Dagboek van een amateur #2

Woensdag 11 augustus ’16
Soms begin ik maar gewoon met schrijven en dan is het eindresultaat toch wat heftiger dan ik in eerste instantie verwacht had. Daar kwam deze blogpost uit. Nog steeds een beetje sipjes. Ik dacht, laat ik die emotie maar gebruiken voor het schrijven van mijn verhaal. Inlevensvermogen is belangrijk.
Nou, dat inleven is wel gelukt zeg. Ik wil niet zeggen wat ik schreef, omdat ik niks wil spoilen en het verhaal nog alle kanten op kan, maar ik heb gehuild. Nou jank ik vanavond toch al om alles, maar als ik een normale dag had, had ik om deze tekst ook gehuild. Het is zo confronterend. Misschien is dit boek ook wel een soort afschrijfsessie voor mezelf. Het is niet autobiografisch, maar ik denk dat ik wel veel van mijn emoties er in kwijt kan. Een therapie sessie, lijkt het wel zo, jeetje.

Zondag 14 augustus ’16
Afgelopen woensdag avond zat ik na mijn jankbui, te praten met Stijn. We bespraken mijn verhaal. Mijn verhaal kon twee kanten op en ik twijfelde welke kant ik op moest gaan. Dit vroeg ik dus aan Stijn. Toen ineens zei hij “maar je ging toch een verhaal schrijven over *bliep bliep bliep*” (dit is voor jullie nog even een raadsel) en toen dacht ik “MAN, I LOVE YOU!”. Ik was helemaal vergeten dat ik dat idee in eerste instantie had. Dus nu heb ik twee ideetjes en ga ik eerdaags aan die tweede beginnen. Dan kijken met welke ik door ga. Exciting!

Maandag 19 september ’16
Afgelopen vrijdag mocht ik in het programma ChickChat komen op het kanaal van FIRST. Hier deden ze (Cath & Gentle) een interview met mij en na een tijdje kwam mijn serie #elleest ter sprake. Cath vroeg mij of ik ooit zelf een boek zou willen schrijven. Ik vertelde dat ik in de zomer begonnen was, maar nu vast zat tussen twee concepten. “En nu heb je het gewoon te druk?” vroeg Gentle. “Nee, ik verzin smoesjes voor mezelf en moet gewoon beginnen!” was mijn antwoord. Ik schrok bijna van mijn eigen confession. Dus, wat heb ik gedaan? Ik ben vandaag begonnen. Aan een nieuw boek. Ik noem het gewoon alvast een boek, om in het universum te gooien dat het eraan komt. Iets meer zelfvertrouwen kan geen kwaad bij mij. Het zal pittig worden, maar ik kan dit.

Zondag 25 september ’16
Vanavond had ik het huis voor mezelf. Televisie uit, rustig muziekje op en schrijven. Alleen thuis zijn is prettig, maar ik vind het ook een beetje eng. Niet omdat ik bang ben voor inbrekers of dat soort ongein. Wanneer ik alleen ben (gebeurd niet vaak) heb ik de tijd om na te denken. Veel na te denken. Ik ben dan altijd bang dat ik een beetje emotioneel word. Dit viel vanavond gelukkig mee, maar zodra ik begon met schrijven, kwamen er toch weer dingen uit waarvan ik dacht “holy shite”. Dat is precies de reden waarom ik meer moet schrijven. Het is confronterend, maar het is wel goed voor me. Afgelopen maandag heb ik mijn voorwoord geschreven. Vandaag mijn eerste hoofdstuk. Het voelt gek. Het is een groot leerproces en ik ben heel benieuwd waar ik over een paar maanden sta!

Advertenties

Dagboek van een amateur #1

Donderdag 16 juni ’16
Okay. Ik ben dit al zolang aan het uitstellen. De verhaallijnen dwalen kris kras door elkaar, door mijn hoofd. Waarom stel ik dit uit? Waarom ben ik zo bang? Ik snap mezelf niet. Ik ben de enige die mezelf tegen houdt. Doe niet zo achterlijk, Ellis! Begin gewoon. Je wil dit. Je kan dit. Toch zit ik nu met hartkloppingen achter mijn laptop. Achter deze schijtlaptop die klinkt alsof ‘ie elk moment kan opstijgen. I really need a new one. Maar ach, hier staat in ieder geval Word op. Zal ik dan maar beginnen?

Weet je wat het is? Ik ben gewoon bang dat het allemaal in mijn hoofd veel beter klinkt. Dat ik het uiteindelijk ga schrijven en dat het gewoon dikke stront door een trechter blijkt te zijn. Je hebt toch wel vaker van die grootse ideeën, bijvoorbeeld als je niet kan slapen. Dan denk je van: “Fuck yeah, morgen ga ik ervoor!” en vervolgens word je de volgende dag vol schaamte wakker. Dat is het gevoel wat ik nu ongeveer heb.

Eindstand: ik heb niet geschreven. In mijn mobiel stonden allerlei notities van verhalen. Deze heb ik allemaal in een boekje geschreven voor het geval mijn telefoon eerdaags crasht. Het kan niet lang meer duren. Dit zorgt wel voor wat meer rust in mijn hoofd. Ik heb de beginselen op papier staan. Binnenkort maar eens gaan kiezen aan wélk verhaal ik dan ein-de-lijk ga beginnen!

Zondag 17 juli ’16
Een maand, nieuwe baan, een diploma, een vakantie en een hoop twijfels later, zit ik er weer. Word is geopend. Ik zit achter de laptop van mijn vriend, want de mijne is langzaam aan het sterven. Ik zal je missen, al klonk je als een vliegtuig. Mijn laptop had de nare gewoonte om als hij aanstond, continu te blazen. “Ga je zo opstijgen?” was wat ik regelmatig hoorde. Binnenkort is dat verleden tijd. Al is het lastig om een nieuwe laptop uit te zoeken. Ben altijd bang dat ik een miskoop doe.

Anyway, back to the point: SCHRIJVEN! Een uur geleden dacht ik “Now is the time Ellis, je kan het niet meer uitstellen.” 5 minuten later startte ik de laptop op, maar nu heb ik nog steeds geen woord op (spreekwoordelijk) papier. Kom op, get shit done!

Okay. Holy shit. Holy crap. Holy shit crap. IK HEB ZOJUIST MIJN EERSTE HOOFDSTUK GESCHREVEN! Jullie hebben geen idee wat voor voldaan gevoel ik hiervan krijg. Damn. Dit voelt fantastisch!

Dinsdag 19 juli ’16
Ik heb eigenlijk al een team van proeflezers. Mijn slachtoffers zijn Quinty, Eric & Stijn. Stijn is niet eens een lezer, dus dat hij dit voor mij wil doen, vind ik lief. Op mijn eerste hoofdstuk heb ik al de nodige feedback gehad die ik kan gaan verwerken. Ben ik blij mee. Heb ik wat aan. Vooral Stijn had véél feedback, goede ook!

Het idee dat ik daadwerkelijk begonnen ben met schrijven, doet me echt goed. Ik ben trots op mezelf. Het is nu te warm om te schrijven. Ik ga zo weer lekker naar buiten om Pokémon GO te spelen. Ciao!

Zaterdag 30 juli ’16
Deze posts zijn confronterend. Wat heb ik al lang niet meer geschreven. Ik vergeet er soms tijd voor te maken. Stom is dat, hè? Mijn eigen laptop is op het moment kapoetskie. Nu zit ik op Stijn’s kamer. Lekker je vriendje’s laptop stelen. Altijd handig.

Thuis ligt mijn USBtje, met het begin van hoofdstuk 2. Om nou op en neer te reizen voor dat stukje, nah. Ik ga gewoon opnieuw beginnen aan hoofdstuk 2 en dan kijk ik wel of ik ze ga combineren.

Dus Stijn komt net terug van z’n voetbaltraining en schuift zo een broodje carpaccio onder m’n neus. Ik hou echt van die jongen. Dat ik net het brood van 5 dagen oud heb moeten weggooien omdat zijn ouders niet thuis zijn en  de jongens in dit huis boodschappen vaak vergeten, laat ik even achterwege. En het feit dat dit mijn ontbijt is, om 3 uur. Slecht. Foei! Na m’n heb ik m’n 2e hoofdstuk uitgeschreven.

Het is avond. Ik heb het oude gedeelte van hoofdstuk 2 toegevoegd aan het nieuwe hoofdstuk 2. Vanavond heb ik even op YouNow een stream gedaan. Er was een bescheiden groep van 7 kijkers. Ze wilden dat ik wat voorlas, nadat ik vertelde dat ik aan het schrijven was. Ik vond het doodeng, maar ik heb ze hoofdstuk 1 voorgelezen en ze waren super enthousiast! Was echt leuk om te horen.

Nu zit ik een beetje met een dilemma. Het laatste stuk van hoofdstuk 2 voelt alsof het pas láter in het verhaal moet komen. Het gaat anders allemaal wat te snel. Ik heb de mogelijkheden tijdens het schrijven van een verhaal zó onderschat. Er zijn zoveel keuzes om te maken. Je hebt alle vrijheid, want het is jóúw verhaal. Dit voelt episch!

Een fantastisch concert!

DSC_2288

Het Coldplay concert is alweer een week geleden. In november heb ik de kaarten besteld. Dit ging niet zonder slag of stoot. Toen liep ik nog stage en had ik op elke pc in de ruimte schermen open staan, wachtrijen die me zenuwachtig maakte, omdat ik zó graag naar het concert wilde. In 2011 en 2012 heb ik ze ook al mogen bewonderen. Ik kon deze kans gewoon niet voorbij laten gaan. Ik deed m’n best. En ineens was het uitverkocht. Ik kon wel janken. Geen grap. Ik baalde.

Die middag kwam mijn stagebegeleider op visite om te bespreken hoe alles ging. Ik vertelde hem meteen even hoe chagrijnig ik was. Echter wist ik niet dat mijn toenmalige baas Hans de website open had laten staan. Hij had zo’n voorgevoel dat er wel een tweede show zou komen. Midden in het gesprek, riep hij ineens “ELLIS, HIER KOMEN!” Ik schrok me rot en rende naar hem toe. “Nu inloggen en die kaarten bestellen!” Nog geen 5 minuten later had ik twee kaartjes bemachtigd voor het tweede concert op 24 juni. Hoe blij ik toen was, kan ik niet beschrijven. Tot de dag van vandaag ben ik Hans nog dankbaar. Wat een held.

DSC_2238

Dit is hoe het eruit zag voor het concert begon. Kijk naar al die kleurtjes! Daar word je toch vrolijk van?! We wilden zo laat mogelijk binnenkomen. Uit ervaring weet ik dat het voorprogramma me echt niet kan boeien. Daar kom ik niet voor. Als ik eenmaal binnen ben, kán ik gewoon niet meer wachten. Ik had al bijna 7 (!) maanden gewacht. Nou ja, eigenlijk wel langer. Vanaf september 2012 kon ik al niet wachten tot ik weer bij een Coldplay concert zou staan. Daarom zaten we rond half 9 op onze plek en 20 minuten later, begon iedereen te gillen en werd de muziek ingezet.

Mijn hart ging sneller kloppen. Dit is niet eens overdreven. Mijn liefde voor deze band is héél groot. Ze zijn gewoon zo goed, I love it! Na een paar minuutjes spanning opbouwen, vloog Chris Martin ineens over het podium. De tranen sprongen me in de ogen. Ik was er weer. Concerten zijn sowieso heel indrukwekkend, maar die van deze band doen echt iets met me. Ik heb weer een grijns van oor tot oor als ik eraan denk.

Ik heb de eerste twee nummers continu mijn tranen uit m’n ogen moeten wrijven. Oprecht, ik voelde me zó gelukkig. Het was zo mooi en vrolijk. Mijn lieve vriendinnetje Estelle zal dit gevoel vast wel herkennen. We stonden echt te stuiteren met z’n tweetjes.

Processed with VSCO with kk2 preset

Soms vragen mensen aan mij: “Vind je dat nou niet zonde? Om zoveel geld uit te geven aan iets wat maar twee uurtjes duurt?” Het is het geld ZO waard! Het is een onvergetelijke ervaring vol muziek waar je zo vaak van geniet. Om die sfeer te proeven, in een ruimte te zijn met allemaal mensen die net zo gek zijn van die nummers als jij, dat is zo tof. Ik hou ervan. Ik raad het iedereen aan om een keer naar een concert te gaan van je favoriete artiest, als je de kans krijgt. Geloof me, je zal er geen spijt van krijgen.

Door deze fantastische avond kreeg ik inspiratie voor een nieuwe video. Hierin zitten ook beelden van het concert, zodat jullie ook een beetje mee kunnen genieten. Enjoy!

If you never try..

IMG_20160621_230515

Een aantal weken geleden werd ik gevraagd voor een workshop bij Google. Mijn antwoord daarop was simpel. FREAKING GOOGLE JA! Al eerder heb ik een uitnodiging gehad, maar toen was ik ziek. Talk about timing, huh?! Ik baalde heel erg toen. Maar ach, gister kon ik gelukkig wél aanwezig zijn. YAAAAS!

Ik dacht dat het een workshop was over branding, maar het ging juist om persoonlijke doelen en hoe je die kan behalen. We waren met alleen maar toffe, creatieve vrouwen. Samen bespraken we waar we soms vastlopen en hoe dat komt. Het was voor mij verrassend hoe hoeveel nieuwe inzichten je komt als je met zo’n groep samen komt. Ik vond het heel inspirerend! Positief, vrolijk, slingers, yes.

Mijn conclusie was dat ik mezelf in de weg zat, al had ik dat al een tijdje door. Er werd me alleen weer even een spiegel voorgehouden, wat goed was. Ik heb een To-Do lijstje gemaakt voor vandaag en ik loop goed op schema. Zie je, ik kan het wel!

Processed with VSCO with hb1 preset

Soms moet je even eerlijk tegen jezelf zijn. Verdrinken in zelfmedelijden en/of onzekerheid helpt namelijk helemaal niks. Trust me, I’ve been there. Als je van tevoren al dénkt dat je het niet kan, zonder het daadwerkelijk te proberen, dan krijg je nooit iets voor elkaar. Hoe cheesy het ook klinkt: GELOOF IN JEZELF! Doe wat je wil. Ga ervoor!

“If you never try, you’ll never know, just what you’re worth.”

  • Chris Martin (Coldplay) – Fix You. ♫

Satje is jarig!

Een paar jaar geleden ging ik met twee vriendinnen op stap. Zij wilden beiden naar Filemon & Baucis (Utrecht) en ik wilde daar echt níét heen. Waarom weet ik niet meer. Ik liet me toch maar overhalen omdat Jovanna jarig was en ik niet haar festijn wilde verzieken. We hadden net een cocktailparty achter de rug. Het was eind december. De meiden en ik hadden cocktailjurkjes aan. Ik had een zwarte broek bij me voor daaronder, zodat ik niet té overdressed was als we nog uit zouden gaan. Het stond niet supermooi, maar ach, wat maakte het uit?

Een jongen die daar liep vond het kennelijk ook niet erg, want ik werd op mijn schouder getikt. In een reflex schudde ik zijn hand van me af. Ik zat in mijn anti-mannen-periode en ik had geen zin in sjans. Tot ik me omdraaide en zag wie het was. “Wat doe je nou, stomme trut? Die is leuk!”

Nog geen half uur later probeerde de jongen het gewoon weer opnieuw. Ik weet niet of het de drank was. Ik weet niet of hij gewoon niet door had dat ik opzettelijk was weg gelopen. Ik weet niet of hij gewoon lef had. Wel weet ik dat ik nu superblij ben dat ik me die avond tóch heb laten overhalen om mee te gaan én dat die jongen toch weer terugkwam, zodat ik de kans had om met hem te praten. Want die jongen: dat was Stijn!

Processed with VSCO with kk2 preset

En dit is alweer de derde keer op rij dat ik met hem zijn verjaardag mag vieren. Ik hoop dat in dit geval ‘driemaal is scheepsrecht’ niet van toepassing is, want ik wil nog héél lang met hem samen zijn. Elke dag ben ik weer super trots dat hij mijn lieve vriend is.

Gefeliciteerd satje, ik hou heel veel van jou
& ik hoop dat we nog lang samen mogen genieten!

Amateur in de sportschool.

Dag druifjes!

Al een jaar lang probeer ik (met regelmaat) te sporten. Een hele tijd heb ik dit gedaan door middel van workout-video’s. Blogilates, XHIT en nog veel meer: I’ve seen them all. Dit hield ik dan een paar dagen vol, tot ik een rustdag voor mezelf inschakelde. Een rustdag veranderde al gauw in twee rustdagen. De rest kunnen jullie wel raden. Veel sporten, weken niet, af en toe sporten, weekje niet en dan weer hetzelfde riedeltje. Regelmaat was ver te zoeken.

Sinds dit jaar ben ik helemaal niet tevreden met mijn lichaam. Dit zeg ik niet om reacties zoals “Maar je hebt een prima figuur!” uit te lokken of iets dergelijks. Het is lief als iemand zoiets tegen je zegt, maar het zal je zelfbeeld niet veranderen. Ik ben gewoon nog niet tevreden en daar wil ik nu aan gaan werken. Mijn bovenbenen schaven langs elkaar. Ik weet dat ik niet de enige ben die dit heeft, maar ik vind het persoonlijk gewoon super irritant. Een paar jaar geleden had ik dat helemaal niet. Ik wil terug naar toen! Ook word ik echt niet gelukkig van die kipfiletjes onder mijn armen. ’t Is net alsof ik vleugels heb. Jullie vinden misschien dat ik overdrijf, maar ik wil gewoon wat fitter, gezonder en wat strakker worden. Daar is toch niks mis mee?

Op bevrijdingsdag dit jaar besloot ik de knoop door te hakken. Vol goede moed schreef ik me in bij de sportschool, via mijn telefoontje. Een aantal dagen later viel er een mooie envelop van Basic Fit op de deurmat, waar mijn sportpas inzat. *denk hier een mooi hallelujah-muziekje bij*

Maar ik ben een faalhaas geweest. Vandaag ben ik pas voor de allereerste keer gegaan. Sinds 5 mei ben ik weleens gaan skaten en heb ik alsnog workout-video’s gedaan, maar dit deed ik veel te weinig. Ik durfde gewoon de sportschool niet in mijn eentje in te stappen. Bang dat ze me gek aan zouden kijken. Ik weet het. Dat is een hele stomme gedachte, maar ik dacht het wel. Ik wilde gewoon die eerste keer niet alleen gaan, want ik ben nou eenmaal een bange poeperd.

Vandaag was het dan eindelijk zo ver! Mijn beste vriend Sergio is met me mee gegaan. Hij heeft veel meer ervaring met fitness dan ik, dus hij kon me de nodige dingen leren. De komende paar keren zullen we nog samen gaan sporten, maar nu ik eindelijk gezien heb dat het allemaal wel meevalt, is mijn sportvrees eindelijk weg.

Note to self: you can do this!

Ik ben gezakt.

Hallo lieverds.

Vorige week kregen heel wat leerlingen in Nederland te horen of ze na al die jaren, eindelijk klaar waren met de middelbare school. Mijn Facebook-feed stond vol met blije berichten. Het was een groot feest. Ook op Twitter stonden veel uitbundige berichten en de felicitaties vlogen in het rond. Maar hoe zit het met de mensen die gezakt zijn? Die houden zich heel stil. Zelf deed ik dat ook toen ik gezakt was.

Toen ik in 2009 over mocht naar havo 4, vond ik het heel spannend. Men waarschuwde me dat het weleens een zwaar schooljaar kon worden. Van deze angst werd ik heel fanatiek, wat in mijn voordeel werkte. Mijn cijfers waren goed en aan het eind van het jaar hoefde ik me geen zorgen te maken of ik over ging. Heerlijk vond ik dat!

Vol zelfvertrouwen ging ik naar havo 5. Dit zou het mijn laatste havo-jaartje worden. Ik vond het een heel gek idee dat het einde van de middelbare school bijna in zicht was, maar ik merkte wel dat ik er behoefte aan had. Ik wilde beginnen aan mijn vervolgopleiding! Doordat het mij in de 4e zo goed af ging, had ik er het volle vertrouwen in dat ik dit examenjaar met gemak ging halen. Je weet wat ze zeggen: hoogmoed komt voor de val. I found out the hard way.

Daar zat ik dan, te janken als een klein kind. Al mijn vriendinnen waren geslaagd en ik niet. Wat voelde ik me klote. Thuis probeerde ze me te troosten, maar dit hielp niet veel. Ik waardeerde de moeite, maar ik kon het niet van me afzetten. Mijn afdelingsleider stelde voor om naar het Vavo Lyceum te gaan. Hier kun je deeltijd naar school gaan, zodat je alleen de vakken hoeft te doen waarvoor je gezakt bent. Dit leek me een goed idee, dus deze kans heb ik gegrepen.

Dit keer deed ik wel goed mijn best. Een tweede keer zakken, daar moest ik niet aan denken. Hoe goed ik m’n best ook deed, ik haalde hele matige voldoendes of ik haalde helemaal geen voldoende. Was het dan toch te lastig voor me? Dat wilde ik niet geloven. Ik werd er gek van. Dit vertelde ik aan niemand, want ik schaamde mij ervoor.

In mei 2012 zat ik voor de tweede keer te stressen voor mijn opkomende examens. Ik vond het verschrikkelijk dat ik dit allemaal weer moest meemaken, maar ik heb er geprobeerd het beste van te maken. In juni gingen wij op vakantie naar Turkije. Op de dag van de uitslag waren wij nog in Turkije, dus had ik met een vriendin afgesproken dat ze mij de uitslag door zou geven. Op het moment dat ik haar aan de lijn had, wist ik genoeg. Haar stem zat vol schuldgevoel. “Again, Ellis, really?!” is het enige wat ik kon denken. Volgens mij heb ik me nog nooit zo geschaamd. Daar liep ik dan, langs het Turkse water, in mijn zomerjurkje, tranen met tuiten. Wat voelde ik mij ellendig.

De volgende dag was onze laatste vakantiedag. We hadden een dagje met de boot op de planning staan en dat ging natuurlijk gewoon door. Toen ik eenmaal op de boot zat, met de zon op mijn gezicht en fijne muziek op de achtergrond, voelde ik me een stukje beter. Nog een jaar havo was voor mij geen optie. Ik wilde nu echt verder, dus besloot ik om een late toelating te doen op de opleiding Grafisch Vormgeving zodra ik terug was van vakantie. Anderhalve week later was ik aangenomen.

Nu zit ik in mijn derde jaar en gaat het hartstikke goed met me. Tuurlijk baal ik er wel van dat ik geen diploma op zak heb, maar volgend jaar rond deze tijd heb ik mijn diploma. Dan zal ik extra trots zijn. Eindelijk kan ik dan ook zeggen dat ik geslaagd ben!

En wat is nou het moraal van dit verhaal? Zakken is verrot! Nee, even zonder dollen:
Hoe rot het aan het begin ook voelt, het zal beter worden. Zet door. Misschien kom je er niet in een keer. Misschien heb jij wat meer obstakels op je pad dan de rest. Dat hoort er nou eenmaal bij. Geef niet op! Je komt er wel.

Hardwell voor iedereen!

Hardwell 23-01-2015

Op een dag in november leek het mij een leuk idee om 2 kaartjes voor het concert van Hardwell te bestellen. Zo gezegd, zo gedaan. Stijn mocht van niks weten, want de kaartjes zouden zijn kerstcadeautje zijn. Ik vond het moeilijk om hem niks te vertellen, want ik was erg enthousiast. Toch heb ik de verrassing geheim kunnen houden tot kerst en hij was aangenaam verrast. Mission: accomplished!

Stijn’s tentamenweek zat er net op en ik was lekker vroeg uit van school. Nadat ik thuis m’n spullen had gepakt, was het tijd om richting Amsterdam te gaan. Daar gingen we een dagje de stad verkennen. Dit dagje werd een zoektocht naar een nieuwe party-outfit, wat gepaard ging met wat stress. Je zal het altijd zien: wanneer je niets zoekt, vind je overal leuke dingen en wanneer je écht iets nodig hebt, kun je niks leuks vinden. Dit was deze dag ook het geval. Dat was nog niet het enige. Ik was ook m’n favoriete oorbellen verloren. Meh!

Na een tijdje kleding zoeken, begonnen we trek te krijgen en gingen we lekker een hapje eten bij een restaurantje waar ik de naam niet meer van weet. Het was een restaurantje, wat eigenlijk bij een museum hoorde. Zo zag onze lunch eruit:

HardwellLunchIk had een Belgische tosti en Stijn had een broodje brie.

Na de lunch vervolgden we onze zoektocht. Tot mijn grote opluchting hadden we uiteindelijk wel een leuke peplumtop gevonden. Daarna kwam het volgende dilemma “Deze peplumtop past helemaal niet bij deze broek.” Op dat moment was ik zo dankbaar voor Forever21, aangezien ik daar een zwarte spijkerbroek voor 7 euro heb kunnen vinden. Uiteindelijk heb ik ook nog wat leuke sieraden kunnen scoren. Mission party-outfit shoppen: accomplished!

’s Avonds hebben we een hapje gegeten bij Jin So. Dat is een restaurant op het plein bij station Amsterdam Bijlmer Arena. Het was zalig! Natuurlijk ben ik zo’n kreng die jullie nu een foto gaat laten zien om jullie hongerig te maken:

HardwellDinerStijn had lekker roti besteld en ik had een runderbiefstuk met frites.

Na me heel awkward in m’n party-outfit gehesen te hebben op het toilet, konden we richting de Ziggo Dome gaan. We hadden er zin in! Het was een feest voor alle leeftijden. Hardwell had dit georganiseerd omdat er normaal vaak nachtelijke feesten zijn, waar de jonge fans niet naartoe konden. Ik vond dit een tof initiatief. Ik zag veel blije jonge meisjes en jongens lopen. Cute!

In de zaal stond er een vader voor ons met zijn zoontje op zijn nek. Ze waren zo blij met z’n tweetjes. Ik werd helemaal blij van binnen. Het was heel aandoenlijk om te zien. In de hele zaal hing een ontzettend goede sfeer. Ik heb niemand kunnen betrappen op een kwade blik. Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik het zo tof vind om naar concerten te gaan. “Het is toch hartstikke duur?” maar geloof me, de sfeer bij een goed concert is onbetaalbaar!

HardwellFotoSamen

Jullie weten inmiddels dat ik helemaal gek ben op Coldplay. Hardwell heeft Sky Full Of Stars geremixt. Dit nummer heb ik ontdekt toen ik naar Sensation ging. Als jullie hier klikken, kunnen jullie er een vlog van zien. Al maanden geniet ik van dat nummer en vooral de afgelopen weken heb ik hem vaak geluisterd. Van tevoren heb ik Stijn al gewaarschuwd “Als die Coldplay remix komt, dan ga ik echt schreeuwen hè Stijn!” en ja hoooor, daar kwam die! Ik was helemaal gelukkig.

HardwellRood

Samen hebben we een superleuke dag gehad. Een lekker dagje in Amsterdam, goed gegeten en als afsluitertje een avondje Hardwell! Ik hou er van.

HardwellOnTheDeck

Hardwell bedankt!

Wat vinden jullie van concerten bezoeken?
Doen jullie dat vaak?

Gelukkig nieuw jaar!

Hallo allemaal!

*insert cheesy new years line* Hebben jullie alle vingers nog? Ik hoop het wel! Bij mij is alles goed gegaan. Wanneer er vuurwerk afgestoken werd, ben ik een kilometer of 3 verderop gaan staan. Je kan maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Toen we de overgang van 2013 naar 2014 maakte, viel de wijnfles waar de vuurpijl in zat om en kwam die tegen m’n been aan. Ik was niet gewond of iets dergelijks, maar er had wel iets vervelends kunnen gebeuren. Zelfs al steek ik niet eens zélf vuurwerk af, zo zie je maar. Doe mij maar knalerwten en sterretjes, dat is genoeg voor mij. De vuurwerk kinderpakketjes hebben nog net mijn naam er niet op staan.

Bij een nieuw jaar hoort natuurlijk het sentimentele terugblikken. Don’t deny it, we all do it. In de december-maand speel ik altijd weer een bandje af met alle beelden van het afgelopen jaar. Ik kan er niks aandoen. Het hoort er gewoon bij. Mijn 2014 bestond uit een flinke groei op YouTube, 4 tripjes naar het buitenland, een nieuwe baan en het vinden van een toffe stageplek, waar ik in dit nieuwe jaar in februari mag beginnen. Spannend!

Ook heb ik m’n doel voor het afgelopen jaar behaald. Ik moet zeggen dat ik echt anti-voornemens ben. Ik vind dat je elke dag iets kan veranderen. Daar zou je geen nieuw jaar voor nodig moeten hebben. Ieder z’n ding hoor, begrijp me niet verkeerd. Goede voornemens zijn gewoon aan mij niet besteed. Toch stelde ik een doel voor mezelf, wat betreft YouTube. In 2014 begon ik met +/- 1700 abonnees en ik wilde eindigen met 10.000 abonnees. Niet een bepaald realistisch doel (vond ik op dat moment), but ach, doe eens gek! Ik ben gewoon m’n best blijven doen zoals ik altijd al deed op YouTube en het harde werken werd beloond. Op 19 december 2014 heb ik de 10.000 abonnees bereikt!

Sentimentele vaatdoek als ik ben, moest daar natuurlijk een video van gemaakt worden. Hierin keek ik zowel terug op het afgelopen jaar, als de jaren daarvoor waarin ik al met YouTube bezig ben geweest. Ik moest hem even met jullie delen. Ik heb geen idee hoeveel filmpjes ik doorgespit ben. Uren was ik bezig, maar het resultaat mag er zijn (al zeg ik het zelf)! Zie hier: de terugblik op mijn ‘YouTube-carrière’!

Dankbaarheid.

Het einde van het jaar nadert. De feestelijke maand is weer begonnen en ook die is bijna op de helft. 2015 klinkt nog zo ver weg, maar het staat alweer voor de deur. Ik kan het nog steeds niet geloven. Elke keer wanneer december begint, denk ik weer ‘Goh, wat is het toch weer snel gegaan’ en voor m’n gevoel moet ik het een maand later alwéér zeggen, want dan staat het volgende jaar alweer op ons te wachten. Het gaat zo snel!

Jullie kennen vast wel het gezegde ‘time flies when you’re having fun‘. De tijd gaat supersnel voor mijn gevoel, dus kennelijk doe ik iets goed. Het is een heel tof jaar geweest, waarin ik heel veel leuks heb mogen beleven. Om te beginnen ben ik wel 4 x het land uit geweest:
– Weekendje Düsseldorf met Stijn (verjaardagscadeautje, lief hè?)
– Weekendje Antwerpen met m’n zus (ook een verjaardagscadeautje, superlief!)
– Weekje Italië met Stijn + familie
– Dagje Keulen met Mediakraft (het youtube-netwerk waarbij ik zit aangesloten)
en dat zijn stuk voor stuk hoogtepunten geweest dit jaar!

Ook heb ik dit jaar ein-de-lijk weer een nieuw baantje gevonden, waar ik het ontzettend naar m’n zin heb. Een stage heb ik ook in the pocket, dus volgend jaar staat er een spannende uitdaging op mij te wachten!

Youtube is sinds dit jaar ook écht een onderdeel van mij geworden. Ik heb dit jaar maar liefst 54 video’s online gezet en er staan er nog een paar op de planning, want het jaar is natuurlijk nog niet voorbij. Ietsje minder dan 100 abonnees en dan heb ik er 10.000, like whut?! Het is zo bizar hard gegaan het afgelopen jaar.

Wat wil ik nou eigenlijk zeggen? Dat ik ontzettend dankbaar ben. Dankbaar omdat ik het privilege heb te mogen doen wat ik leuk vind. Dankbaar dat ik zulke toffe reacties krijg van jullie allemaal en dat ik mensen blij kan maken. Dankbaar voor alle toffe mensen die ik hierdoor heb leren kennen. Dankbaar voor alle dingen die ik heb geleerd.

Zonder jullie was m’n grootste hobby niet zo tof als ‘ie nu is.
Dus bij deze:
bedankt!