Wie we zijn.

Vandaag moest onze klas voor het vak AMV (Algemeen Maatschappelijke Vorming) een opdracht inleveren. De opdracht heette ‘Wie Ben Ik’ en iedereen mocht op zijn/haar eigen manier zichzelf uitbeelden. Dit mocht met een poster, een foto, een video, noem maar op. We hadden de vrijheid om te doen wat we willen.

Wat natuurlijk voor de hand lag, was dat ik een filmpje ging maken. Ik ben graag voorspelbaar, dus aan die verwachting heb ik dan maar voldaan. Ik wilde 2 kanten laten zien: de kant die iedereen altijd ziet (de vrolijke, springerige Ellis) en de kant die niet iedereen kent (de gevoelige, rustige Ellis). Daarom begon ik met een montage met allerlei leuke fragmenten uit verschillende videos die ik heb geschoten. Daarna heb ik de video over m’n vader laten zien *click*. Ik was erg zenuwachtig en toen het filmpje afgelopen was, begon iedereen te klappen, zoals ze dat aan het einde van ieders presentatie deden. Na een schouderklopje van Thaleia, begonnen de traantjes te vloeien. Iedereen was doodstil. Toen ik m’n hoofd weer omhoog haalde, zag ik anderen ook met tranen in de ogen. Had ik dat gedaan? Oops, sorry!

Zo leerden we iedereen een beetje beter kennen en hoorden we tussendoor indrukwekkende verhalen. Dingen die we eerder nog nooit hadden gehoord. Het zette me aan het denken. Ik zit al vanaf september 5 dagen in de week met deze mensen in de klas en toch weet je zo bagger weinig van elkaar. Gek, toch? Als een ander besluit om bepaalde gebeurtenissen uit het verleden voor zich te houden of bepaalde gevoelens niet uit te spreken, leer je de ander ook nooit écht kennen. Daarom vond ik dit zo’n mooi project. Er waren mensen die echt dingen vertelden waar de rest geen flauw idee van had.

Het was een emotionele schooldag. Na dit vak, gingen we naar de andere les. Ook daar hebben we het over veel verschillende dingen gehad met onze leraar. Heel apart, want normaal is het toch altijd redelijk formeel als je met een leraar praat. Veel is er niet meer gewerkt, maar goede gesprekken waren er wel. En ondanks dat er veel tranen vloeide, vond ik het toch wel mooi.

Wat ik vandaag geleerd heb, is dat er vaak veel meer achter de mensen om je heen zit, dan je eigenlijk weet. Als we iets meer geduld met elkaar zouden hebben, zouden we misschien weten wie we écht zijn.

Dikke kus,
Ellis❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s