Het youtube verhaaltje.

Hoi lieverds!

Zoals de meeste van jullie wel weten, ben ik een youtuber. Ik maak filmpjes. Ik praat over bepaalde onderwerpen, dingen die me bezig houden en ik maak vlogs. Ook doe ik weleens een sketch van tijd tot tijd. Er kijken steeds meer mensen naar. Daar sta ik zo ineens even bij stil om half 3 ’s nachts. Het gekke is, ik wil dit al jaren. Vanaf m’n 16e wil ik al filmpjes maken, maar ik had eerst niet de apparatuur en toen ik die wel had, durfde ik niks online te zetten. Vorig jaar ben ik eindelijk uit m’n schulp gekropen. Damn, ik denk niet dat jullie beseffen hoe blij ik daarmee ben. De reacties die jullie achterlaten zijn zó leuk en hartverwarmend. Ik kan het soms gewoon niet geloven. Men moet me echt even in de arm knijpen als ik ineens een complimentje van iemand krijg. Het zal voor mij nooit wennen of ‘gewoon’ worden en misschien is dat juist wel het leuke.

Ik moet wel zeggen dat het begon als een hobby. Ik wilde het heel graag, maar ’t moest wel een hobby blijven. ’t Is niet dat ik er nu geld mee verdien, al hoop ik wel dat dat vroeg of laat wel ’t geval zal zijn. Toch is youtube een veel groter onderdeel van m’n leven geworden dan ik had verwacht. Er zijn mensen die echt uitkijken naar m’n videos. Zelfs mensen die me miste, toen ik even in m’n (zoals ik ’t zelf wil noemen) ‘youtube dipje’ zat. Dat motiveert mij enorm en tovert echt een glimlach op m’n gezicht. Jullie hebben geen idee wat jullie reacties met youtubers kunnen doen. Ook heeft youtubers mij toffe vrienden opgeleverd, iets wat ik al helemaal nooit had verwacht.

Waar ik nog het meest verbaasd over ben, is dat ik zelfs het lef had om een video over m’n vader online te zetten. Dit had ik nooit verwacht. De dag dat ik de video opnam en ging editten, ging het helemaal fout. Dan zat het muziekje er weer niet onder, dan was het bestand weer niet goed opgeslagen, blablabla. Het was een verschrikking. Toen het filmpje ’s avonds 1 tel online stond, sprongen de tranen me in de ogen en barstte ik in tranen uit. “Hij staat online. Ik kan niet meer terug. Ik ben bang.” ging er door m’n hoofd. Na een aantal minuten kwam de eerste reactie binnen. Het begon al goed. Dat ik daarna nog ZOveel lieve reacties zou krijgen, maakte me nog emotioneler dan ik al was, maar wel op een hele goede manier. Nooit verwacht dat een reactie van iemand die je eigenlijk helemaal niet echt ‘kent’, je toch zo weet te raken. Jullie zijn geweldig, weten jullie dat?

Ik ben benieuwd naar alles wat nog gaat komen en ik hoop dat jullie net zo benieuwd zijn. Hopelijk kan ik jullie nog lang entertainen. Om ’t even goed af te sluiten, zal ik hieronder nog even de linkjes naar m’n youtube-kanalen neerzetten. Of jullie abonneren, is aan jullie. Maar ach, doe toch maar wel. Kost niks!

EllisInJoetoepLand
wtfisELLIS

Dikke kus,
Ellis❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s