Een nachtmerrie, gevolgd door een denksessie.

Dag lieve mensen.

Vanochtend werd ik heel akelig wakker. Ik heb namelijk niet zo’n fijne droom gehad. Ik onthoud m’n dromen meestal niet zo goed. Ik kan ze niet van ’t begin tot eind navertellen. Wel weet ik van deze droom dat een dokter mij vertelde dat ik kanker had en dat ik heel erg moest huilen. Je hebt toch weleens van die dromen die zó echt lijken? Dat had ik dus vanacht. Ik zat helemaal ín die droom. Het was nogal eng.

Toen ik wakker werd, probeerde ik het effe voor mezelf op een rijtje te zetten. Natuurlijk was ik hartstikke opgelucht dat het ‘maar een droom’ was, maar toch ging ik erover nadenken. Zelf hoop ik nooit deze ziekte te krijgen. Wel heb ik een aantal mensen om me heen gehad met deze ziekte, waaronder mijn vader. Je ziet echt dat zo’n ziekte een lichaam compleet verwoest. Het erge is dat je er geen controle over hebt. Dokters kunnen natuurlijk wel dingen proberen qua operaties en medicijnen, maar dan is nog maar de vraag of ’t aanslaat. Je moet echt geluk hebben.

Ook lijkt het me echt verschrikkelijk om de ziekte te hebben en te weten dat je zal sterven. Er word altijd aangegeven hoelang je ongeveer hebt, maar hier kun je nooit zeker van zijn. Veel mensen proberen nog een aantal van hun laatste wensen in vervulling te laten gaan. Wat ik altijd wonderbaarlijk vind, is dat ze er zo van kunnen genieten. Misschien is ’t de gedachte dat je weet “dit is de laatste keer, ik móét hier van genieten”, maar toch. Het lijkt me heel raar om te weten dat je laatste dagen zijn ingegaan.

Misschien een beetje een zwaar artikel, maar ik denk hier toch regelmatig over na. Het leven is niet altijd een feest. Ziektes zoals deze zijn verschrikkelijk en ik heb ’t mensen kapot zien maken. Het liefst wil je iets doen, maar je kan niks doen. Je bent machteloos. Je wil de ander helpen en dat kan door diegene te steunen, maar diegene genezen.. daar ga jij niet over. Dat maakte mij soms weleens kwaad, al weet ik dat het geen zin heeft om me daar boos om te maken. Soms is ’t leven gewoon niet eerlijk.

Dit doet me weer beseffen dat het leven maar kort is en dat je nooit weet wat de morgen je zal brengen. Regelmatig hoor ik om me heen “ik wil niet oud worden” en ik zeg ’t zelf ook, meer onder ’t mom van “I wanna be forever young”, maar denk er eens bij na. Als je niet oud zou worden, zou je dus jong sterven. Dat wil je toch ook niet?

Elke dag is een nieuwe en ’t is cliché om te zeggen dat je elke dag het beste eruit moet halen. Ik snap wat ze ermee bedoelen, maar je kan niet elke dag een heel festijn er van maken, toch? Iedereen heeft hoogtepunten en dieptepunten. Dat hoort er nou eenmaal bij.

Wel ben ik ’t er mee eens dat je niet te lang in een slechte bui moet blijven hangen. Dat je niet te lang moet stilstaan bij iets vervelends. Je mag je er wel bewust van zijn, maar probeer het niet je leven te laten lijden. Positief blijven is belangrijk!

Zo, dit was weer een denksessie van tante Ellis.
Dikke kus! ❤

Advertenties

Growing old is a blessing.

Soms ga ik effe terug in de tijd. Dan denk ik aan allerlei dingen die ik heb meegemaakt. Soms leuke en soms minder leuke dingen, up and downs hè, je kent ’t wel. Herinneringen ophalen is een apart iets. Er zijn dingen die je nog wel 10 x opnieuw zou willen meemaken, maar dat kan niet. Tijdmachines zijn duur weet je. ’t Geld groeit me nou eenmaal niet op de rug. Zo heb je ook weer dingen waarvan je wenst dat je ze nooit had meegemaakt. Helaas is er geen big ass gum waarmee we die gebeurtenissen uit kunnen wissen, dus we moeten er maar mee leven. That’s life.

Raar. Als klein kind, wil je niks anders dan groot worden. Als volwassen persoon, zou je maar al te graag terug gaan naar je kindertijd. Het is ook nooit goed. Mensen willen ook maar niet ouder worden. “Weer een jaar ouder, blegh!” en die maken zich druk om rimpels en shit. ’t Zou wat zijn hè, als je NIET oud zou worden. Growing old is nothing but a blessing!

Ik vind dat we moeten genieten van ’t nu, met een terugblik op de leuke dingen van vroeger en in ons achterhoofd wat we hebben geleerd van de minder leuke dingen. Verlangen naar de toekomst is alleen maar leuk, want je weet nooit wat je te wachten staat. ’t Is een groot avontuur. Just enjoy it!

De kleine dingen.

Je leest de titel goed ja, maar je moet ’t niet te letterlijk nemen. Met kleine dingen bedoel ik niet kleine voorwerpen ofzo, nee. Ik bedoel de kleine dingen in ’t leven. Als in, gewoon een glimlach van iemand. Dat is maar een voorbeeld.

Vandaag zat ik achter m’n kassa bij de Appie Heijn. Er kwam een oud mannetje boodschappies doen. Ik vroeg hem om z’n bonus-kaart. Die legde hij neer. Ik scande ’t kaartje en gaf ’t weer terug. Hij pakte m’n hand en keek naar m’n nagels en zei “mooooooooi”, precies zoals ik ’t type. Hij lachte naar me en gaf me m’n hand weer terug. Ik was vertederd en lachte terug, wat een lief ventje. Hij pinde nadat ik hem vertelde hoeveel de boodschapjes hem gingen kosten. Hij pakte z’n portemonnee om z’n pinpas in terug te stoppen en haalde er toen een papiertje uit, waar het volgende op stond: “Ik kan niet goed praten.. maar ik begrijp alles!” Ik lachte, knikte en zei dat het goed was. Hij lachte naar me, zwaaide en liep weg.

Gek voorbeeld? Nee. Ik vind ’t mooi. Hoogstwaarschijnlijk heeft deze man een beroerte gehad waardoor hij niet meer kan praten, wat vreselijk is. Toch leek ‘ie gelukkig. Hij straalde én hij gaf me een complimentje. Ik vind ’t mooi, want zeg nou eerlijk: heb jij ooit een complimentje aan een ‘vreemdeling’ gegeven?

Dit is slechts een voorbeeld. Wat ik wil zeggen, is dat iedereen uit kleine dingen veel moois kan halen, zoals inspiratie en liefde. Noem me een hopeloze romanticus, I don’t care, maar ik geloof er in.

Door hele kleine dingetjes kan je hele dag goed gemaakt worden.

’t Leven gaat niet altijd over rozen.

Het kan niet altijd goed gaan. Helaas, het is waar. Wanneer je ooit denkt dat jij de enige bent met problemen: think again. Iedereen heeft zo wel wat. Elk huisje heeft z’n kruisje. Iedereen heeft zo z’n eigen problemen waar hij/zij mee moet kampen en mee moet zien te leven. Daar wordt men sterker van. Althans, dat is de bedoeling.

De kunst is om je problemen te accepteren. Je kan er wel over in blijven zitten, maar dat heeft geen zin. Valt er iets aan te veranderen en wil je er vanaf? Doe er dan wat aan. Kan je er juist niets aan veranderen? Accepteer het dan en probeer er het beste van te maken. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

En als je denkt dat ’t dom is om fouten te maken? Dat is niet zo. Cliché, maar waar: elk mens maakt fouten. Mensen zijn ook maar mensen. Je hoeft niet altijd verstandig te zijn. Dat kan ook niet altijd. Van de onverstandige beslissingen (ook wel ‘fouten’ genoemd) leer je en word je uiteindelijk wijs. Onthoud dat.

Sometimes life feels like a piece of shit. Maar shit hoort erbij. Zo is het leven. De bedoeling is dat we ons er doorheen slaan, het overleven, er vooral van leren en daarna weer verder gaan.