Twijfels

Mijn brein maakt overuren.
Soms schreeuwen er zoveel verschillende gedachtes door elkaar heen,
dat ik niet eens precies weet wáár ik nou aan denk.
Wel weet ik dat ik twijfel,
twijfel aan mijn kunnen.
Twijfels of ik het allemaal wel goed doe.
Het is alsof er zoveel dingen zijn die ik moet,
terwijl niemand mij iets oplegt.
Ik leg de lat zo hoog voor mezelf,
waardoor ik alleen maar de onmogelijkheid ervan in zie.
Voortdurend zit ik mezelf in de weg.
Ik ben de enige die mij tegenhoud en niemand anders.
Twijfels, twijfels, twijfels,
waarom gaan jullie niet weg?
Omdat ik niet tegen ze vecht.
Ik doe niets om ze te laten verdwijnen.
De twijfels laat ik binnen,
alsof ze hier horen,
maar dit is niet hun plek.
Ik moet ze de deur wijzen
en ze nooit meer binnen laten.

Ik kreeg zelf kippenvel van wat ik zojuist uit mijn pen liet vloeien. Zit het echt zo diep? Dit is allemaal zo onnodig. Hier heb ik alleen maar mezelf mee.

Note to self: Stop doing this to yourself.
                         You will find your way.

Advertenties

Uitstelgedrag

De titel zegt het al: uitstelgedrag. Ik denk dat iedereen er weleens last van heeft. Soms heb je gewoon even geen zin in je huiswerk. Soms heb je even geen zin om je administratie te doen. Dan ga je lekker een serie kijken of een boek lezen, terwijl ergens in je achterhoofd een stem gilt: “JE MOET AAN HET WERK!” Toch begin je er dan niet aan. Ik weet niet wat dat is en waarom we het doen.

Echter til ik het uitstelgedrag tot een heel nieuw niveau. Zelfs dingen die ik graag wil maken, stel ik uit. Dit is iets wat niet veel mensen van mij weten, maar ik zou heel graag verhalen willen schrijven, die hopelijk ooit goed genoeg zijn om gepubliceerd te worden als boeken. Ik heb veel ideeën, maar geen idee waar ik moet beginnen. Een begin máken zou een goede zijn, maar dat doe ik dus niet.

Ik ben een beetje bang. Wat nou als het een boutverhaal word? En ik ben ook te ongeduldig soms. Als het dan even niet lukt, ben ik meteen bang dat het me nooit gaat lukken. Dat is toch stom? Ik weet niet of dit herkenbaar is voor meerderen. Het gaat toch juist om het leerproces? Ik denk niet dat andere auteurs al hun boeken in een keer geschreven hebben.

Waar die onzekerheid dan vandaan komt? Ik heb geen flauw idee. Er is niemand die ik een dienst moet bewijzen. Of heb ik het gevoel dat ik mezelf een dienst moet bewijzen? Waarom denk ik overal altijd teveel over na?

Het grappige is wel dat ik deze blog een dag van tevoren al klaar heb staan. Stel ik een keer níét wat uit.

Note to self: just do it!

Duizend stukjes van jou.

Processed with VSCO with a5 preset

Omg, dit is m’n eerste boeken recensie! Ik vind het spannend.

Hierboven zie je de prachtige kaft van ‘Duizend stukjes van jou‘ geschreven door Claudia Gray. Het is de Nederlandse vertaling van ‘A thousand pieces of you‘. Claudia Gray is een pseudoniem, omdat ze het tof vond om een eigen naam voor zichzelf te kiezen. Zo, hebben jullie weer wat ontdekt vandaag!

That being said, over naar de orde van de dag: hoe heb ik het boek ervaren als lezer?

Ik moet zeggen dat ik nog niet helemaal thuis ben in het sci-fi wereldje. Eerder heb ik alleen de ‘Touching Juliette‘-serie van Tahereh Mafi gelezen, maar that’s it. Ik vond het lastig om in dit verhaal te komen. Ik ben altijd een beetje traag van begrip als het gaat om sci-fi. Meerdere malen heb ik gedacht ‘Zal ik het boek gewoon weg leggen? Misschien is het gewoon niks voor mij.’ maar iets bleef mijn nieuwsgierigheid wekken.

De hoofdpersoon in het verhaal is Marguerite Caine. Haar ouders zijn de uitvinders van de Vuurvogel. Dit is een apparaatje waarmee je tussen verschillende dimensies kunt reizen. Je kan het lichaam van je andere ik in een parallel universum overnemen. Ja, klinkt heavy hè? Vond ik ook! Als lezer reis je mee door verschillende tijdperiodes en het contrast tussen de verschillende dimensies is super goed beschrijven, waardoor je het echt voor je gaat zien.

Naarmate ik eindelijk in het verhaal kwam, werd het toffer en toffer. Je leert de personages beter kennen. Je begrijpt een beetje beter wat er nou gebeurd is. Je ontdekt wie er een oogje heeft op wie. Het is een spannend, onvoorspelbaar verhaal.

Ik vind het lastig om een recensie te schrijven, omdat ik absoluut géén spoilers wil geven! Wat ik wel kan vertellen is dat het een heel tof, uniek verhaal is. Claudia heeft dit boek op een prachtige manier geschreven en het leest als een trein. Nu geduldig wachten op de vertaling van deel 2, die in augustus uitkomt!

Omdat ik na een aantal bladzijden twijfelen tóch echt in het verhaal kwam en ervan ging houden, heb ik dit verhaal vier sterren gegeven op GoodReads.

Ik wil vaker schrijven én video’s gaan maken over boeken. Als jullie mijn eerste #Elleest video willen zien, kijk dan hieronder!

 

Satje is jarig!

Een paar jaar geleden ging ik met twee vriendinnen op stap. Zij wilden beiden naar Filemon & Baucis (Utrecht) en ik wilde daar echt níét heen. Waarom weet ik niet meer. Ik liet me toch maar overhalen omdat Jovanna jarig was en ik niet haar festijn wilde verzieken. We hadden net een cocktailparty achter de rug. Het was eind december. De meiden en ik hadden cocktailjurkjes aan. Ik had een zwarte broek bij me voor daaronder, zodat ik niet té overdressed was als we nog uit zouden gaan. Het stond niet supermooi, maar ach, wat maakte het uit?

Een jongen die daar liep vond het kennelijk ook niet erg, want ik werd op mijn schouder getikt. In een reflex schudde ik zijn hand van me af. Ik zat in mijn anti-mannen-periode en ik had geen zin in sjans. Tot ik me omdraaide en zag wie het was. “Wat doe je nou, stomme trut? Die is leuk!”

Nog geen half uur later probeerde de jongen het gewoon weer opnieuw. Ik weet niet of het de drank was. Ik weet niet of hij gewoon niet door had dat ik opzettelijk was weg gelopen. Ik weet niet of hij gewoon lef had. Wel weet ik dat ik nu superblij ben dat ik me die avond tóch heb laten overhalen om mee te gaan én dat die jongen toch weer terugkwam, zodat ik de kans had om met hem te praten. Want die jongen: dat was Stijn!

Processed with VSCO with kk2 preset

En dit is alweer de derde keer op rij dat ik met hem zijn verjaardag mag vieren. Ik hoop dat in dit geval ‘driemaal is scheepsrecht’ niet van toepassing is, want ik wil nog héél lang met hem samen zijn. Elke dag ben ik weer super trots dat hij mijn lieve vriend is.

Gefeliciteerd satje, ik hou heel veel van jou
& ik hoop dat we nog lang samen mogen genieten!

Het gaat snel!

Een paar dagen geleden fietste ik sinds tijden weer door Utrecht. Ik fiets de laatste tijd sowieso niet meer zoveel. Dit komt door de luxe die ‘studenten-ov’ heet. Eigenlijk is het vreselijk, want ik kan wel wat meer lichaamsbeweging gebruiken. Anyway, ik dwaal nú alweer af en ik begin pas net!

Opnieuw: Een paar dagen geleden fietste ik dus door Utrecht. Het was perfect fietsweer. Er stond een klein briesje en het zonnetje scheen. Ik was aan het genieten. Ik werd zelfs een beetje emotioneel. Vroeger fietste ik bijna elke dag door de stad heen. Nu vrijwel nooit meer. Elke keer als ik door Utrecht fiets, komen er warme herinneringen boven. “THIS IS MY CITY!” denk ik dan. Ik heb hier zoveel stappen liggen.

Ik besefte me ook dat het leven echt snel gaat. “Ellis, je bent net 23 en je praat al als een oud wijf!” Ik ga morgen m’n kunstheup ophalen okay, laat me!

Even zonder dollen: het leven gaat zo retesnel. Ik ben vorige week 23 geworden. Ik zag weer vrienden die ik al jaaaaren ken, waar ik óók mijn 16e verjaardag mee heb gevierd. Toen werd ik verrast met een groot feest wat ik nooit zal vergeten. Van de week dacht ik er aan terug en toen kwam het ineens binnen: “HOLD UP, IS DAT ALWEER 7 JAAR GELEDEN?!” Ik schrok er zelf van.

Misschien ben ik gewoon een emotionele vaatdoek, maar ach. Ik besef me heel goed dat het leven zo voorbij kan zijn. Ik wil er elk moment van genieten. Soms kan ik ontzettend piekeren over van alles en dat probeer ik te minderen. Ik probeer mezelf minder tegen te houden, als in, door minder te twijfelen aan mezelf. Neem meer de tijd voor dingen die ik écht leuk vind. Ik wil genieten. Je bent immers maar één keer jong.

Ik ben heus niet uitgeleefd op mijn 40e, daar niet van. Vond die laatste zin gewoon lekker klinken.

Dag Maart.

Hallo Maart, daar ben je weer. Dat was een tijd geleden. Steeds weer kom ik je tegen en steeds weer voelt het raar. Je voelt heel dubbel voor mij. Vanaf dat de warme temperaturen dalen, verlang ik naar je. Ik smacht dan naar de lente. Maar als je dagen weer aanbreken, word ik zenuwachtig. Ik word wat sipper. Ben een beetje afwezig. Een beetje uit m’n element. Het klopt niet helemaal.

Dertien jaar geleden gebeurde er in een van jouw dagen iets wat mijn leven drastisch ging veranderen. Iets wat ik nooit had verwacht. Een nachtmerrie voor ieder kind. Ik verloor een van mijn ouders, namelijk mijn lieve papa. Het is dan misschien al dertien jaar geleden en de pijn is ietsjes gesleten, maar weg gaat het nooit. Het zit al-tijd in je hoofd, soms bewust, soms onbewust. Het is iets vreemds, waar ik in zekere zin aan gewend bent geraakt. Het is een pijn die ik heb weten te accepteren.

Toch zijn er nog steeds weleens dagen, dat ik het niet kan accepteren. Dan ben ik boos op het leven. Dan ben ik boos om het feit dat wij hier doorheen moeten. Boos omdat dit een pijn is die wij al bijna dertien jaar bij ons dragen. Boos dat het maar niet weg gaat. Boos dat pa niet meer terug komt.

Ik ben niet gelovig, maar ik geloof wel dat ik ooit mijn vader weer zal ontmoeten. En aan de ene kant hoop ik dat ’t nog lang duurt, want ik ben nog lang niet klaar hier . Maar soms voelt het zo ver weg, voelt hij zo ver weg. Soms doet het gewoon pijn, verdomme.

Soms wil ik janken, schreeuwen, rennen. Waarheen? Geen idee. Natuurlijk heeft dat allemaal geen zin. Maar opluchten doet het wel. En we moeten allemaal weleens janken, schreeuwen, rennen. We kunnen niet altijd maar lachen, gieren, brullen. Ik zou het wel willen, maar dat kan niet. Je kan wel proberen van elke dag een feestje te maken, maar dat lukt niet altijd.

Vandaag is het geen feest. Ik ben verdrietig. Ik mis je, pa.

Liefs,

Ellis

Is het echt zo erg?

Ziek zijn is stom. Ik denk dat niemand het leuk vind om ziek te zijn. Altijd wanneer ik een griepje te pakken heb, kwijn ik weg in zelfmedelijden. Ik verlang naar het moment dat ik weer beter ben en weer lekker aan de slag kan. Ziek zijn kan me ook gestresst maken, omdat ik bang ben dat ik teveel mis. Stressen heeft niet echt zin (ik denk dat het er alleen maar erger op maakt zelfs) maar ik kan het niet helpen. Ik haat het gewoon.

Ziek zijn beangstigt mij. Een griepje? Ja, het beangstigt me, ookal is het ‘maar’ een griepje. Ik ben bijvoorbeeld bang dat ik moet kotsen. Ik heb al jaren niet gekotst. Ik herinner me nog wel hoe smerig ik me voelde als kind wanneer ik moest overgeven. Verschrikkelijk vond ik dat.

In 2010 moesten mijn keelamandelen verwijderd worden, nadat ik een abces in mijn keel had laten wegsnijden. Ik was blij dat ze eruit gingen, want een abces wilde ik zeker geen tweede keer. Ik moest een nachtje in het ziekenhuis blijven en mijn zus was zo lief om een nachtje bij me te blijven. 17 jaar was ik (oud genoeg om een nachtje alleen te blijven), maar ik was blij dat ik niet alleen was.

De volgende ochtend werd ik wakker en voelde ik me ellendig. Ik wist dat ik een paar dagen zou moeten leven met pijntjes en alleen maar raketjes zou mogen eten. Dat klinkt overigens leuker dan het lijkt. Ik heb na die herstelweken langer dan een jaar geen raketjes meer gegeten. Ik zag er tegenop. Ik wilde gewoon weer beter zijn.

Nadat we onze spulletjes hadden gepakt, kwam mijn moeder ons ophalen met de auto. Zwakjes liep ik naar buiten en ik kwam een familielid tegen. Zij had kanker. Dat was een klap in mijn gezicht. Ik voelde me ellendig door een keelamandeltje dat eruit gehaald was. Binnen ongeveer 10 dagen zou dat over zijn. Zij had een hele andere periode in het vooruitzicht. Ik voelde me schuldig.

Wat is nou het moraal van het verhaal? ‘Het kan altijd erger’ is niet echt het juiste gezegde. Ik denk dat het altijd wel erger kan, als je het maar met de juiste persoon vergelijkt. Wat je eerder aan jezelf zou kunnen vragen, is “Is het echt zo erg?” We klagen vaak over dingen die helemaal geen ramp zijn. Want wat is nou een griepje? Je voelt je drie/vier dagen niet zo lekker, maar je hebt ook geen verplichtingen. Een griepje, daar kom je wel weer overheen. En zo kan ik nog veel meer voorbeelden opnoemen. Veel van ons stressen teveel. En dáár kun je ook ziek van worden.

Note to self: Don’t worry too much.

Onrust in mijn hoofd.

Vannacht begon het al. Normaal gesproken ben ik in dromenland vanaf het moment dat ik mijn kussen ruik. Dit keer was dat niet het geval. Kwam het door de volle maan? Dat zeggen ze toch, dat je daar onrustig van kan worden? Dat heb ik nooit eerder zo ervaren, dus ik heb geen idee of dat kan. Het was in ieder geval super onrustig in mijn hoofd. Uiteindelijk hielp ASMR mij in slaap. Vanochtend werd ik niet fijn wakker. Ik voelde me totaal niet lekker. Daarom heb ik een dagje vrij genomen van stage om goed uit te rusten (grieperig zijn is stom!), maar nog steeds is het erg onrustig in m’n hoofd. Het feit dat ik niet weet hoe het komt, maakt me zenuwachtig. Is dit herkenbaar voor jullie? Ik probeer het voor mezelf op een rijtje te krijgen.

Zoals jullie in de vorige blogpost hebben kunnen lezen, wilde ik graag naar het U2 concert maar ging dat feestje voor mij niet door. Om de pijn een beetje te verzachten, heb ik de laatste tijd veel naar hun muziek geluisterd. In mijn onderbewustzijn denk ik bij elk nummer toch een beetje aan mijn vader, aangezien het zijn favoriete band was. Is dat misschien de reden dat ik mij de laatste tijd emotioneel voel? Of nou ja, emotioneel ben ik altijd, maar meer dan normaal? Gisteren keken Stijn en ik een film en moest ik ineens één traan laten. Eentje maar. Het echte huilen gebeurde niet. Een half uur later, toen Stijn mij een knuffel gaf, rolden er weer twee traantjes langs mijn wangen maar een huilbui bleef uit. Aan de ene kant is dat lekker, maar blijkbaar zit me toch iets dwars van binnen. Iets wat ik zonder het door te hebben, aan het opkroppen ben. Maar wat is dat dan?!

Met mijn oompje gaat het niet zo goed. Hij heeft al een hele tijd last van zijn maag, maar weigert naar de dokter te gaan. Eigenwijze kerel! Ik hou heel veel van hem hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar als je lichaam je een waarschuwing geeft, waarom luister je er dan niet naar? Je lichaam doet dat niet voor niets. Hij is ook al oud, dus ik vind het maar een beetje eng. Ik probeer daarom nog zo vaak mogelijk langs te gaan. Dit deed ik al, maar de laatste tijd ben ik me er toch iets meer bewust van. Je weet immers nooit wat er gebeurd en ik wil absoluut niet achteraf spijt krijgen omdat ik te weinig langs ben geweest. Dat zou ik mezelf nooit vergeven.

Mijn lieve vriend heeft een ontsteking bij de rug en heeft aankomende donderdag een operatie. Voor hem vind ik het erg spannend allemaal. Ik weet dat het wel goed zal komen, maar toch ben ik blij als het achter de rug is. Wat een beeldspraak weer, Ellis, je bent vreselijk!

Hier even het bewijs dat het soms goed is om dingen van je af te schrijven. Ik ben er even voor gaan zitten, om rustig na te denken wat er allemaal gebeurd op dit moment in mijn leven. Het zou goed kunnen dat dit de reden is dat ik me de laatste dagen onrustig voel. Ik raad het iedereen aan om af en toe pen en papier (of je laptop/computer) erbij te pakken. Even relativeren en rustig dingen van je afschrijven. Mij heeft het al vaak geholpen.

Don’t hold back your feelings. It’s not healthy!

Het feestje gemist.

Dag lieverdjes!

Deze week is U2 in ons landje. Een band waar ik mee opgegroeid ben. Op vroege leeftijd maakte ik al kennis met Bono’s prachtige stemgeluid. Mijn vader was gek van ze en door hem is mijn liefde voor U2 ontstaan. Een aantal maanden geleden kwam het nieuws dat U2 naar Nederland zou komen. Ik was door het dolle heen. Eindelijk mijn kans om een van mijn favoriete bands live te zien! Maar toen kwam het probleem: met wie ga ik?

Lang verhaal kort: ik heb geen vrienden.

Daar moest je om lachen he? Wat een grapjurk is die Ellis ook zeg! Nee hoor, ik heb wel vrienden, maar geen van hen is fan van U2. Alleen naar een concert gaan, dat leek me niet zo gezellig, dus ik heb geen kaartjes gekocht. Op 8 en 9 december was ik aan het balen dat ik niet bij het concert aanwezig was. Morgen en overmorgen zal ik weer balen dat ik er niet bij ben.

Ik wil er niet alleen heen omdat ik de muziek zo goed vind, maar ook een beetje voor mijn vader. Is dat gek? Ik weet niet eens of hij ze zelf weleens live heeft gezien. Het enige dat ik weet is dat wij vroeger een U2-live dvd hadden. Ooit is die uitgeleend en daarna heb ik hem nooit meer terug gezien. Misschien moet ik maar een nieuwe bestellen, zodat ik het toch een beetje kan meemaken.

Ik dacht altijd”Als U2 naar Nederland komt, moet ik echt gaan hoor. Misschien is het wel de laatste keer dat ze komen!” en daar ben ik nu nog steeds een beetje angstig voor. Ik krijg vaak al kippenvel van hun muziek, laat staan hoe euforisch ik me zou voelen als ik ze live zou meemaken! Ik wil gewoon gaan. Niet alleen voor mezelf, ook voor la papa. Ooit zal ik ze live zien. Ooit.

& hierbij nog een nummertje waar ik de laatste tijd helemaal verslaafd aan ben:

If it doesn’t happen now, maybe it will happen later!

Geniet van het nu.

Een tijdje geleden gingen Stijn en ik samen de stad in om wat drankjes te nuttigen. Niet met het doel om dronken te worden, maar gewoon om even samen de deur uit te zijn. Lekker met z’n tweetjes. Quality time, zoals ze dat met een chique woord zeggen. We hebben herinneringen opgehaald van de afgelopen 2 jaar, gepraat over toen we klein waren, onze vakantie naar Turkije besproken en nog veel meer. Zo hadden we samen een heerlijke avond.

We zaten bij Aperitivo, een gezellig bar-restaurantje in Utrecht. (Ik krijg niet eens geld om dit te zeggen, verdorie.) Op een bepaald moment kwamen er vier vrouwen binnen. Allemaal zagen ze er op en top uit. Mooie rokken, cocktailjurkjes en mooie sieraden: ze hadden hun best gedaan. Ik kreeg er een beetje een Sex & The City-feeling van. Het zag er naar uit dat ze een goede ladies-night tegemoet gingen. Na een tijdje kwam de barman aangelopen met hun bestelling. Je raad het al: de mooiste cocktails werden gebracht. Wat deden ze? Ze haalden alle 4 hun telefoon uit hun tassen en positioneerden de drankjes. Dit duurde zeker 10 minuten. Alle fotootjes waren geschoten en vol enthousiasme lieten ze elkaar hun mooie kiekjes zien. Daarna gingen ze pas proosten en genieten van hun drankjes.

Begrijp me niet verkeerd, ik herken het wel. Je wilt dingen vastleggen. Foto’s maken zodat je een visuele herinnering hebt. Maar moet het echt zoveel tijd in nemen? Ik zal niet zeggen dat ikzelf niet teveel op mijn telefoon zit. Ik betrap mezelf er regelmatig op. Echter wil ik als ik met mijn vrienden ben of met mijn vriend, niet de halve avond m’n mobieltje in mijn handen hebben. Liever helemaal niet zelfs.

Is het echt zo belangrijk om die foto gelijk op Facebook en/of Instagram te zetten? Moet iedereen NU weten dat je het naar je zin hebt? Je leeft toch niet voor de buitenwereld? Denk er eens over na. Hoevaak heb je bij een concert of een feest gestaan, met je telefoon in de hand om te filmen? En hoevaak heb je het daadwerkelijk terug gekeken? Dat bedoel ik. Even filmen snap ik best, maar vergeet niet van het moment te genieten.

Don’t forget to enjoy!