Het leven na het verlies.

Af en toe denk ik na. Sterker nog: ik denk heel vaak na. Soms vraag ik me af of ik niet teveel nadenk. Dan lig ik in m’n bed en blijf ik wakker, terwijl ik allang in dromenland zou moeten zijn. Ik kan er echter niks aandoen. Mijn brein maakt overuren. Dit hoeft niet eens negatief te zijn. Soms krijgen m’n hersenen geen rust door alle ideetjes die er in zitten. Soms dan ben ik gewoon te vrolijk om te gaan slapen. Hier heb ik dan ook altijd de volgende dag alweer spijt van. Soms is ’t ook gewoon dat ik te lang nadenk over vervelende dingen. En ja, dat is vervelend.

Soms dan vraag ik me af waarom mensen dood gaan. Dat is natuurlijk een hele lompe, kinderachtige vraag, maar toch komt deze weleens in me op. Ik zal heus niet de enige zijn die zich dit weleens afvraagt. Het is toch ook een verschrikking? Iemand overlijdt, je moet heel veel huilen, je moet het aan mensen vertellen, weer huilen, naar een begrafenis/crematie, heel veel huilen en als dat eenmaal voorbij is, moet je alsnog regelmatig huilen! Er komt geen einde aan. Ik som het nu op een hele simpele manier op. Er komt natuurlijk veel meer bij kijken en voor een ieder is het anders. Maar jullie snappen me wel, toch?

Men zegt altijd dat je weer door moet gaan met je leven. Niets is minder waar. Dit wil nog niet zeggen dat het af en toe godvergeten pijn doet. Het besef dat iemand er niet meer is, kan nog steeds voelen als een mes in m’n hart, zelfs nu ik het al langer dan 10 jaar weet. Soms is het alsof je er opnieuw achterkomt. Alsof je het even vergeten bent en het dan, ineens, weer in je hoofd opkomt. Bizar, niet?

Ik weet dat ik erg vaak over m’n vader praat. Dat ik vaak over het leven praat, maar ook vaak over de dood praat. Om heel eerlijk te zijn, maakt het me niet uit of mensen dit raar vinden. Het werkt voor mij ook als een soort therapie. Voor mij voelt het goed om dit soort dingen te bespreken, omdat ik denk dat veel mensen het ook eng en/of moeilijk vinden om ‘het leven na het verlies’ te bespreken. Dat is het ook, maar dit betekend niet dat het niet moet gebeuren. Soms moeten dit soort moeilijke onderwerpen besproken worden, want alles opkroppen is echt niet goed. Zelf heb ik weleens ervaren dat ik onbewust te lang met zo’n verdrietig gevoel heb rond gelopen, wat vervolgens tot een iets heftigere uitbarsting leidde dan ik had gewild. Ook dat hoort erbij. Het hoort allemaal bij het leven, zoals wijze mensen altijd zeggen.

Iemand verliezen is verschrikkelijk. Het erover hebben is moeilijk. Niet altijd hoor, het kan ook heel leuk zijn. Als we het weer eens hebben over de leuke en soms gekke herinneringen met m’n vader, dan lig ik af en toe helemaal in een scheur. Dat is heerlijk. Toch denk je daarna weleens van “ja godverdomme, waarom mag ik dit nu niet meer mee maken?” en ja, dat is erg frustrerend. Dit wil niet zeggen dat ik altijd zo negatief ben hoor, maar af en toe wel. Soms gaat het goed en soms even niet.

Ik moet ermee leven, dus dat doe ik,
maar vergeten doe ik nooit.

Papa, ik hou van je.

Advertenties

Een gedachte over “Het leven na het verlies.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s