Een fantastisch concert!

DSC_2288

Het Coldplay concert is alweer een week geleden. In november heb ik de kaarten besteld. Dit ging niet zonder slag of stoot. Toen liep ik nog stage en had ik op elke pc in de ruimte schermen open staan, wachtrijen die me zenuwachtig maakte, omdat ik zó graag naar het concert wilde. In 2011 en 2012 heb ik ze ook al mogen bewonderen. Ik kon deze kans gewoon niet voorbij laten gaan. Ik deed m’n best. En ineens was het uitverkocht. Ik kon wel janken. Geen grap. Ik baalde.

Die middag kwam mijn stagebegeleider op visite om te bespreken hoe alles ging. Ik vertelde hem meteen even hoe chagrijnig ik was. Echter wist ik niet dat mijn toenmalige baas Hans de website open had laten staan. Hij had zo’n voorgevoel dat er wel een tweede show zou komen. Midden in het gesprek, riep hij ineens “ELLIS, HIER KOMEN!” Ik schrok me rot en rende naar hem toe. “Nu inloggen en die kaarten bestellen!” Nog geen 5 minuten later had ik twee kaartjes bemachtigd voor het tweede concert op 24 juni. Hoe blij ik toen was, kan ik niet beschrijven. Tot de dag van vandaag ben ik Hans nog dankbaar. Wat een held.

DSC_2238

Dit is hoe het eruit zag voor het concert begon. Kijk naar al die kleurtjes! Daar word je toch vrolijk van?! We wilden zo laat mogelijk binnenkomen. Uit ervaring weet ik dat het voorprogramma me echt niet kan boeien. Daar kom ik niet voor. Als ik eenmaal binnen ben, kán ik gewoon niet meer wachten. Ik had al bijna 7 (!) maanden gewacht. Nou ja, eigenlijk wel langer. Vanaf september 2012 kon ik al niet wachten tot ik weer bij een Coldplay concert zou staan. Daarom zaten we rond half 9 op onze plek en 20 minuten later, begon iedereen te gillen en werd de muziek ingezet.

Mijn hart ging sneller kloppen. Dit is niet eens overdreven. Mijn liefde voor deze band is héél groot. Ze zijn gewoon zo goed, I love it! Na een paar minuutjes spanning opbouwen, vloog Chris Martin ineens over het podium. De tranen sprongen me in de ogen. Ik was er weer. Concerten zijn sowieso heel indrukwekkend, maar die van deze band doen echt iets met me. Ik heb weer een grijns van oor tot oor als ik eraan denk.

Ik heb de eerste twee nummers continu mijn tranen uit m’n ogen moeten wrijven. Oprecht, ik voelde me zó gelukkig. Het was zo mooi en vrolijk. Mijn lieve vriendinnetje Estelle zal dit gevoel vast wel herkennen. We stonden echt te stuiteren met z’n tweetjes.

Processed with VSCO with kk2 preset

Soms vragen mensen aan mij: “Vind je dat nou niet zonde? Om zoveel geld uit te geven aan iets wat maar twee uurtjes duurt?” Het is het geld ZO waard! Het is een onvergetelijke ervaring vol muziek waar je zo vaak van geniet. Om die sfeer te proeven, in een ruimte te zijn met allemaal mensen die net zo gek zijn van die nummers als jij, dat is zo tof. Ik hou ervan. Ik raad het iedereen aan om een keer naar een concert te gaan van je favoriete artiest, als je de kans krijgt. Geloof me, je zal er geen spijt van krijgen.

Door deze fantastische avond kreeg ik inspiratie voor een nieuwe video. Hierin zitten ook beelden van het concert, zodat jullie ook een beetje mee kunnen genieten. Enjoy!

Nieuw nummer Coldplay!

Dag poppedopjes!

De meeste Coldplay-fans weten dit natuurlijk allang en ook mij is dit al langer bekend, but can we talk about this,  PLEASE?! Coldplay heeft een nieuw nummer uitgebracht! “En waarom is dit dan bijzonder?” vraagt menig Coldplay-hater zich op dit moment af. Na hun Mylo Xyloto-tour kondigde Chris Martin in het Australische Brisbane aan dat ze er ‘zo’n 3 jaar’ tussenuit zouden gaan. 3 jaar, pfff, alsof het niks is! Ik snap het natuurlijk wel, maar dat liet me er niet minder om balen. Bij beide concerten die ze in Nederland hebben gegeven tijdens de MX-tour ben ik aanwezig geweest. Sinds het eerste concert (december) die ik zag, was ik verkocht, vandaar dat ik in september 2012 besloot om weer te gaan. Daar heb ik dan ook geen minuut spijt van gehad. Als je mijn verslag daarover wil lezen, ga je gang: *CLICK* Maar ik had natuurlijk nooit verwacht dat er nog een plaat van hun zou uitkomen in de tussentijd, want ja, ze gingen er immers tussenuit. Gelukkig had ik ongelijk en kan ik toch weer even van een nieuw Coldplaytje genieten!

Het nummertje heet ‘Atlas’ en is de titelsong van The Hunger Games: Catching Fire. Ik heb nog geen boek of film gezien van The Hunger Games, maar ach. Het nummer van Coldplay vind ik fantastisch. Het is weer echt in hun stijl. That’s why I love them. Geniet ervan!

Beautiful song.

Dag lieve mensen.

Ik heb laatst een current music likes gedaan, maar toch wil ik dit nummer met jullie delen. Ja, hij is van Coldplay. Is ’t geen verassing?! Ik ben echt gek op dit nummer. Het is zo’n rustig nummer met heel mooi, rustgevend geluid. Ik kan er uren naar luisteren. Soms word ik er zelfs een beetje emo van. Ja, echt waar, deze gekke mafkees huilt ook weleens.

Wanneer ik dit nummer hoor, zie ik mezelf al weer helemaal staan, op ’t Coldplay concert. ’t Was prachtig, al die lichtjes overal met die heerlijke muziek. Och, wat zou ik dat graag over doen. Als ’t kon, zou ik volgend jaar zo weer een Coldplay concert bezoeken, maar ze nemen ’t jaar vrij in 2013. Brb, even huilen.

Ben ik weer. Jullie moeten ook eens naar de tekst van dit liedje luisteren. ’t Is echt een fijne tekst. Nu ga ik stoppen met brabbelen. Luister maar gewoon.

Verslagje: Coldplay 6 september ’12 @ Den Haag!

Ik weet het, ik post dit laat. Ik heb ’t 7 september al getypt, maar ik wilde er nog een vlog bij maken en al die bla, maar dat is niet gelukt. Vandaar dat ’t zo laat is.

Het was een mooie dag. 23 augustus. De dag dat het volgende bericht op een hele mooie Facebook-pagina verscheen.

Jullie begrijpen natuurlijk dat ik spontaan veranderde in een stuiterballetje. Boink boink boink. “Ik wil kaarten, ik wil kaarten, ik wil kaarten!” En aan ’t eind van de middag, ja ja, besteld. Het was gelukt, yes! This could be para, para, paradise!

Het was 6 september. Ik werd wakker. Om een uurtje of 11, want school begon immers pas om half 1. Uitslapen is altijd fijn, maar met wakker worden is natuurlijk ook niks mis. Zou wat zijn hè, als je niet meer wakker werd, dat is minder fijn! Die dag was ’t vooral de gedachte dat ik over minder dan 10 uur aan ’t springen zou zijn onder ’t genot van een goede dosis Coldplay, errug fijn.

Het was 5 over 3. School’s out! Fietssie gepakt, naar huis, spullen wegzetten en op naar Guido! Naar het station, kaartje gehaald, treintje in, langs Gouda en de rest van de plaatsen weet ik niet eens meer, op naar Den Haag!

We waren op Den Haag. Ik wilde eten. Kon geen goede vreetplek vinden, helaas. Wilde liever niet eten bij ’t festival zelf, want ’t is daar meestal keiduur en ik blijf toch een Hollander. Uiteindelijk toch gedaan en daar heb ik geen spijt van, want ik heb zaaaaalige friet gegeten. Zie mij genieten.

Voorprogramma. Eerst was er een of ander dansend grietje, genaamd Charli XCX. Nooit eerder van gehoord, aardig stemmetje en danste als een gek. Toch mocht ze van mij heel gauw weer opwieberen. Toen ze eindelijk weg was, kwam Marina & The Diamonds. Ook allemaal leuk en aardig, maar ook tijdens haar optreden kon de tijd me niet snel genoeg gaan. Ik wist wat een awesomeness mij te wachten stond, want ik had immers al eerder een Coldplay-concert meegemaakt, namelijk op 17 december (CLICK IT!). Het enige wat ik kon denken was: “I want Coldplay and I want it NOOOOOOOW!”

Kwart voor 9 hadden ze moeten beginnen. Rond die tijd begon er pas een soort spanningsmuziekje te spelen. Ik werd een beetje nerveus. Ik voelde me als een klein kind op pakjesavond. Die spanningsmuziek duurde echt nog een kwartier en ik werd met de minuut gekker.

Om 9 uur gingen de lichten uit. Er begon muziek te klinken en de lichtshow begon. De lichtjes in onze polsbandjes begon te knipperen. Helaas niet in ’t polsbandje van Guido, want die was kapoetskie. De tranen stonden me in de ogen. “Ik ben er weer!” dacht ik. Intens gelukkig was ik, zonder dollen, ik overdrijf niet. Coldplay doet iets met me. Wat voelde ik me heerlijk. Ik was weer bij m’n favoriete band!

Om 10 uur namen ze afscheid van ons. “What the fuck? Oh hell NO!” dacht ik. Volgens mij dacht iedereen dat. Een paar minuten later ontdekte we dat ze aan ’t andere kant van ’t veld stonden, om daar de acoustische versie van Speed Of Sound te spelen en ook hun prachtige Us Against The World te doen. Daarna gingen ze weer terug naar het hoofdpodium.

Het concert was een heus spektakel. Guido en ik raakten er niet over uitgepraat toen we weer richting Den Haag Centraal liepen. Daar was ’t KEI en keidruk, overal waren mensen. Iedereen was blij, dat dan weer wel. Iedereen had wel pijn in de voetjes. Toen de trein eenmaal kwam, zijn Guido en ik als 2 debielen gaan rennen, om vervolgens een zitplaatsje in de trein te bemachtigen. Gelukkig maar, want ik had ’t niet volgehouden om een uur in de trein te staan. M’n voetjes voelden aan als 2 bakstenen. M’n lichaam was moe, maar van binnen was ik voldaan en zat ik vol energie. Wat was ’t gaaf!

Iedereen sprak de volgende dag over ’t feit dat Coldplay wel een heel bijzonder nummer had gespeeld. “Welk nummer bedoel je dan, Ellis? Welke bedoel je dan?!” Déze bedoel ik joh, nieuwsgierig aagje.

Om jullie nog even een impressie te geven, heb ik dit filmpje voor jullie op Joetoep gezet. Mij hoor je uiteraard er doorheen gillen, maar dat mag de pret niet drukken. Enjoy!

Waarschuwing.

Haha, aappies. Jullie dachten dat ik jullie nu voor iets zou gaan waarschuwen, maar dat is niet zo. Dit is gewoon een 4e Stuck In The Head. Hier kun je 1, 2 & 3 (CLICK THE NUMBERS!) zien.

De meeste van jullie weten waarschijnlijk al dat ik een ‘die hard’ Coldplay-fan ben. I freakin’ love them. I’m not even kiddin’. De laatste tijd ben ik weer verslaafd aan een heerlijk rustig nummer, die ook qua tekst, erg dichtbij mij ligt. Waarom dat zo is? Dat gaat jullie niks aan, lekker puh! Het enige wat ik jullie nu ga vertellen, is dat jullie mogen gaan genieten van dit nummertje.

Toedels!

Coldplay – Warning Sign

Stuck In The Head #3.

De examens zijn begonnen. Yup. We moeten er aan geloven. Blegh. Paniekerig als ik ben, zal ik deze 3 weken heel veel Coldplay moeten luisteren om tussendoor een beetje te kunnen ontspannen. Vandaar dat dit nummer in m’n koppie vast zal zitten, want die ga ik grijs draaien de komende weken. Hoop dat ’t voor jullie net zo rustgevend werkt als voor mij.

Coldplay – Swallowed In The Sea

En dan is er nóg een nummer, waar ik ’t ook al over heb gehad in m’n ode aan coldplay (je kan er op klikken, poppedop), die mij altijd weer rustig weet te maken. Het nummer klopt gewoon. Heerlijk, rustgevend nummertje.

Coldplay – Everything’s Not Lost