Lief, lief omaatje.

Mijn lieve oma is 91 jaartjes jong. Jong ja. 91 jaar, mager, maar geen rimpeltje op dr gezicht te bekennen. Wel een ingevallen gezichtje doordat ze zo mager is, maar verder niks. Dit is goed nieuws voor mij in de toekomst!

Anyway, mijn lieve omaatje is dement. Dit is ze al een aantal jaren, maar ik herinner me haar gewoon als de lieve oma die ze was. Of nouja, die is ze nog steeds, maar ze is ‘verandert’ door de ziekte die dementie heet. Vooral de laatste tijd denk ik vaak terug aan hoe ze écht was, omdat het nu niet zo goed met haar gaat.. Mijn omaatje is gewoon op, ze wil niet meer eten en ligt alleen nog maar in bed. Daar slaapt ze of zit ze een beetje voor zich uit te staren, zonder enige uitdrukking op haar gezicht. Heel soms lijkt ze verbaasd naar iets te kijken, maar that’s it.

Vandaag was ik bij haar. La mama en ik gingen haar opzoeken. Daar lag ze dan, een beetje naar het plafond te staren, met haar mondje halfopen. La mama ging aan de ene kant van het bed zitten en ik aan de andere kant. Oma bleef voor zich uit staren, maar af en toe keek ze wel om zich heen omdat ze toch, ergens ver weg, door had dat wij er waren. Tóch wel.

Ze herkent ons al een tijd niet meer, maar de laatste tijd is het wel steeds alsof ze doorheeft dat we er zijn. Als we er zijn en ze valt bijna in slaap, probeert ze zichzelf toch weer wakker te schudden. Apart, toch? Alsof ze wakker wil blijven voor de visite die er op dat moment is. Al is ze zo dement als een deur (excuse my language), ze herkent ons toch een beetje, denk ik.

Wanneer ze praat, praat ze niet. Praten doet ze niet. Ze brabbelt een beetje. Wij knikken dan alsof we het begrijpen, wat helaas niet zo is. Begrepen we haar maar. ’t Is af en toe net alsof ze écht wat wil zeggen, maar dat de woorden er niet uit willen komen. Frustrerend, vooral voor haar, maar ook voor ons. Het enige wat we krijgen is veel wazige blikken, waar er af en toe eentje tussen zit waar herkenning in te vinden is.

Zachtjes wrijf ik regelmatig nog door dr witte, zachte haartjes heen. 91 jaar, maar een kapseltje waar je u tegen zegt. Heel fijn, zacht haar heeft ze. Op die momentjes is het ook weer even alsof ze me weer kent. Alsof ze het prettig vind om eventjes door dr haartjes gekriebeld te worden. Dat doet me goed. “Daaag oma, hoooi” zeg ik dan, alsof er niks aan de hand is. De tranen branden ondertussen achter m’n ogen, maar dat hoeft zij niet te zien. Nee. Laat dr maar gewoon genieten van mijn machtigmooie handjes door haar heerlijke, zachte haar. Dat verdient ze. Ze verdient mijn goddelijke handen!

Maar nu even zonder dollen. Hoe dement mijn lieve oma ook is, vandaag gebeurde er iets heel aparts. Nadat ik haar al tijden alleen maar hoorde brabbelen, pakte la mama vandaag haar hand vast. We kwamen net van buiten af & buiten was het nogal frisjes. De lente begint eraan te komen, maar vandaag leek het weer herfst, het is een schande, maar dat terzijde. Toen mama m’n oma’s handje vast hield, zei oma ineens luid en duidelijk “Koud!” en trok ze haar hand weg. Voor jullie is dit misschien de normaalste zaak voor de wereld, maar voor mij was het een teken:

Er zit nog gevoel in haar. Ze weet wie we zijn. Ze is er nog. Nog eventjes. Ik weet dat het niet meer lang zal duren, maar ik zal elk momentje met haar koesteren, al kunnen we geen woord wisselen. Het geeft niet. Haar aanwezigheid is genoeg.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s