Het fiets-avontuurtje.

Vanochtend werd ik gemakkelijk wakker. Ik had ruim 8 uur geslapen en ik was al wakker voordat de wekker mij kon wekken. Lekker vlot was ik. Geen ochtendhumeurtje, geen haast, ik kon rustig aandoen. Na mijn relaxte voorbereiding op de dag, pakte ik mijn fiets om naar school te gaan.

De muziek klonk door mijn oordopjes. Genietend van OneRepublic was ik onderweg. Fietsend langs mijn oude basisschool. Terug denkend aan hoe ik daar als klein kotertje over dat immens grote schoolplein rende. Prachtige herinneringen heb ik aan die plek. Mijn dagdroomsessie werd bruut verstoord toen ik alle vogels zag vliegen. “Als er eentje waagt om nu te kakken, dan word ik echt kwaad” is wat ik dacht. Gelukkig vlogen ze allemaal de andere kant op en was de kust weer veilig. Eerder deze week hebben de vogels hun boodschapje al gedaan op zowel mijn zadel als mijn fiets-tassen, dus ik vond het wel weer welletjes voor deze week.

Ik fietste weer verder. Voor mij fietste een vrouw. Ze fietste me toch iets te traag, dus ik besloot om haar in te halen. Plots besloot ze om in het midden van het fietspad te gaan fietsen, in haar uppie. Wat een frustrerend iets is dat zeg. Waarom zou je in het midden van het fietspad gaan fietsen? Wat is daar het praktisch nut van? Ik snap dat niet. Vervolgens ben ik zelf maar een stukje langzamer gaan fietsen. Even tringen kon niet, want mijn fietsbel ligt er al een tijdje af. We’re dealing with a bad ass over here!

Gelukkig ging ze na een tijdje de hoek om en kon ik weer lekker op een goed tempo doorfietsen. Wat ik niet zag, is dat iemand zijn/haar fiets niet helemaal goed geparkeerd had. Dit had als gevolg dat mijn stuur tegen dat stuur aanknalde. Mijn stuur maakte een halve draai, waardoor ik de controle over mijn fiets compleet verloor. Toen ik voor me keek, zag ik dat ik richting een paal ging, maar toen ik iets wilde doen, was het al te laat. Knal! Tegen die paal aan. Dat moment dat je door hebt dat je ergens tegen aan gaat knallen, maar je niks meer kan doen. Ik kan je vertellen, dat is best wel eng. Ik viel ook wel hard. De tranen sprongen me in de ogen. Niet alleen omdat het zeer deed, maar vooral van de schrik. Een meisje die voor me fietste, kwam terug om te vragen hoe het met me ging en om mij (en m’n fiets) overeind te helpen. Heel lief vond ik dat.

Uiteindelijk heb ik mijn moeder huilend opgebeld. Ik voelde me even een meisje van 10 die net gevallen was. Ik was gewoon erg geschrokken van de val, omdat er heel veel verschillende gedachtes door je hoofd vliegen in een korte tijd. Ik was namelijk bang dat ik ook nog tegen een auto aan zou knallen of dat er iemand achter me fietste die dan ook zou kunnen vallen. Gelukkig was dat niet het geval en ben ik er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Een paar schaafwondjes heb ik wel, maar verder gaat het wel.

Het was in ieder geval geen saaie ochtend!

Advertenties

Een gedachte over “Het fiets-avontuurtje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s