Dagboek van een amateur #2

Woensdag 11 augustus ’16
Soms begin ik maar gewoon met schrijven en dan is het eindresultaat toch wat heftiger dan ik in eerste instantie verwacht had. Daar kwam deze blogpost uit. Nog steeds een beetje sipjes. Ik dacht, laat ik die emotie maar gebruiken voor het schrijven van mijn verhaal. Inlevensvermogen is belangrijk.
Nou, dat inleven is wel gelukt zeg. Ik wil niet zeggen wat ik schreef, omdat ik niks wil spoilen en het verhaal nog alle kanten op kan, maar ik heb gehuild. Nou jank ik vanavond toch al om alles, maar als ik een normale dag had, had ik om deze tekst ook gehuild. Het is zo confronterend. Misschien is dit boek ook wel een soort afschrijfsessie voor mezelf. Het is niet autobiografisch, maar ik denk dat ik wel veel van mijn emoties er in kwijt kan. Een therapie sessie, lijkt het wel zo, jeetje.

Zondag 14 augustus ’16
Afgelopen woensdag avond zat ik na mijn jankbui, te praten met Stijn. We bespraken mijn verhaal. Mijn verhaal kon twee kanten op en ik twijfelde welke kant ik op moest gaan. Dit vroeg ik dus aan Stijn. Toen ineens zei hij “maar je ging toch een verhaal schrijven over *bliep bliep bliep*” (dit is voor jullie nog even een raadsel) en toen dacht ik “MAN, I LOVE YOU!”. Ik was helemaal vergeten dat ik dat idee in eerste instantie had. Dus nu heb ik twee ideetjes en ga ik eerdaags aan die tweede beginnen. Dan kijken met welke ik door ga. Exciting!

Maandag 19 september ’16
Afgelopen vrijdag mocht ik in het programma ChickChat komen op het kanaal van FIRST. Hier deden ze (Cath & Gentle) een interview met mij en na een tijdje kwam mijn serie #elleest ter sprake. Cath vroeg mij of ik ooit zelf een boek zou willen schrijven. Ik vertelde dat ik in de zomer begonnen was, maar nu vast zat tussen twee concepten. “En nu heb je het gewoon te druk?” vroeg Gentle. “Nee, ik verzin smoesjes voor mezelf en moet gewoon beginnen!” was mijn antwoord. Ik schrok bijna van mijn eigen confession. Dus, wat heb ik gedaan? Ik ben vandaag begonnen. Aan een nieuw boek. Ik noem het gewoon alvast een boek, om in het universum te gooien dat het eraan komt. Iets meer zelfvertrouwen kan geen kwaad bij mij. Het zal pittig worden, maar ik kan dit.

Zondag 25 september ’16
Vanavond had ik het huis voor mezelf. Televisie uit, rustig muziekje op en schrijven. Alleen thuis zijn is prettig, maar ik vind het ook een beetje eng. Niet omdat ik bang ben voor inbrekers of dat soort ongein. Wanneer ik alleen ben (gebeurd niet vaak) heb ik de tijd om na te denken. Veel na te denken. Ik ben dan altijd bang dat ik een beetje emotioneel word. Dit viel vanavond gelukkig mee, maar zodra ik begon met schrijven, kwamen er toch weer dingen uit waarvan ik dacht “holy shite”. Dat is precies de reden waarom ik meer moet schrijven. Het is confronterend, maar het is wel goed voor me. Afgelopen maandag heb ik mijn voorwoord geschreven. Vandaag mijn eerste hoofdstuk. Het voelt gek. Het is een groot leerproces en ik ben heel benieuwd waar ik over een paar maanden sta!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s