Het schrijven.

Toen ik eerder deze week in m’n bed lag, besloot ik om m’n pen en papier er weer eens bij te pakken. Dit is wat er uit is gekomen.

Dus ineens vraag ik me af “Waarom doe ik dit niet meer? Heb ik het verleerd? Heeft ’t nog wel zin of doe ik het verkeerd?” Vroeger schreef ik alles op wat er in mij opkwam. Het zorgde voor wat meer rust in mijn hoofd. In mijn warrige hoofd, waar het vaak een chaos is. Het verminderde contact met de pen voelt als een gemis. En ik heb het zelf in de hand, letterlijk. Wat is er nou eigenlijk écht aan de hand? Waarom grijp ik niet vaker naar de pen? Het zou het papier moeten zijn, waar ik overheen ren. De woorden zouden moeten razen over de lijnen, waardoor alle chaos in mijn hoofd langzaam zou verdwijnen.

Alleen al dit lucht op. Wat is dat toch? Het is alsof je echt naar me luistert, al heb je geen mond of oren. Geluidloos als nu kan niets mij horen. De woorden vertellen, zonder enig geluid. Het lucht op. Het is er uit.

Zelfs in mijn hoofd worden de geluiden zachter.
Ik moet vaker schrijven, daar ben ik nu achter.

Een gedachte over “Het schrijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s