Een nachtmerrie, gevolgd door een denksessie.

Dag lieve mensen.

Vanochtend werd ik heel akelig wakker. Ik heb namelijk niet zo’n fijne droom gehad. Ik onthoud m’n dromen meestal niet zo goed. Ik kan ze niet van ’t begin tot eind navertellen. Wel weet ik van deze droom dat een dokter mij vertelde dat ik kanker had en dat ik heel erg moest huilen. Je hebt toch weleens van die dromen die zó echt lijken? Dat had ik dus vanacht. Ik zat helemaal ín die droom. Het was nogal eng.

Toen ik wakker werd, probeerde ik het effe voor mezelf op een rijtje te zetten. Natuurlijk was ik hartstikke opgelucht dat het ‘maar een droom’ was, maar toch ging ik erover nadenken. Zelf hoop ik nooit deze ziekte te krijgen. Wel heb ik een aantal mensen om me heen gehad met deze ziekte, waaronder mijn vader. Je ziet echt dat zo’n ziekte een lichaam compleet verwoest. Het erge is dat je er geen controle over hebt. Dokters kunnen natuurlijk wel dingen proberen qua operaties en medicijnen, maar dan is nog maar de vraag of ’t aanslaat. Je moet echt geluk hebben.

Ook lijkt het me echt verschrikkelijk om de ziekte te hebben en te weten dat je zal sterven. Er word altijd aangegeven hoelang je ongeveer hebt, maar hier kun je nooit zeker van zijn. Veel mensen proberen nog een aantal van hun laatste wensen in vervulling te laten gaan. Wat ik altijd wonderbaarlijk vind, is dat ze er zo van kunnen genieten. Misschien is ’t de gedachte dat je weet “dit is de laatste keer, ik móét hier van genieten”, maar toch. Het lijkt me heel raar om te weten dat je laatste dagen zijn ingegaan.

Misschien een beetje een zwaar artikel, maar ik denk hier toch regelmatig over na. Het leven is niet altijd een feest. Ziektes zoals deze zijn verschrikkelijk en ik heb ’t mensen kapot zien maken. Het liefst wil je iets doen, maar je kan niks doen. Je bent machteloos. Je wil de ander helpen en dat kan door diegene te steunen, maar diegene genezen.. daar ga jij niet over. Dat maakte mij soms weleens kwaad, al weet ik dat het geen zin heeft om me daar boos om te maken. Soms is ’t leven gewoon niet eerlijk.

Dit doet me weer beseffen dat het leven maar kort is en dat je nooit weet wat de morgen je zal brengen. Regelmatig hoor ik om me heen “ik wil niet oud worden” en ik zeg ’t zelf ook, meer onder ’t mom van “I wanna be forever young”, maar denk er eens bij na. Als je niet oud zou worden, zou je dus jong sterven. Dat wil je toch ook niet?

Elke dag is een nieuwe en ’t is cliché om te zeggen dat je elke dag het beste eruit moet halen. Ik snap wat ze ermee bedoelen, maar je kan niet elke dag een heel festijn er van maken, toch? Iedereen heeft hoogtepunten en dieptepunten. Dat hoort er nou eenmaal bij.

Wel ben ik ’t er mee eens dat je niet te lang in een slechte bui moet blijven hangen. Dat je niet te lang moet stilstaan bij iets vervelends. Je mag je er wel bewust van zijn, maar probeer het niet je leven te laten lijden. Positief blijven is belangrijk!

Zo, dit was weer een denksessie van tante Ellis.
Dikke kus!❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s