Een dagje in Walibi.

Het was een mooie zomerdag in augustus. Een van de weinige mooie dagen, want deze augustus was behoorlijk nat. We zagen de weersvoorspellingen en woensdag was de dag die eruit sprong. Een dag vol zonnestralen, met 10% op neerslag. Die 10% zagen we niet als een risico. Op naar Walibi!

De dag begon al goed. Onze bus moesten we missen, omdat ik met m’n stomme kop m’n OV-kaart niet kon vinden. Ik móést hem hebben, want ik weigerde te betalen voor een kaartje, als ik gewoon m’n gratis reisproduct kon gebruiken. M’n jas die ik de dag ervoor aan had, helemaal binnenste buiten gekeerd, m’n hele tas gecheckt en zelfs de route die ik de dag ervoor had gelopen, ging ik weer af. Misschien had ik daar m’n OV-kaart laten vallen toen ik de bus uit stapte. Ik was ten einde raad. Toen Stijn en ik thuis kwamen, had m’n moeder m’n OV-kaart gevonden. Hij zat gewoon in m’n jas. Zelf kon ik hem niet vinden, geen flauw idee hoe ik hem over het hoofd heb kunnen zien. Ach ja, la mama had hem gevonden, heldin! De dag kon eindelijk van start gaan.

Walibi ingang

Nadat we een lekker kaasbroodje hadden genuttigd op station Harderwijk, stapten we in de overvolle bus richting Walibi. We pasten er nét in, maar het was beter dan een half uur wachten. De eerste achtbaan die je ziet als je binnenkomt, is de Xpress. Daar ren ik dan ook altijd meteen heen. Het was een lange wachtrij, waar we op een bepaald stuk door gelaten moesten worden door een machinist. Toen ik een stap wilde zetten, sprong hij voor me. Ik schrok me het apenlazerus. Dit zijn toch geen fright nights?! Waarom liet die gozer me zo schrikken? M’n vriend vond het natuurlijk wel leuk. Grapjas. Stukje verderop kreeg ik weer een halve hartverzakking door het felle licht van een keiharde trein die aankwam. Ik had al 2 keer gegild voordat ik überhaupt in de achtbaan was geweest!

Dat gevoel in de Xpress is bizar. Je zit in een soort koepel met allemaal lichtjes. De muziek zorgt voor zenuwen. Het is een spanningsmuziekje waar je bloednerveus van word. Ik hield me stevig vast, terwijl ik in m’n broek aan het poepen was. Op het moment dat je afgeschoten word, ga je zo hard, dat je de eerste paar tellen het gevoel krijgt dat je geen lucht krijgt. Nou, ik leef nog, dus wees niet bang: jullie overleven het ook wel! De adrenaline die je daarna door je lijf voelt gieren, is het dubbel en dwars waard.

Walibi reuzenrad met Stijntje

In de Condor heb ik altijd heel erg zin. Dat is de achtbaan waar je hangt, met je beentjes in de lucht. Dan sta ik in de rij en kan ik niet wachten tot we aan de beurt zijn. Als ik eenmaal in de lucht ben, denk ik aan het begin “oh god”. Stijn had nergens last van, want die is niet zo’n schijtluis als ik. Hij zat uitgebreid tegen me te kletsen en ik zat maar “Stijn, stil, niet tegen mij praten!” Ik had even een momentje voor mezelf nodig. Op dat begin stukje, voordat de rit écht begint, kan ik alleen maar denken aan wat er gebeurd als ik er naar beneden zou vallen. Niet dat er dan nog een weg terug is, maar goed. Als de rit eenmaal begint, geniet ik er met volle teugen van.

De Goliath is toch altijd weer de leukste achtbaan. Het moment dat je omhoog gaat, is altijd weer een kak-in-je-broek-moment. En daar ga je dan, HOP naar beneden, HOP weer omhoog en van de ene bocht naar de andere. Ik vind het zo’n heerlijke achtbaan. Het is niet teveel heen en weer schudden, maar gewoon een goede combinatie van snelheid en beweging. Ook de foto’s die er gemaakt worden in de achtbaan zijn leuk om te bekijken. Ik koop ze alleen nooit, want ik blijf toch een gierige Hollander.

Walibi uitzicht vanaf reuzenrad

Als laatste hebben we nog een ritje in het reuzenrad gedaan. Dat vind ik altijd een beetje eng, dus ik kijk nooit teveel naar beneden. Gelukkig hield Stijn m’n handje vast. Hierboven zie je een foto van het uitzicht. Aan alle kanten was iets moois te zien. Ik durfde alleen niet overal foto’s van te maken, veel te bang dat ik met m’n klunzige kop m’n telefoon naar beneden zou laten vallen.

Na een busritje en een treinreisje, hebben we lekker wat gegeten bij Taverna. Dat is een gezellig restaurantje aan de Utrechtse grachten. Het was heerlijk weer, dus het was ideaal! Als voorgerecht nam ik gefrituurde inktvisringen met tzatziki. Als hoofdgerechten had ik een kipspies met provencaalse saus, friet, rijst en salade. En dit was m’n toetje (waarschuwing: pak een emmer voor het kwijlen)

Walibi toetje

En met dit zoete fotootje, sluit ik deze post af. Het was een heerlijk dagje!

Toedeloe!

3 gedachtes over “Een dagje in Walibi.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s