Maart.

Ja jongens, het is weer maart. Een maand waar ik altijd tegenop zie, elk jaar weer. In 2003 overleed mijn vader namelijk in deze maand en dat heeft maart een nare bijsmaak gegeven. Tot dit jaar. Ik weet niet hoe het komt, maar ik zie er dit keer niet zo tegenop. In maart is het gebeurd ja, toen overleed m’n vader. Tuurlijk zal ik daar ieder jaar even aan denken, vooral op z’n sterfdag. Maar betekend dit dat ik er helemaal naartoe moet gaan leven? 15 maart komt toch wel. Dat kan ik niet tegengaan. Er bang voor zijn heeft dus geen zin.

Ik wil niet meer op zien tegen de maand maart. Het heeft namelijk ook een hoop leuke dingen. De lente begint weer. De zomertijd gaat in. De leuke feestjes komen er weer aan. Er is genoeg waar ik wél blij van kan worden!

Nou wil ik absoluut niet zeggen dat het een groot feest is. Tuurlijk is het dat niet. Maart zal altijd een aparte maand blijven. Echter heb ik er voor gekozen om er niet meer zo’n angst voor te hebben, omdat ik me nu besef dat het gewoon geen zin heeft. Het moet me niet belemmeren.

Wat ik wil zeggen is:
hoe moeilijk en eng het soms ook is, probeer het beste er van te maken. Stay strong. Je kan het. Je bent niet alleen.

Is this writer’s block?!

Ben ik een schrijfster? Ik heb geen idee. Schrijven kan ik wel, maar is het goed genoeg? Is het interessant genoeg om met de wereld te delen? Ik zit af en toe echt met m’n pen in het haar. Get it? Handen in het haar – pen in het haar. Yeah, whatever. Nu moet ik me dus ook gaan afvragen of ik wel grappig genoeg ben.

Een bepaalde druk ligt op mij. Misschien leg ik me die druk zelf op, maar dat neemt niet weg dat ik de druk voel. Mag ik mezelf wel een schrijfster noemen? Is het mogelijk om inspiratie te halen uit de verkeerde dingen? Je zou toch denken van niet. Je kan je brein niet tegenhouden. Soms gaat er gewoon een onzichtbaar lampje branden, zo van:

*DING DING* HERE’S YOUR INSPIRATION!

Een paar jaar terug leek het me allemaal beter af te gaan. De pen was sneller dan m’n gedachtes. Woorden bleven komen. Ik kon ze niet tegenhouden. Nu lijk ik mezelf tegen te gaan. Wat is dat toch?

Met woorden spelen is nog nooit zo lastig voor me geweest. Ik denk er teveel bij na, waardoor ik constant twijfel aan wat ik nou precies wil zeggen. Is this writer’s block?!

Ik vraag me af of ik de enige schrijfster/blogger ben met dit probleem. Is dit herkenbaar? Zijn er tips? Help me out!

Hardwell voor iedereen!

Hardwell 23-01-2015

Op een dag in november leek het mij een leuk idee om 2 kaartjes voor het concert van Hardwell te bestellen. Zo gezegd, zo gedaan. Stijn mocht van niks weten, want de kaartjes zouden zijn kerstcadeautje zijn. Ik vond het moeilijk om hem niks te vertellen, want ik was erg enthousiast. Toch heb ik de verrassing geheim kunnen houden tot kerst en hij was aangenaam verrast. Mission: accomplished!

Stijn’s tentamenweek zat er net op en ik was lekker vroeg uit van school. Nadat ik thuis m’n spullen had gepakt, was het tijd om richting Amsterdam te gaan. Daar gingen we een dagje de stad verkennen. Dit dagje werd een zoektocht naar een nieuwe party-outfit, wat gepaard ging met wat stress. Je zal het altijd zien: wanneer je niets zoekt, vind je overal leuke dingen en wanneer je écht iets nodig hebt, kun je niks leuks vinden. Dit was deze dag ook het geval. Dat was nog niet het enige. Ik was ook m’n favoriete oorbellen verloren. Meh!

Na een tijdje kleding zoeken, begonnen we trek te krijgen en gingen we lekker een hapje eten bij een restaurantje waar ik de naam niet meer van weet. Het was een restaurantje, wat eigenlijk bij een museum hoorde. Zo zag onze lunch eruit:

HardwellLunchIk had een Belgische tosti en Stijn had een broodje brie.

Na de lunch vervolgden we onze zoektocht. Tot mijn grote opluchting hadden we uiteindelijk wel een leuke peplumtop gevonden. Daarna kwam het volgende dilemma “Deze peplumtop past helemaal niet bij deze broek.” Op dat moment was ik zo dankbaar voor Forever21, aangezien ik daar een zwarte spijkerbroek voor 7 euro heb kunnen vinden. Uiteindelijk heb ik ook nog wat leuke sieraden kunnen scoren. Mission party-outfit shoppen: accomplished!

‘s Avonds hebben we een hapje gegeten bij Jin So. Dat is een restaurant op het plein bij station Amsterdam Bijlmer Arena. Het was zalig! Natuurlijk ben ik zo’n kreng die jullie nu een foto gaat laten zien om jullie hongerig te maken:

HardwellDinerStijn had lekker roti besteld en ik had een runderbiefstuk met frites.

Na me heel awkward in m’n party-outfit gehesen te hebben op het toilet, konden we richting de Ziggo Dome gaan. We hadden er zin in! Het was een feest voor alle leeftijden. Hardwell had dit georganiseerd omdat er normaal vaak nachtelijke feesten zijn, waar de jonge fans niet naartoe konden. Ik vond dit een tof initiatief. Ik zag veel blije jonge meisjes en jongens lopen. Cute!

In de zaal stond er een vader voor ons met zijn zoontje op zijn nek. Ze waren zo blij met z’n tweetjes. Ik werd helemaal blij van binnen. Het was heel aandoenlijk om te zien. In de hele zaal hing een ontzettend goede sfeer. Ik heb niemand kunnen betrappen op een kwade blik. Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik het zo tof vind om naar concerten te gaan. “Het is toch hartstikke duur?” maar geloof me, de sfeer bij een goed concert is onbetaalbaar!

HardwellFotoSamen

Jullie weten inmiddels dat ik helemaal gek ben op Coldplay. Hardwell heeft Sky Full Of Stars geremixt. Dit nummer heb ik ontdekt toen ik naar Sensation ging. Als jullie hier klikken, kunnen jullie er een vlog van zien. Al maanden geniet ik van dat nummer en vooral de afgelopen weken heb ik hem vaak geluisterd. Van tevoren heb ik Stijn al gewaarschuwd “Als die Coldplay remix komt, dan ga ik echt schreeuwen hè Stijn!” en ja hoooor, daar kwam die! Ik was helemaal gelukkig.

HardwellRood

Samen hebben we een superleuke dag gehad. Een lekker dagje in Amsterdam, goed gegeten en als afsluitertje een avondje Hardwell! Ik hou er van.

HardwellOnTheDeck

Hardwell bedankt!

Wat vinden jullie van concerten bezoeken?
Doen jullie dat vaak?

Jezelf vermoeien.

De laatste tijd voel ik me steeds zo moe. Ongeacht de uren slaap, het is steeds alsof ik uren tekort ben gekomen. Onrustig ben ik wanneer ik in bed lig. Het is niet zo dat ik helemaal niet in slaap kan komen. Dat lukt gelukkig nog wel. Toch word ik elke nacht wel één keertje wakker. Dat is niks voor mij. Normaal gesproken slaap ik als een blok. Je kan een vuurwerkbom naast me afsteken en ik word nog niet wakker.

Het ene moment wil ik gewoon in m’n bed neer ploffen en als ik mezelf dan een schop onder m’n reet heb gegeven, dan gaat het wel weer. Dan ga ik sporten (echt waar) of ben ik op een andere manier productief bezig. Het lukt uiteindelijk ook allemaal wel. Maar waarom voel ik me dan steeds zo moe?

Is het zo dat ik ergens in mijn onderbewustzijn compleet aan het stressen ben? Er komen namelijk een aantal spannende dingen aan. Ik wil gewoon dat het allemaal goed komt. De tijd zal het leren. Ben ik te veel op zoek naar bevestiging? Kan ik ervan uitgaan dat het allemaal wel goed komt? Ik vind ‘t maar lastig.

Misschien moet ik meer vertrouwen hebben in m’n eigen kunnen. Het is een mogelijkheid dat dat hetgeen is wat zo’n vermoeiende werking op mij heeft. Mezelf wat meer rust gunnen, dat zou ik eens moeten doen. Gewoon echt de tijd nemen om te relativeren. Is er eigenlijk wel een goede reden om me zo druk te maken?

Adem in, adem uit, Ellis. Je kan het allemaal heus wel. Probeer het onbekende niet als iets engs te zien, maar zie het als een uitdaging. Een compleet nieuwe ervaring waar je een hoop van kan leren. Je staat op het punt om je horizon te verbreden. Dat kan echt geen kwaad. Geniet gewoon. Dat is toch niet zo vermoeiend?

Een beetje leeg.

Een beetje leeg, is hoe ik me voel. Ik heb niet veel te klagen, maar toch voel ik me een beetje leeg. Dat mag wel, toch? Het kan niet altijd feest zijn. Zodra we de tv aanzetten, vliegen de kogels je nog net niet om de oren. De meest nare nieuwsberichten komen er langs. Het liefst zou ik er niet meer naar kijken, maar ik weiger m’n ogen te sluiten. Ik kan niet doen alsof het niet bestaat.

Een beetje schuldig, is hoe ik me voel. Ik zit hier maar een beetje voor me uit te staren. Machteloos sta ik in mijn schoenen. Zo graag zou ik iets doen, maar wie ben ik in godsnaam? Wat wil ik doen? Ik ben maar een hoopje mens van 1,65 hoog. Ik kan deze wereld niet beter maken.

Een beetje vreemd, is hoe ik me voel. Een soort verantwoordelijkheid voel ik, terwijl ik niet degene ben die oorlog aan het voeren is. Toch doe ik niks om het tegen te gaan. Maakt dat mij net zo slecht? Het is allemaal zo lastig.

Nogal angstig, voel ik me. Het lijkt allemaal zo dichtbij te komen. Ik wil m’n ogen sluiten voor wat er in de wereld gebeurd. Ik wil terug naar toen ik nog klein was. Toen waren er ook nare nieuwsberichten, maar toen kon ik nog niet lezen. Toen was alles beter.

Toen leek alles nog vredig.

In de ban van Harry Potter.

In de ban van Harry Potter

In 2001 was het zo ver. Er kwam een trailer op tv van iets totaal onbekends. Ik was toen nog een kleine dondersteen. Het fenomeen ‘Harry Potter’ werd tot leven gewekt en iedereen had het er over. Toen had ik niet kunnen weten hoe verslaafd ik zou raken aan deze filmreeks. Het begon allemaal met ‘Harry Potter en de steen der wijzen’ en oh, wat was dat toentertijd spannend! De jaren vlogen voorbij, waarin we om de zoveel tijd mochten genieten van een nieuwe Harry Potter-film. Het werd alleen maar spannender.

Je ging meeleven met de personages. Je zat te wachten op het moment dat Ron & Hermelien ein-de-lijk een keer een stelletje zouden worden. Waarom kon Voldemort Harry’s gedachten lezen? Wat is nou het hele verhaal achter het bliksemschicht-litteken van Harry? En zo kan ik nog wel even doorgaan. Zoveel mysteries die continu je nieuwsgierigheid wekte. Steeds keek je weer uit naar een vervolg. Tien jaar lang konden we ervan genieten, maar in 2011 was het einde dan toch echt daar.

Al meerdere malen heb ik de films gezien. Ik zou niet weten hoeveel uren ik heb gespendeerd aan het kijken van deze films. Het maakt ook niet uit. Het was het helemaal waard. Ik vind de hele filmreeks helemaal geweldig en ik schaam me voor het feit dat ik de boeken nog niet gelezen heb. Deze kerstvakantie heb ik samen met Stijn (mijn vriend) weer een aantal films gekeken. Hij heeft alle boeken meerdere keren gelezen, dus alle extra informatie die je in de boeken leest, heeft hij me verteld. Ik ben er helemaal enthousiast van geworden en kan dan ook niet wachten om ein-de-lijk aan de boeken te beginnen, want het heeft al veel te lang geduurd!

Voor de liefhebbers zoals ik, kan ik zeker aanraden om ook wat ‘behind the scenes’ te checken. Ik heb Severus Sneep zien lachen. Dat heb ik in de films nooit gezien. Ik bedoel maar! Het is leuk om te zien hoe de acteurs dit hele proces hebben ervaren. Alle films zitten vol levenslessen, dus het moet voor hen ook heel inspirerend geweest zijn.

Deze films zullen mij in ieder geval nooit gaan vervelen. Ik ben een trotse Harry Potter fan!