My medicine.

Sommigen van jullie weten het wel en sommigen van jullie weten het niet, maar ergens diep in mij schuilt een dichter. Dichtster. Dichteres. Wat is het vrouwelijke woord voor dichter eigenlijk? Anyway, dit doe ik al vanaf mijn 10e en tot mijn 18e heb ik dit altijd heel fanatiek gedaan. Ik heb schriften en boeken vol geschreven. Toch doe ik het de laatste paar jaar bijna nooit meer. Geen idee hoe dat komt.

Gister kreeg ik ineens een spontane ingeving, op precies dezelfde manier als dat ik die een aantal jaren terug altijd had. Zo kwam er een bepaald zinnetje in m’n hoofd en zo begon ik door te rijmen. Snel moest ik het opschrijven, anders was ik het kwijt. Zo gezegd, zo gedaan. Omdat dit zo’n miracle is (het feit dat ik na 185 jaar weer eens een gedicht geschreven heb), wil ik hem graag met jullie delen! Het is een Engelse, dit keer.

When I’m having one of those moments,
feeling sad and blue.
I sit down, take a breath
and start longing for you.
Your warm arms.
Your calming words.
You always heal
what sometimes hurts.
You make me
forget my pain.
You make me
smile again.

En toen ik dit gedicht schreef, dacht ik de hele tijd aan m’n vriendje,
dus bij deze een lekker fotootje!

Italy3

2 gedachtes over “My medicine.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s