Verdrietig, maar dankbaar.

Hey lieverds.

Ken je dat gevoel dat er iets dwars zit, maar het er niet uitkomt? Je hebt gewoon de drang om te huilen, niet precies wetende waarom, maar je weet wel dat het eruit moet. Diep van binnen weet ik wel wat ik dan moet doen. Mijn vader heb ik moeten verliezen toen ik 9 jaar jong was. Er gebeurde iets heel raars. Als 9 jarig ukkie werd mij verteld dat m’n vader zou sterven. De tijd stond stil. Waar je toch zou denken dat zo’n jong meissie het niet zou geloven, geloofde ik het meteen. Misschien wist ik onbewust al een tijdje dat la papa ziek was. Het gekke is zelfs, dat ik het al aan zag komen toen m’n moeder me dat kamertje in riep. Bizar, als ik er zo aan terug denk, maar waar. Het leven is soms raar. Soms moet je even gewoon janken, niet wetende waarom. Toch heb ik altijd een reden om te huilen, want ik ben een half weesje, een meisje zonder vader, een meisje met verdriet, noem het hoe je ’t noemen wil.

Ze zeggen dat alles gebeurd met een reden, maar is dat echt zo? Ik bedoel, is er een manier om dit uit te leggen? Is het eerlijk dat een meisje haar vader moet verliezen, nog voor ze de kans krijgt om hem te terroriseren als puberend meisje? Tuurlijk niet. Wat ik wel weet, is dat ik kan verdrinken in zelfmedelijden en kwaad kan worden op de wereld voor wat ons is overkomen. Ik kan gillen, schreeuwen, janken, zo hard als maar kan. Het zal vast opluchten, voor een keertje. Heeft het zin om er voor altijd boos om te blijven? Nee.

Het leven is af en toe oneerlijk. Er gebeuren dingen die niemand kan verklaren. Er is genoeg ellende in de wereld en ik kan jullie vertellen dat ik er genoeg van gezien heb. Ik heb meer meegemaakt dan menig leeftijdsgenoot. Wel kan ik zeggen dat ik er ook veel van geleerd heb. Het klinkt cliché, maar ik ben er wel sterker van geworden. Is dat dan de reden dat dit mij overkwam? Dat weet ik niet. Dat zal ik ook nooit weten. Misschien heb ik gewoon pech gehad. So be it. Hoe hard het ook klinkt, er is niks meer aan te doen.

Ik ben een emotioneel meisje van 20. Ik kan huilen om iets moois, iets verdrietigs en zelfs een traantje wegpinken als ik super enthousiast ben over iets en eigenlijk zou moeten schaterlachen. Tuurlijk huil ik weleens om m’n vader en tuurlijk lucht dat op, maar moet ik dag en nacht verdrietig zijn? NEE! Dat ben ik dan ook zeker niet.

Ik besef me ook heel goed dat ik veel heb om dankbaar voor te zijn. Een lijstje maken ga ik niet doen, want ik ben zo’n kluns dat ik vast een paar dingetjes zal vergeten. Dingen voor lief nemen is niks voor mij. Ik ben dankbaar voor alles wat ik heb en ik zal vechten om in de toekomst te bereiken wat ik wil. Er is mij iets ergs overkomen. Ik baal ervan. Nee, dat is zacht uitgedrukt. Ik vind het verschrikkelijk. Afschuwelijk. Tegenstrijdig, niet?

Toch ben ik dankbaar voor de vader die ik heb. Zoals ik altijd zeg, ik voel hem altijd bij me. Hij zou niet willen dat we altijd verdrietig zouden zijn. We houden hem juist levend. We hebben ’t over de mooie momenten. We lachen. We genieten. We houden van hem.

Dat is wat papa zou willen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s