Even terug bij af.

Dinsdag was de dag dat mijn moeder 59 werd. Ik voelde me niet helemaal lekker, maar ik ben toch maar even een bosche bol voor haar gaan halen. Ze wilde absoluut niet dat ik iets voor haar verjaardag zou kopen, maar welke moeder zegt er nou nee tegen chocola?! Ze was er in ieder geval blij mee. Score! ’s Avonds stond er andijvie op het menu, want de jarige trien mocht natuurlijk kiezen wat we gingen eten. Ze heeft er van genoten.

Aan het eind van de dag lag ik in m’n bedje, een beetje na te denken. Ik weet niet eens meer wat er allemaal door mijn hoofd spookte. Wel weet ik dat ik mij op een gegeven moment helemaal niet prettig voelde. Ik voelde me ‘jankerig’, zoals ik dat zelf altijd noem. Alsof ik op het punt stond om te gaan huilen, maar het kwam er niet uit. Dat wilde ik ook niet, dus deed ik snel een poging om te gaan slapen. Nadat een vriend me vroeg wat er aan de hand was, antwoordde ik “Mama was jarig vandaag en ik had gewoon graag gehad dat papa erbij was” en toen druppelde de traantjes langzaam langs m’n neusje. Na wat kleine snikjes, heb ik m’n snoet afgeveegd en ben ik in slaap gevallen.

Gisteren gingen we met m’n nicht een hapje eten, om nog even mijn moeder’s verjaardag te vieren. Na wat geklets over van alles en nog wat, kwam mijn vader ter sprake. We hadden het over de dag dat hij stierf. Hoe we die dag hebben beleefd. Hoe de periode van zijn ziekte is geweest en ook hadden we het over de periode die kwam na zijn overlijden. Wanneer ik m’n zus zag praten, zag ik al dat ze geen oogcontact zocht. Ze keek een beetje weg. Ik was al bang dat ze misschien moest huilen. Toen mijn moeder later aan het praten was en ik haar ogen waterig zag worden, had ik het niet meer. Allemaal hebben we snel onze servetten erbij gepakt, om de traantjes weer weg te kunnen vegen.

Natuurlijk heb ik me ingehouden. Ik zat midden in een restaurant. Toch voelde het alsof ik een flinke huilbui kon krijgen, maar die heb ik gelukkig tegen weten te houden. Het voelde allemaal ineens weer zo vers, alsof het gisteren gebeurd was. Het verliezen van iemand is iets wat je altijd bij zal blijven, zelfs al is het langer dan 12 jaar geleden.

Nu nog steeds heb ik een beetje het gevoel alsof die ‘jankbui’ er nog niet helemaal uit is. Maar de tranen zijn er in principe nooit allemaal uit. Tuurlijk, als je even gehuild hebt, lucht het op. Als je er over gepraat hebt, krijg je het gevoel dat je er weer even tegen aan kan. Het gaat dan ook een hele tijd goed, maar er komt altijd weer een momentje dat je er toch weer aan herinnerd wordt. Dan komen de tranen weer en dan voelt het alsof je weer terug bij af bent.

Zo moet ik het natuurlijk helemaal niet zien. Het is niet erg om even te huilen. Ik ben ook maar een mens. Het gaat heel vaak goed met me, maar af en toe ook gewoon even niet.

En dat is niet erg.

3 gedachtes over “Even terug bij af.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s