Een nare droom.

Hallo kinders!

Van zondag op maandag heb ik me toch beroerd geslapen. Wat een verschrikking. Ik sliep al laat, want Sergio vierde zijn verjaardag. Half 3 was ik thuis. Moe, maar voldaan, plofte ik neer op m’n bedje. Rond 5 uur werd ik wakker, want ik had dorst. Hop, bietje water drinken en weer naar bed. 2 minuten nadat ik in slaap was gevallen, werd ik weer wakker. Je raadt het al, Ellis moest plassen. Na dit nachtelijke avontuurtje ben ik weer m’n bedje ingekropen en vredig in slaap gevallen.

De vrede werd echter bruut verstoord. Ik kwam vast te zitten in een hele akelige nachtmerrie. Normaal als ik een vervelende droom heb, ben ik me er zo van bewust dat ik mezelf wel wakker weet te krijgen. Deze keer was dat niet zo. Ik zat echt vast in de droom. Jullie vragen je waarschijnlijk af wat voor droom ’t dan was. Zal ik dat jullie maar eens gaan vertellen dan? Oké, vooruit:

Dus. In m’n droom was ik blijkbaar een pestkop. Dat is ten eerste al supergek, want ik heb echt nog nooit iemand gepest. Ik hou daar ook niet van. Tuurlijk heb ook ik vaak kinderachtige ruzies gemaakt met m’n klasgenootjes, maar dat doe je allemaal op die leeftijd. Anyway, moving on. Ik moest boeten voor wat ik gedaan had, vond Sergio. Sergio en zijn mannen (Guido & Teun) zouden me wel een lesje leren. Ik kwam in een soort halloween times ten scene terecht en ’t was allemaal super eng. Ik werd gekweld en gemarteld. Mensen deden alsof ze dood waren en ik werd helemaal gek. Na genoeg te hebben gehad, gaf ik me over en schreeuwde ik naar Sergio dat ik nooit meer iemand zou pesten. Toen liet hij me gaan. Ik moest een heel eind lopen door een hele duistere, enge omgeving, tot ik eindelijk thuis kwam. Eenmaal thuis aangekomen werd het er niet veel beter op. Ik probeerde te vertellen wat me allemaal was overkomen, maar er kwam geen woord uit m’n mond. Ik wilde in tranen uitbarsten, maar ook dat lukte niet. Een pruillipje is het enige wat tevoorschijn kwam. M’n moeder lachte me uit en zat maar van “Ga lekker huilen joh, klein kind! Ga dan huilen!” M’n zus zat er naast en die zat als een zombie voor zich uit te staren. (Dat zombie-gedeelte is het enige realistische aan deze droom, want dit gebeurd vaak genoeg in het echte leven). Het feit dat zelfs m’n bloedeigen moeder niet naar mij wilde luisteren, frustreerde mij heel erg. Ik wilde gillen, maar ’t lukte niet. Ik probeerde het echt, maar het lukte gewoon niet. Toen plots, lukte het wel. Ik schreeuwde keihard. Echt. Ik schreeuwde echt.

Ik heb mezelf uit m’n droom geschreeuwd. Ik was wakker en barstte in tranen uit. M’n moeder is zich helemaal kapot geschrokken en heeft me gekalmeerd, maar ik was echt in shock gewoon. Ik heb een droom nooit zo intens beleefd. ’t Is al heel wat dat ik me de droom nog zo goed kan herinneren, want normaal gesproken kan ik dat niet. Dit was echt een hele enge. Het is bizar dat iets wat niet echt is, toch zo intens beleefd kan worden. Ik moest ook echt effe bijkomen, voordat ik weer rustig in slaap kon vallen.

Hebben jullie weleens zo’n enge nachtmerrie gehad?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s