Een beter persoon.

Je kent ze wel: die films waar alles zó perfect is, dat je ervan moet kotsen. Soms door walging en soms door jaloezie. Ik denk dat iedereen weleens een ontzettende cliché liefdesfilm heeft gezien en stiekem dacht ‘verdomme, gebeurde dat maar eens bij mij’. Ontken het niet! Ik heb zelfs een periode gehad dat ik weigerde om romantische films te kijken. Ik was te jaloers!

Bij dit soort scenario’s hoorde ik mensen vaak zeggen ‘you’ve made me a better person’. Ik vond dat pure onzin. Hoe kan een ander jou nou beter maken? Het is toch je eigen verantwoordelijkheid? Jij bent de baas over je gedrag. Jij kan zelf bepalen wie je wil zijn. Dit uit je door woorden en daden. Kon je echt een beter persoon worden, dankzij iemand anders? Ik was er nogal sceptisch over.

Het was een periode waarin liefde niet aan mij besteed was. Ik vond het allemaal wel best zo. Vrijgezel zijn vond ik helemaal niet erg. Je zat niet aan iemand vast, had genoeg tijd voor jezelf en voor je vrienden. Je hoefde niet rekening te houden met een ‘partner’ en dat leek mij ideaal.

Op een avond in december 2012 ging ik een avondje stappen met 2 vriendinnen. Nog in mijn anti-mannen-mode, was ik toen. We waren lekker aan het dansen en ik voelde ineens een hand op m’n schouder. Een automatisch reflex duwde de hand weg. Toen ik zag wie ik had weggeduwd, baalde ik. Wat een bink! Gelukkig was hij dronken genoeg om niet door te hebben dat ik hem al eerder had ‘afgewezen’, dus probeerde hij het later gewoon nog een keer.

Blablabla, nummers werden uitgewisseld en af en toe hadden we oppervlakkig contact. In mei 2013 begonnen we elkaar steeds meer appjes te sturen, maar ik bleef afstandelijk. Onbewust uit een soort zelfbescherming. Bang dat ik verliefd zou worden, want dat kon me alleen maar pijn doen, dacht ik. Ik verzon smoesjes om niet met hem af te spreken en toen hij het bijna wilde opgeven, vroeg ik hem in een impulsieve bui of hij met me naar de bioscoop wilde. Geloof me, ik schrok er zelf ook van.

Een aantal weken later hadden we een relatie en nu, 13 maanden later, zijn we nog steeds samen. Geloof ik nu dat iemand je een beter persoon kan maken? Ja. Stijn durft me op mijn fouten te wijzen. Hij heeft me geleerd dat ik me niet teveel van het negatieve moet aantrekken en me moet focussen op dingen die er wél toe doen. Hij heeft me geleerd dat ik soms wat meer geduld moet hebben (al heb ik hier nog steeds weleens moeite mee). Daar ben ik hem erg dankbaar voor. Lieverd.

Conclusie: Ik ben niet meer anti-man. Ik hoef niet meer jaloers te zijn als ik naar een film vol met liefde kijk. Ik geloof dat iemand het beste in je naar boven kan halen.
& last, but not least:

I love you, Stijn.

LOVEEEE

3 gedachtes over “Een beter persoon.

  1. Leuk om te lezen! Ik herken me in het eerst deel wel.
    Ik zit nu ook in mijn ‘anti-mannen-periode’. Een vriendin van me is lang verliefd geweest en ik was degene waar ze alles aan vertelde. Haar onmogelijke liefde liet me beseffen hoeveel pijn zoiets kan doen. Soms wil ik wel aan een verliefdheid toegeven, waarna ik mezelf meteen terug dicht klap en voor houd dat een jongen niets voor mij is. Ik ben blij als vrijgezel.🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s