Een fantastisch concert!

DSC_2288

Het Coldplay concert is alweer een week geleden. In november heb ik de kaarten besteld. Dit ging niet zonder slag of stoot. Toen liep ik nog stage en had ik op elke pc in de ruimte schermen open staan, wachtrijen die me zenuwachtig maakte, omdat ik zó graag naar het concert wilde. In 2011 en 2012 heb ik ze ook al mogen bewonderen. Ik kon deze kans gewoon niet voorbij laten gaan. Ik deed m’n best. En ineens was het uitverkocht. Ik kon wel janken. Geen grap. Ik baalde.

Die middag kwam mijn stagebegeleider op visite om te bespreken hoe alles ging. Ik vertelde hem meteen even hoe chagrijnig ik was. Echter wist ik niet dat mijn toenmalige baas Hans de website open had laten staan. Hij had zo’n voorgevoel dat er wel een tweede show zou komen. Midden in het gesprek, riep hij ineens “ELLIS, HIER KOMEN!” Ik schrok me rot en rende naar hem toe. “Nu inloggen en die kaarten bestellen!” Nog geen 5 minuten later had ik twee kaartjes bemachtigd voor het tweede concert op 24 juni. Hoe blij ik toen was, kan ik niet beschrijven. Tot de dag van vandaag ben ik Hans nog dankbaar. Wat een held.

DSC_2238

Dit is hoe het eruit zag voor het concert begon. Kijk naar al die kleurtjes! Daar word je toch vrolijk van?! We wilden zo laat mogelijk binnenkomen. Uit ervaring weet ik dat het voorprogramma me echt niet kan boeien. Daar kom ik niet voor. Als ik eenmaal binnen ben, kán ik gewoon niet meer wachten. Ik had al bijna 7 (!) maanden gewacht. Nou ja, eigenlijk wel langer. Vanaf september 2012 kon ik al niet wachten tot ik weer bij een Coldplay concert zou staan. Daarom zaten we rond half 9 op onze plek en 20 minuten later, begon iedereen te gillen en werd de muziek ingezet.

Mijn hart ging sneller kloppen. Dit is niet eens overdreven. Mijn liefde voor deze band is héél groot. Ze zijn gewoon zo goed, I love it! Na een paar minuutjes spanning opbouwen, vloog Chris Martin ineens over het podium. De tranen sprongen me in de ogen. Ik was er weer. Concerten zijn sowieso heel indrukwekkend, maar die van deze band doen echt iets met me. Ik heb weer een grijns van oor tot oor als ik eraan denk.

Ik heb de eerste twee nummers continu mijn tranen uit m’n ogen moeten wrijven. Oprecht, ik voelde me zó gelukkig. Het was zo mooi en vrolijk. Mijn lieve vriendinnetje Estelle zal dit gevoel vast wel herkennen. We stonden echt te stuiteren met z’n tweetjes.

Processed with VSCO with kk2 preset

Soms vragen mensen aan mij: “Vind je dat nou niet zonde? Om zoveel geld uit te geven aan iets wat maar twee uurtjes duurt?” Het is het geld ZO waard! Het is een onvergetelijke ervaring vol muziek waar je zo vaak van geniet. Om die sfeer te proeven, in een ruimte te zijn met allemaal mensen die net zo gek zijn van die nummers als jij, dat is zo tof. Ik hou ervan. Ik raad het iedereen aan om een keer naar een concert te gaan van je favoriete artiest, als je de kans krijgt. Geloof me, je zal er geen spijt van krijgen.

Door deze fantastische avond kreeg ik inspiratie voor een nieuwe video. Hierin zitten ook beelden van het concert, zodat jullie ook een beetje mee kunnen genieten. Enjoy!

Advertenties

Mijn liefde voor U2.

U2 photographed by John Wright

De mensen die mij kennen, weten maar al te goed hoe groot mijn liefde voor muziek is. In alle soorten en maten: ik hou er van. Mijn muzieksmaak is behoorlijk breed, maar natuurlijk heb ook ik zo mijn voorkeuren. Een van mijn grote liefdes is namelijk de band U2.

Hoe is dat ooit begonnen? Vroeger kende ik U2 als ‘de favoriete band van mijn vader’. Hij was gek van hun muziek. Ik kan me nog goed heugen dat hun muziek regelmatig door de speakers klonk, in zijn auto die ik altijd zo mooi vond. Het was een Volvo en ik weet niet meer welke kleur hij had. Maar er zat zo’n raampje bovenin die open kon. Dat was voor mij al tof genoeg.

Ik ben een beetje met U2 opgegroeid. Het zijn nummers die altijd weer terug zijn gekomen op verschillende punten in mijn leven. Vroeger wist ik natuurlijk niet wat alle titels van deze nummers waren, maar toen ik oud genoeg was, ben ik lekker op ontdekkingsreis gegaan. Nu kan ik de nodige teksten moeiteloos meeblèren. Nee, wees niet bang. Er komt nu niet een fragment van een zingende Ellis. Je kan weer gerust ademhalen.

Deze geweldige band komt in september naar Nederland. Toen ik het hoorde, was ik zo blij als een kind! Helaas ging de verkoop mij te snel. Toen ik ontdekte dat er extra concerten kwamen (waarvan de kaarten vandaag de verkoop in zijn gegaan), wist ik helemaal niet meer waar ik het zoeken moest. Maar ach, het geld groeit (helaas) niet aan de bomen. Dus het wordt eventjes sparen en hopen dat ik tegen die tijd kaartjes weet te bemachtigen via TicketSwap of wat dan ook.

Natuurlijk had ik graag met la papa het concert bezocht, maar helaas zit dat er niet in. Niet alleen geld is een kwestie, maar ook het feit dat niemand met me mee wil. Ik ken niet veel mensen in mijn omgeving die net zo gek op U2 zijn als ik. Echt een beetje balen, maar wat er ook gebeurd..

Vroeg of laat ga ik naar een concert van U2. Ik weet het zeker!

Verslagje: Swedish House Mafia 7 december ’12 @ Ziggo Dome!

Dag poppedopjes!

7 december, dat was de dag. De dag waarop Guido & ik al vanaf 28 september, toen we de kaartjes hebben weten te bemachtigen, op wachten. Ik was zenuwachtig toen de kaartverkoop begon. Zou ’t nou wel lukken?! Dit (CLICK IT!) schreef ik toen ik de spanning van me af wilde schrijven.

We waren véél te vroeg. Die dag sneeuwde het en ik zag de bui al hangen. Vertraging met treinen en al die zooi, ik nam maar het zekere voor ’t onzekere en daarom gingen we maar vroeg. De sneeuw was inmiddels al van het spoor gesmolten. Godzijdank. We waren prima op tijd, veel te vroeg zelfs. We hebben een tijdje voor de deur gewacht en ’t was KOUD. We werden omringt door dronken Duitsers en Engelsen. Er waren ook Nederlanders uiteraard, maar de “not-dutchies” waren fanatiek, want naast ’t feit dat ze helemaal naar de Ziggo Dome gekomen waren om de Zweedse Huis Mafia te zien, waren ze ook nog eens ruim op tijd. Applausje!

Vooraan. HA!

Maar ach, wij stonden alsnog vooraan. HA! Dat was helemaal niet de bedoeling, maar we kwamen de zaal in en de plekjes vooraan waren gewoon leeg. Dat konden wij natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan. Deze plaatsjes hebben we vanaf begin tot eind ook niet met rust gelaten. Verbazingwekkend hoe sneaky mensen zijn en proberen hun armen stiekem ertussen te duwen, om toch een plekje vooraan te bemachtigen. Dus wat deden wij? Breed staan jonge! Onze plekkies, stay away!

WHOEHOE!

In ’t voorprogramma stond No ID. Ze draaiden best goed. Erg enthousiast was ik niet. Wel een beetje, maar ik wilde gewoon dat Swedish House Mafia kwam, verdeurie! ’t Is raar, want je hebt weken lang geduld en dan kunnen die laatste uurtjes er niet meer vanaf. Best raar, toch? Anyway, toen we aan ’t ‘wachten’ waren, heb ik wel effe een toffe foto gemaakt van m’n nageltjes. Ik weet niet wat er gebeurde, maar de foto heeft een heel gek effect. Ik had m’n nagels wit gelakt. Moet je kijken:

Kinda creapy.

Na een tijdje geduldig wachten, ging ’t witte doek naar boven. Toen hadden we nog geen flauw idee wat daarmee ging gebeuren. Maar toen begon ’t hoor, daar begon de show. Allerlei beelden kreeg je te zien en na een tijdje, viel ’t doek naar beneden en stonden daar de 3 mannen waar we al die tijd op gewacht hadden. We hebben gegild als een stel achterlijken. And guess what? I regret nothiiiiiiing!

Daar zijn ze dan!

De ene visual na de ander. Lichtjes, confetti, ballonnen, alles was aanwezig. ’t Was mooi. Wat ook héél vet was, is dat de mannen van Swedish House Mafia ons bedankt hebben voor ’t feit dat Tiësto in 2010 bij de huldiging van onze mannen van Oranje, de plaat ‘One’ heeft gedraaid. Zo had Zweden toch nog een beetje gewonnen. Zo was ’t Wereld Kampioenschap voetbal toch iets draaglijker voor ze. Das toch leuk om te horen?!

Nederlandse vlag!En weet je? Ik kan natuurlijk nog hele verhalen gaan vertellen, maar ik kan jullie ook gewoon wat beelden laten zien. Want jullie hadden toch niet verwacht dat ik niet voor jullie zou filmen? Kom op, tuurlijk doe ik dat wel joh! Zo waren jullie er allemaal een beetje bij. Geniet er van!

We came, we raved, we loved!

Verlangend naar tickets.

Daar zit ik dan. In ’t lokaal met 20 nog wat mensen om me heen. Eentje is er net zo nerveus als ik en zijn naam is Myron. Nerveus ben ik als in, too nervous to function. Dus, van m’n schoolwerk komt niet veel terecht. Dat word huiswerken.

Verlangend naar iets waarvan we niet zeker weten of we ’t kunnen krijgen. Wat betreft de financiën zit het wel snor, gelukkig. Dat is niet ’t probleem. ’t Gaat om die rij van weet ik veel hoeveel kilometers. ’t Gaat om de timing, een kwestie van secondes en ’t is al gebeurd. We moeten zo snel zijn als ’t licht, sneller zelfs, zoals Team Rocket. Je weet wel, van Pokémon. Ja.

Om 12 uur is ’t zo ver. Dan zitten we inmiddels in een ander lokaal. Dan zitten we daar, met onze laptopjes naast elkaar, samen met onze SLB-er die ons onvoorwaardelijk steunt en ook een aantal andere lieve klasgenootjes die ook voor ons in de wachtrij gaan staan. Om 5 over 12 begint de pauze. Dan kan er sprake zijn van twéé situaties: we blijven in ’t lokaal om te wachten tot we de rij doorgekomen zijn óf we kunnen een zalig pizzabroodje halen om te vieren dat we kaartjes hebben. “Het kan ook dat jullie de kaartjes niet krijgen..” Koppie houden! Dat is uit den bozen, daar wil ik niet eens over nadenken.

Swedish House Mafia, this is your last tour. Our first and last time to see you. We will fight for you. We will make this work. See you 7 december!

Koudspel.

Ik heb met geen enkele band dat ik eigenlijk zo goed als alle nummers van hen goed vind, maar met Coldplay? Oh yeah, wake me up for that! Ik ben helemaal gek van Coldplay, I’m not even kidding. Heb een aantal cd’s en heb er nog een paar op m’n wish-list staan. Wat ik ook op m’n wish-list had staan, was het bezoeken van een concert. Helaas, ik was te laat.

Tot ik een week voor het concert een mailtje van m’n zus kreeg, met als onderwerp: “Na het lezen van dit mailtje, ben ik jouw heldin..” Dus ik opende die mail, stond er het volgende in: “Jij mag 17 december met een vriend/vriendin naar het concert van Coldplay!!!” Mijn zus hè, she’s amazing. Dat heeft ze eventjes weten te regelen via dr werk, hoe vet is dat?!

Het concert zelf was fantastisch. Alles was aanwezig: kleur, confetti en gigantische ballonnen. Grote lichten en fantastische muziek. Het állertofste was, dat iedereen een Mylo Xyloto-bandje kreeg (voor de anti-fans onder ons: Mylo Xyloto is de naam van hun allernieuwste album) en daarin zat een lampje. Bij bepaalde nummers werd het dan donker in heel Ahoy en dan gingen alle lampjes in die armbandjes knipperen. Ik kon wel janken, zo mooi vond ik het. Overal groene, blauwe, witte en roze lampjes, geweldig. Van een goed concert ga ik zweven van geluk. Heer-luk!


bron: photocero.com

Waarom ik zo’n fan van Coldplay ben? Ze hebben een heerlijke sound en vooral een éígen sound. Je hoort echt dat het Coldplay is en daar hou ik van. Al gaan sommige teksten compleet nergens over, ik hou dr van.

Nu zou ik met alle liefde heel veel nummers aan jullie willen laten horen, maar laat ik gewoon rustig blijven en slechts één nummertje uitkiezen, anders blijf ik aan de gang. Als ik weer eens in paniek ben of in de stress zit, kan (bijna) niets mij kalmeren. Muziek al helemaal niet. Maar dit nummer? Dit nummer wel. Dit nummer heet Everything’s Not Lost.

Luister & huiver!