Trots dat jij mijn papa bent.

Het was weer zo’n dag. Het was alweer te lang geleden, blijkbaar. Hoe de gedachte ineens in me opkwam? Geen idee. Het komt gewoon, ineens, uit het niets. Het is een soort boemerang die me om de zoveel tijd weer een draai om m’n oren geeft. Een hele vervelende boemerang waar ik nooit meer vanaf zal komen.

Ineens sloop de gedachte weer in m’n hoofd. Je bent al zo lang weg van ons, maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. Hoe kan ik je ook vergeten? Iemand met een karakter zoals het jouwe valt moeilijk te vergeten. Deze huilbuien komen altijd uit het niets. Altijd komen ze ongelegen. Ach, wanneer komt een huilbui nou gelegen? Wie wil er nou huilen? Crying is no fun. Maar ik kon me niet meer inhouden. Opkroppen heeft geen zin. Op die manier maak ik het mezelf alleen maar moeilijker. Ik moet er gewoon over praten. De tranen laten vloeien. De emoties de vrije loop laten. Het moet gewoon. De meeste dagen haal ik leuke herinneringen op. Dan lach ik bij de gedachte aan jou. Maar soms word het me wat teveel en dan komen de tranen. Vandaag was zo’n dag.

Vandaag dacht ik weer aan die vreselijke dag, meer dan 11 jaar geleden. Hoe die verschrikkelijke ziekte jou van ons heeft weg genomen. Het is zo oneerlijk. Op dagen zoals deze kan ik er zo boos om worden, al weet ik zelf ook wel dat ’t geen zin heeft. We krijgen je niet meer terug. Je kunt niet opstaan uit je as. Je bent weg.

En ik mis je zo erg. Soms verlang ik naar die vaderlijke armen om me heen. Al kan ik iedereen om advies vragen, soms wil ik gewoon advies van jou en niet van iemand anders. Waarom kunnen anderen wel bij hun vader terecht en ik niet? Ik vind het gewoon niet eerlijk.

Al kan jij er ook niks aan doen papa, dat weet ik ook wel. Je hebt er niet voor gekozen om ziek te worden. Er zal nooit iemand komen die zegt ‘Hey kanker, maak me maar ziek hoor!’ Nee, zo werkt het niet. Je hebt hard gevochten, maar het mocht niet baten. Met veel verdriet heb je ons achter moeten laten.

Maar niet alleen verdriet zit in mijn hart, ook een hoop vreugde. Blijdschap en dankbaarheid dat ik een vader zoals jou heb. In mijn leven ben je maar 9 jaar geweest. Meer dan de helft van mijn leven ben je al weg, maar ik zal die 9 jaar nooit vergeten, papa. Die 9 jaar niet en jou niet. Nooit.

Ik ben trots dat jij mijn papa bent.

935926_10201421052147975_315579547_n

4 gedachtes over “Trots dat jij mijn papa bent.

  1. Mooi Ellis, en heftig. Ikzelf heb wel een vader, maar eentje die mij nooit erkend heeft en nooit in mijn leven is geweest. Ik denk dat ik hem in mijn leven misschien 20 keer heb gezien, voor het eerst toen ik vijf was. Daar heeft mijn moeder veel voor moeten doen. Aanvankelijk wilde mijn vader me namelijk niet zien en mij op mijn 15e laten beslissen of ik hem wilde kennen of niet. ‘T is een heel ander verhaal, maar door dit te lezen wilde ik het kwijt. Ik hoop dat ik je niet kwets door mijn eigen verhaal te vertellen onder dit emotionele verhaal van jou. Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s