zeggen dat mijn leven verschrikkelijk is, laten we dat voorop stellen. Maar er is gewoon iemand die mist, waarvan ik weet dat met hem erbij, alles beter was geweest. Alleen kan ik hem niet terug halen. Niemand kan hem terug halen. Kanker is een klootzak.

Soms vraag ik me af, hoe vaak moet ik nog janken? Hoe vaak moet ik nog denken aan iets waar ik niks aan kan veranderen? Die machteloosheid is slopend. Ik haat het. Ik moet doorgaan. Altijd maar doorgaan. Er te lang bij stilstaan, heeft namelijk geen zin. Maar er helemaal niet bij stil willen staan, is dat dan wel goed? Stel ik iets uit of steek ik gewoon mijn kop in het zand?

Ik wil niet meer huilen om dit. Ik wil dat papa gewoon spontaan weer de huiskamer in komt lopen. Dat we gewoon doen alsof er niks gebeurd is. Dat we gewoon 13 jaar aan verloren tijd kunnen inhalen. Onrealistisch als het is, wil ik het toch. Laat me maar gewoon dromen. Laat me maar gewoon. Ik kan het wel aan, maar soms is het lastig.

Dagboek van een amateur #1

Donderdag 16 juni ’16
Okay. Ik ben dit al zolang aan het uitstellen. De verhaallijnen dwalen kris kras door elkaar, door mijn hoofd. Waarom stel ik dit uit? Waarom ben ik zo bang? Ik snap mezelf niet. Ik ben de enige die mezelf tegen houdt. Doe niet zo achterlijk, Ellis! Begin gewoon. Je wil dit. Je kan dit. Toch zit ik nu met hartkloppingen achter mijn laptop. Achter deze schijtlaptop die klinkt alsof ‘ie elk moment kan opstijgen. I really need a new one. Maar ach, hier staat in ieder geval Word op. Zal ik dan maar beginnen?

Weet je wat het is? Ik ben gewoon bang dat het allemaal in mijn hoofd veel beter klinkt. Dat ik het uiteindelijk ga schrijven en dat het gewoon dikke stront door een trechter blijkt te zijn. Je hebt toch wel vaker van die grootse ideeën, bijvoorbeeld als je niet kan slapen. Dan denk je van: “Fuck yeah, morgen ga ik ervoor!” en vervolgens word je de volgende dag vol schaamte wakker. Dat is het gevoel wat ik nu ongeveer heb.

Eindstand: ik heb niet geschreven. In mijn mobiel stonden allerlei notities van verhalen. Deze heb ik allemaal in een boekje geschreven voor het geval mijn telefoon eerdaags crasht. Het kan niet lang meer duren. Dit zorgt wel voor wat meer rust in mijn hoofd. Ik heb de beginselen op papier staan. Binnenkort maar eens gaan kiezen aan wélk verhaal ik dan ein-de-lijk ga beginnen!

Zondag 17 juli ’16
Een maand, nieuwe baan, een diploma, een vakantie en een hoop twijfels later, zit ik er weer. Word is geopend. Ik zit achter de laptop van mijn vriend, want de mijne is langzaam aan het sterven. Ik zal je missen, al klonk je als een vliegtuig. Mijn laptop had de nare gewoonte om als hij aanstond, continu te blazen. “Ga je zo opstijgen?” was wat ik regelmatig hoorde. Binnenkort is dat verleden tijd. Al is het lastig om een nieuwe laptop uit te zoeken. Ben altijd bang dat ik een miskoop doe.

Anyway, back to the point: SCHRIJVEN! Een uur geleden dacht ik “Now is the time Ellis, je kan het niet meer uitstellen.” 5 minuten later startte ik de laptop op, maar nu heb ik nog steeds geen woord op (spreekwoordelijk) papier. Kom op, get shit done!

Okay. Holy shit. Holy crap. Holy shit crap. IK HEB ZOJUIST MIJN EERSTE HOOFDSTUK GESCHREVEN! Jullie hebben geen idee wat voor voldaan gevoel ik hiervan krijg. Damn. Dit voelt fantastisch!

Dinsdag 19 juli ’16
Ik heb eigenlijk al een team van proeflezers. Mijn slachtoffers zijn Quinty, Eric & Stijn. Stijn is niet eens een lezer, dus dat hij dit voor mij wil doen, vind ik lief. Op mijn eerste hoofdstuk heb ik al de nodige feedback gehad die ik kan gaan verwerken. Ben ik blij mee. Heb ik wat aan. Vooral Stijn had véél feedback, goede ook!

Het idee dat ik daadwerkelijk begonnen ben met schrijven, doet me echt goed. Ik ben trots op mezelf. Het is nu te warm om te schrijven. Ik ga zo weer lekker naar buiten om Pokémon GO te spelen. Ciao!

Zaterdag 30 juli ’16
Deze posts zijn confronterend. Wat heb ik al lang niet meer geschreven. Ik vergeet er soms tijd voor te maken. Stom is dat, hè? Mijn eigen laptop is op het moment kapoetskie. Nu zit ik op Stijn’s kamer. Lekker je vriendje’s laptop stelen. Altijd handig.

Thuis ligt mijn USBtje, met het begin van hoofdstuk 2. Om nou op en neer te reizen voor dat stukje, nah. Ik ga gewoon opnieuw beginnen aan hoofdstuk 2 en dan kijk ik wel of ik ze ga combineren.

Dus Stijn komt net terug van z’n voetbaltraining en schuift zo een broodje carpaccio onder m’n neus. Ik hou echt van die jongen. Dat ik net het brood van 5 dagen oud heb moeten weggooien omdat zijn ouders niet thuis zijn en  de jongens in dit huis boodschappen vaak vergeten, laat ik even achterwege. En het feit dat dit mijn ontbijt is, om 3 uur. Slecht. Foei! Na m’n heb ik m’n 2e hoofdstuk uitgeschreven.

Het is avond. Ik heb het oude gedeelte van hoofdstuk 2 toegevoegd aan het nieuwe hoofdstuk 2. Vanavond heb ik even op YouNow een stream gedaan. Er was een bescheiden groep van 7 kijkers. Ze wilden dat ik wat voorlas, nadat ik vertelde dat ik aan het schrijven was. Ik vond het doodeng, maar ik heb ze hoofdstuk 1 voorgelezen en ze waren super enthousiast! Was echt leuk om te horen.

Nu zit ik een beetje met een dilemma. Het laatste stuk van hoofdstuk 2 voelt alsof het pas láter in het verhaal moet komen. Het gaat anders allemaal wat te snel. Ik heb de mogelijkheden tijdens het schrijven van een verhaal zó onderschat. Er zijn zoveel keuzes om te maken. Je hebt alle vrijheid, want het is jóúw verhaal. Dit voelt episch!

Een fantastisch concert!

DSC_2288

Het Coldplay concert is alweer een week geleden. In november heb ik de kaarten besteld. Dit ging niet zonder slag of stoot. Toen liep ik nog stage en had ik op elke pc in de ruimte schermen open staan, wachtrijen die me zenuwachtig maakte, omdat ik zó graag naar het concert wilde. In 2011 en 2012 heb ik ze ook al mogen bewonderen. Ik kon deze kans gewoon niet voorbij laten gaan. Ik deed m’n best. En ineens was het uitverkocht. Ik kon wel janken. Geen grap. Ik baalde.

Die middag kwam mijn stagebegeleider op visite om te bespreken hoe alles ging. Ik vertelde hem meteen even hoe chagrijnig ik was. Echter wist ik niet dat mijn toenmalige baas Hans de website open had laten staan. Hij had zo’n voorgevoel dat er wel een tweede show zou komen. Midden in het gesprek, riep hij ineens “ELLIS, HIER KOMEN!” Ik schrok me rot en rende naar hem toe. “Nu inloggen en die kaarten bestellen!” Nog geen 5 minuten later had ik twee kaartjes bemachtigd voor het tweede concert op 24 juni. Hoe blij ik toen was, kan ik niet beschrijven. Tot de dag van vandaag ben ik Hans nog dankbaar. Wat een held.

DSC_2238

Dit is hoe het eruit zag voor het concert begon. Kijk naar al die kleurtjes! Daar word je toch vrolijk van?! We wilden zo laat mogelijk binnenkomen. Uit ervaring weet ik dat het voorprogramma me echt niet kan boeien. Daar kom ik niet voor. Als ik eenmaal binnen ben, kán ik gewoon niet meer wachten. Ik had al bijna 7 (!) maanden gewacht. Nou ja, eigenlijk wel langer. Vanaf september 2012 kon ik al niet wachten tot ik weer bij een Coldplay concert zou staan. Daarom zaten we rond half 9 op onze plek en 20 minuten later, begon iedereen te gillen en werd de muziek ingezet.

Mijn hart ging sneller kloppen. Dit is niet eens overdreven. Mijn liefde voor deze band is héél groot. Ze zijn gewoon zo goed, I love it! Na een paar minuutjes spanning opbouwen, vloog Chris Martin ineens over het podium. De tranen sprongen me in de ogen. Ik was er weer. Concerten zijn sowieso heel indrukwekkend, maar die van deze band doen echt iets met me. Ik heb weer een grijns van oor tot oor als ik eraan denk.

Ik heb de eerste twee nummers continu mijn tranen uit m’n ogen moeten wrijven. Oprecht, ik voelde me zó gelukkig. Het was zo mooi en vrolijk. Mijn lieve vriendinnetje Estelle zal dit gevoel vast wel herkennen. We stonden echt te stuiteren met z’n tweetjes.

Processed with VSCO with kk2 preset

Soms vragen mensen aan mij: “Vind je dat nou niet zonde? Om zoveel geld uit te geven aan iets wat maar twee uurtjes duurt?” Het is het geld ZO waard! Het is een onvergetelijke ervaring vol muziek waar je zo vaak van geniet. Om die sfeer te proeven, in een ruimte te zijn met allemaal mensen die net zo gek zijn van die nummers als jij, dat is zo tof. Ik hou ervan. Ik raad het iedereen aan om een keer naar een concert te gaan van je favoriete artiest, als je de kans krijgt. Geloof me, je zal er geen spijt van krijgen.

Door deze fantastische avond kreeg ik inspiratie voor een nieuwe video. Hierin zitten ook beelden van het concert, zodat jullie ook een beetje mee kunnen genieten. Enjoy!

Vertel me drie dingen.

Processed with VSCO with hb2 preset

Ongeveer een week geleden kreeg ik een mailtje van Ellis. Zij werkt voor Uitgeverij De Fontein. In eerste instantie dacht ik “Hey naamgenoot!” maar toen ik het mailtje opende, werd ik nóg vrolijker. Zij vroeg mij of ik ‘Vertel me drie dingen‘ van Julie Buxbaum al had gelezen, want anders kon ze hem wel naar me opsturen. Na veel goede verhalen over dit boek gehoord te hebben, zei ik natuurlijk ja en twee dagen had ik het boek in m’n handen!

Het gevaar aan populaire boeken is dat je er zóveel van verwacht, dat het vaak alleen maar tegen kan vallen. Gelukkig was dat met dit boek totaal NIET het geval. Zoals ik al zei op GoodReads, het leest als een tiet! Is that a thing? I just made it a thing. In drie dagen had ik het boek uit.

Het boek gaat over Jessie. Haar moeder is overleden en haar vader is getrouwd met een andere vrouw. Een hele rijke vrouw, genaamd Rachel, waar ze bij intrekken in Californië. Ze gaat naar een nieuwe school vol rijkeluiskinders en ze vind het moeilijk om haar draai te vinden, tot ze ineens een mailtje ontvangt van Iemand Niemand. Hij probeert haar wegwijs te maken op Wood Valley en langzaamaan krijgen ze gevoelens voor elkaar. Maar hoe kun je nou verliefd worden op iemand die je nog nooit gezien hebt?

Het boek is op grappig, maar ook ontroerend. Het verlies van een dierbare word op een hele herkenbare manier beschreven. Doordat ik zelf mijn vader op vroege leeftijd ben verloren, kon ik mij goed in Jessie verplaatsen. Het was bijna eng hoe herkenbaar haar gevoelens van rouw soms waren.

Vertel Me Drie Dingen is een lief, ontroerend verhaal, wat ik zeker aanraad. Het is totaal geen cliché liefdesverhaal, wat alleen maar gaat over koetjes en kalfjes. Het is verrassend tot het einde. Ik heb ervan genoten!

If you never try..

IMG_20160621_230515

Een aantal weken geleden werd ik gevraagd voor een workshop bij Google. Mijn antwoord daarop was simpel. FREAKING GOOGLE JA! Al eerder heb ik een uitnodiging gehad, maar toen was ik ziek. Talk about timing, huh?! Ik baalde heel erg toen. Maar ach, gister kon ik gelukkig wél aanwezig zijn. YAAAAS!

Ik dacht dat het een workshop was over branding, maar het ging juist om persoonlijke doelen en hoe je die kan behalen. We waren met alleen maar toffe, creatieve vrouwen. Samen bespraken we waar we soms vastlopen en hoe dat komt. Het was voor mij verrassend hoe hoeveel nieuwe inzichten je komt als je met zo’n groep samen komt. Ik vond het heel inspirerend! Positief, vrolijk, slingers, yes.

Mijn conclusie was dat ik mezelf in de weg zat, al had ik dat al een tijdje door. Er werd me alleen weer even een spiegel voorgehouden, wat goed was. Ik heb een To-Do lijstje gemaakt voor vandaag en ik loop goed op schema. Zie je, ik kan het wel!

Processed with VSCO with hb1 preset

Soms moet je even eerlijk tegen jezelf zijn. Verdrinken in zelfmedelijden en/of onzekerheid helpt namelijk helemaal niks. Trust me, I’ve been there. Als je van tevoren al dénkt dat je het niet kan, zonder het daadwerkelijk te proberen, dan krijg je nooit iets voor elkaar. Hoe cheesy het ook klinkt: GELOOF IN JEZELF! Doe wat je wil. Ga ervoor!

“If you never try, you’ll never know, just what you’re worth.”

  • Chris Martin (Coldplay) – Fix You. ♫

Vaderdag is weer voorbij.

Nou, de vaderdag zit er weer op voor dit jaar. Het voelt als een opluchting. Gisteren voelde het gewoon de hele dag als vaderdag. I know, dat klinkt vreemd. Maar het voelde gewoon alsof er iets niet klopte.

Natuurlijk zijn moeder- en vaderdag zo commercieel als de pest. Ik heb het al eens eerder gezegd: je moet elke dag lief voor je vader en/of moeder zijn, niet alleen op dagen wanneer het de etiquette is. Je zou het bijna commerciële troep noemen. Maar als je aan die commerciële troep ineens niet meer mee kan doen, dan voel je je aardig kut. Dat is nog zacht uitgedrukt.

Wat zou ik gedaan hebben op vaderdag als mijn vader nog gewoon in leven was? Ik denk dat we zouden gaan brunchen of dineren. Nu ik dit schrijf, denk ik “Waarom doen we dit niet alsnog op vaderdag? Ter ere van hem.” maar misschien vinden we dat onbewust té confronterend. Dan zit je daar in een eetzaal met allemaal gezinnen met vaders. Ik weet niet of ik dat aan zou kunnen.

Ik hoop dat mijn vader, waar hij dan ook is, wel weet dat ik aan hem dacht. Ik ben totaal niet gelovig opgevoed, maar toch geloof ik wel dat er íéts is na de dood. Ik weiger te geloven dat je gewoon ergens onder de grond ligt te verrotten of dat je enkel en alleen overblijft als een hoopje as. Mijn vader is bij me. Ik voel het.

Ik hoop dat jullie allemaal wél een mooie vaderdag hebben gehad. Zet gerust in een reactie neer wat je gedaan hebt, lijkt me leuk! Bedankt voor jullie medeleven. Jullie zijn lief.❤

Vaderdag

Ik voel dat er tranen zitten,
maar ze komen er niet uit.
Ergens zit nog het verdriet
waar ik mij nu voor afsluit.
Toegeven dat ik verdrietig ben.
Toegeven aan de pijn.
Ik wil dit niet meer voelen.
Ik wil gelukkig zijn.
Soms staar ik naar de voordeur,
hopend dat je straks binnen komt lopen.
Ik weet dat het onmogelijk is,
maar ergens blijf ik hopen.
Het is al zo lang geleden,
maar de pijn zal nooit stoppen.
Dat dit jou moest overkomen,
kan ik nog steeds niet verkroppen.
Wel voel ik je aanwezigheid
op de een of andere manier.
Je bent fysiek niet aanwezig,
maar toch voel ik je hier.
Ik hoop dat je trots bent op ons, pap.
Ik was en ben dat wel op jou.
Lieve pa, ik mis je,
Ik hou van jou.

image

Everything, everything.

Processed with VSCO with a5 preset

Dit is het debuut van Nicola Yoon en wát voor een. Ik was al verliefd op het boek voordat ik wist waar het overging. Dit kwam natuurlijk door de prachtige kaft. Ze zeggen altijd “Don’t judge a book by its cover” maar deze cover is gewoon te mooi.

Toen ik de achterkant las, was ik nog nieuwsgieriger dan ervoor. Maddy is de hoofdpersoon en zij is allergisch voor de wereld. Olly is haar buurjongen en zal er alles aandoen om haar te bereiken. Ja, daar worden jullie ook nieuwsgierig van, toch? Wanneer je dit boek leest, zul je verliefd worden op de personages. Door de manier waarop het verhaal geschreven is, leef je helemaal met ze mee. Zelf ben ik stiekem een beetje verliefd geworden op Olly. Hij is zo lief voor Maddy, ik houd ervan.

Het hele boek gaat in principe maar over 2 mensen: Maddy en Olly. Je hoort een klein beetje over Maddy’s moeder en Carla (Maddy’s verzorgster), maar dit zijn de mensen waarmee je het moet doen. Ondanks dat het verhaal zich eigenlijk maar afspeelt tussen 2 mensen, is het toch zó interessant om te lezen. Beide karakters hebben een aparte thuissituatie, waarover je alles te weten zult komen.

In het boek staan ook de IM-gesprekken tussen Maddy en Olly, de mailtjes, tekeningen, noem het maar op. Er is veel variatie in het boek waardoor het nóg makkelijker te lezen is. Leuk feitje: Nicola’s man heeft alle illustraties in het boek gemaakt!

Ik raad jullie echt aan om dit boek te lezen. Ik ben er helemaal verliefd op geworden en ga hem zeker een tweede keer lezen in de toekomst. Dit prachtige verhaal heb ik 5 sterren gegeven op GoodReads. Het verhaal heb ik in ‘t Engels gelezen, maar mocht jij hem nou in ‘t Nederlands willen lezen, dan moet je op zoek gaan naar ‘Alles wat je lief is‘. Koop het boek. Geloof me, je zult er geen spijt van krijgen!

Twijfels

Mijn brein maakt overuren.
Soms schreeuwen er zoveel verschillende gedachtes door elkaar heen,
dat ik niet eens precies weet wáár ik nou aan denk.
Wel weet ik dat ik twijfel,
twijfel aan mijn kunnen.
Twijfels of ik het allemaal wel goed doe.
Het is alsof er zoveel dingen zijn die ik moet,
terwijl niemand mij iets oplegt.
Ik leg de lat zo hoog voor mezelf,
waardoor ik alleen maar de onmogelijkheid ervan in zie.
Voortdurend zit ik mezelf in de weg.
Ik ben de enige die mij tegenhoud en niemand anders.
Twijfels, twijfels, twijfels,
waarom gaan jullie niet weg?
Omdat ik niet tegen ze vecht.
Ik doe niets om ze te laten verdwijnen.
De twijfels laat ik binnen,
alsof ze hier horen,
maar dit is niet hun plek.
Ik moet ze de deur wijzen
en ze nooit meer binnen laten.

Ik kreeg zelf kippenvel van wat ik zojuist uit mijn pen liet vloeien. Zit het echt zo diep? Dit is allemaal zo onnodig. Hier heb ik alleen maar mezelf mee.

Note to self: Stop doing this to yourself.
                         You will find your way.