Mijn allerliefste papa.

Ik wil iets met jullie delen. Het is vrij persoonlijk, maar het is zeker geen geheim. Het heeft heel veel invloed op m’n leven gehad & toen ik klein was, had ik nog in m’n grootste nachtmerrie niet durven dromen dat dit zou gebeuren, maar toen ik 9 was, stierf mijn vader. Dit typend met een brok in m’n keel zo groot als een golfbal..

Ik weet niet of een van jullie ooit een dierbare is verloren, maar ik kan je wel vertellen dat de pijn die het veroorzaakt met geen woord te beschrijven valt. Het allerergste is dat je er niks aan kan doen. Wanneer iemand sterft, kan je diegene niet terughalen. Je kan er alleen in blijven geloven dat je elkaar weer op een dag zal ontmoeten en elkaar weer in de armen kan sluiten. Daar geloof ik ook in, echt, maar soms lijkt de dag dat ik m’n pa weer zal ontmoeten, veel te ver weg voor mij & zou ik gewoon willen dat ‘ie gewoon even terug kon komen, al was ’t maar voor een minuutje.. Maar helaas, dat is onmogelijk.

Altijd als ik aan m’n pa denk, zijn het vooral de leuke herinneringen die ik terughaal & niet zozeer de dag waarop hij gestorven is, al zal ik die dag natuurlijk nooit vergeten. Al is ’t alweer bijna 9 jaar geleden, ik weet het nog als de dag van gisteren. Het voelt zo raar als je weet dat iemand gaat sterven en je dan nog iets tegen diegene moet zeggen. Vooral die gedachte dat het de allerlaatste keer is, dat is zo raar.. Toch voel ik me gezegend dat ik nog gewoon met m’n prachtige, 9-jarige jankbekkie heb kunnen zeggen dat ik heel veel van m’n lieve papa hield. En nog steeds hou, uiteraard. Iedereen zegt dat natuurlijk over zijn/haar ouders, maar ik? Ik had écht de allerliefste vader die er bestond. Echt. Mijn vader was en is en blijft de liefste papa van de hele wereld. Geen twijfel mogelijk.

Ik denk dus wel vaak terug aan de leuke dingen die ik met m’n vader heb meegemaakt en dan lach ik, heel hard & heel breed. Zo’n fijne pretlach, omdat hij mijn vader zijn mag. Hij is niet weg, niet helemaal, want hij zit nog in m’n hartje & al kan ik ‘m misschien niet zien en ook niet aanraken, toch weet ik dat hij altijd bij me is, naast me staat en over me waakt. Dat hij nog steeds zal zorgen dat zijn jongste dochter niks ergs overkomt.

Door het veel te vroege overlijden van mijn vader ben ik ietsje te vroeg volwassen geworden. Wel heb ik er veel van geleerd en besef ik me dat het leven één groot raadsel is, vol met verassingen. Soms leuke en soms minder leuke. Het leven is onvoorspelbaar, dat weet ik zeker. Je weet nooit wat er gaat gebeuren, van het een op het andere moment kan alles ineens afgelopen zijn. Daarom wil ik jullie zeggen;

Koester je dierbaren en koester de herinneringen. Omring jezelf met de mensen die je lief hebt en maak van elke dag een feest. Laat af en toe een traan, maar vergeet daarna niet verder te gaan. Blijf niet te lang stil staan, want het leven gaat door. 

En voor alle mensen die iemand moeten missen:
Je bent nooit alleen. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s