Altijd ben jij er.

De tekst stond op het beeldscherm voordat ik het door had. Soms begin ik met schrijven omdat ik die drang voel en schrik ik van het eindresultaat. Dat was deze keer ook het geval. Ik zat op je kamer, maar jij was weg. Jouw veilige armen waren er niet om mij te omhelzen. Dat vond ik niet erg. Het is ook weleens goed om alleen te zijn. Vooral voor mij. Ik heb er nogal een handje van om weg te rennen. Ontkennend dat er iets is. Het werd tijd dat ik eens eerlijk met mezelf was. Het was eventjes teveel.

Ik voelde me schuldig. Het was de bedoeling dat ik tijdens je training nog even zou editten en dat ik bij jouw thuiskomst, weg zou zijn. Je had afgesproken met je vrienden om een avondje te gamen. Uiteindelijk ging het niet door, maar dit kwam (gelukkig) niet door mij. Ergens kwam het me wel goed uit. Ik had behoefte aan een goede knuffel en iemand bij wie ik mijn verhaal kwijt kon. Toch voelde ik me lullig. Altijd voel ik me lullig op momenten als deze. Als ik voor de zoveelste keer weer met mijn jankverhaal bij je aankom.

Ik weet dat het niet zo zou moeten voelen. Dat gevoel geef je me ook helemaal niet. Het zit tussen mijn oren. Het is nogal dubbel. Aan de ene kant schrijf ik wel blogs over mijn vader, maar aan de andere kant voel ik me bezwaard om met iemand erover te praten. Dat is gek, toch? Ik ben ook wel een beetje gek. Dat ben je inmiddels wel van me gewend.

Je kwam met je vrolijke gezichtje de kamer binnen. Ik merkte aan alles dat je je best deed om me wat op te vrolijken. Ik probeerde er niet over te praten, omdat ik niet wilde huilen. Waarom ik altijd zo probeer te vechten tegen die tranen, weet ik niet. Het is juist beter om ze even te laten gaan. Toen je me een knuffel gaf, deed ik dat dan ook maar. Wat ben ik op zulke momenten blij dat jij er dan bent om me wat warmte te geven. Je hoeft dan niet eens wat te zeggen. Luisteren en er uberhaupt zijn, dat is genoeg.

En je bent er altijd. Al-tijd. Ik kan altijd op je rekenen. Ik bedank je niet vaak genoeg voor alle dingen die je voor me doet. Voor het feit dat je dag en nacht voor me klaar staat. Voor alle knuffels, alle kusjes, alle warmte. Voor al die keren dat je me een lach op mijn gezicht bezorgde en voor al die keren dat je mijn tranen droogde. Ik krijg nu een klein traantje in m’n oog terwijl ik dit schrijf joh! Maar die droog ik zelf wel.

Ik hou van jou satje, je bent de allerbeste.

13912681_10210420111678839_3208163677765699140_n

Advertenties

My medicine.

Sommigen van jullie weten het wel en sommigen van jullie weten het niet, maar ergens diep in mij schuilt een dichter. Dichtster. Dichteres. Wat is het vrouwelijke woord voor dichter eigenlijk? Anyway, dit doe ik al vanaf mijn 10e en tot mijn 18e heb ik dit altijd heel fanatiek gedaan. Ik heb schriften en boeken vol geschreven. Toch doe ik het de laatste paar jaar bijna nooit meer. Geen idee hoe dat komt.

Gister kreeg ik ineens een spontane ingeving, op precies dezelfde manier als dat ik die een aantal jaren terug altijd had. Zo kwam er een bepaald zinnetje in m’n hoofd en zo begon ik door te rijmen. Snel moest ik het opschrijven, anders was ik het kwijt. Zo gezegd, zo gedaan. Omdat dit zo’n miracle is (het feit dat ik na 185 jaar weer eens een gedicht geschreven heb), wil ik hem graag met jullie delen! Het is een Engelse, dit keer.

When I’m having one of those moments,
feeling sad and blue.
I sit down, take a breath
and start longing for you.
Your warm arms.
Your calming words.
You always heal
what sometimes hurts.
You make me
forget my pain.
You make me
smile again.

En toen ik dit gedicht schreef, dacht ik de hele tijd aan m’n vriendje,
dus bij deze een lekker fotootje!

Italy3

Love is love.

Love is love

Van de week zat ik lekker op de bank met m’n moeder & twee vrienden van me. Het was een ouderwets televisie-avondje om lekker te ontspannen. Na een tijdje zag ik een ‘wat oudere’ man, die volgens mij rond de 70 jaar oud was. Hij was net een jaar uit de kast. Dit wil dus zeggen dat hij meer dan de helft van z’n leven ‘in de kast’ heeft gezeten. Dit zette mij aan het denken.

Waarom heeft deze man dit zo lang voor zich gehouden? Was zijn familie er tegen? Was het angst die hem tegenhield? Ik vraag het me af. Niemand zou bang moeten zijn om te vertellen waar hij/zij op valt. Ik ben al helemaal van mening dat je je hoeft te schamen voor je seksuele geaardheid. Sterker nog, het zou niks uit moeten maken!

Het wordt na al die jaren nog steeds niet door iedereen geaccepteerd. Dit vind ik echt belachelijk. Er valt niks te accepteren. Het is nou eenmaal zo dat we op deze wereld te maken hebben met heel veel verschillende mensen, in allerlei ‘soorten’ en ‘maten’. Verschillende geloven, rassen, idealen, meningen en smaken. Dat zal nooit veranderen. Fucking deal with it!

Wat ik wil zeggen met deze blogpost is dat het niet uit zou moeten maken waar je op valt. Het gaat om de dingen die je doet in je leven. Als je goed doet, ben je een goed mens. Wat maakt het dan uit waar je verliefd op word? Mochten er mensen zijn die het niet eens zijn met jouw liefdesleven, so be it. Het is jouw leven en daar heeft een ander niks mee te maken. Leef je eigen leven zoals jij dat wil en laat niemand je daarbij in de weg staan!

Love is love!

Samen.

Samen foto1

Hier zit ik dan, in ons kikkerlandje. Het gewone leventje is weer begonnen. Na 2 maanden volledige vrijheid te hebben gehad, komen nu de verplichtingen weer. School, werk, noem het maar op. Ik vind het niet erg hoor, begrijp me niet verkeerd. Toch zou ik op dit moment in een tijdmachine willen stappen.

Een maand geleden zat ik nu met m’n billen in Italië. We waren toen aan het bijkomen van de barbecue. Het had geregend, die 1e avond, maar dat maakte me niet zoveel uit. Ik was op vakantie en ik voelde me ontspannen. De sfeer was goed. We hebben lekker gekaart en gekletst, met een fijn muziekje op de achtergrond. Ik vond het allemaal wel prima. Rond een uur of 12 ging ik met jou in de tent liggen. Het regende nog steeds. Het getik op de tent maakte het alleen maar extra knus. Wat hadden we het heerlijk samen.

Ik had nooit eerder gekampeerd. Van tevoren was ik toch een beetje bang dat ik het zou gaan missen, zo’n zacht bedje. Maar nee hoor, dat luchtbed sliep helemaal prima. Ik vond alles wel goed zo. Het feit dat we moesten verhuizen naar een andere camping (wegens de regenachtige omstandigheden) vond ik ook niet erg. Al helemaal niet toen we er eenmaal waren. Deze camping was nog véél mooier dan de eerste. We hadden een prachtig plekje, met uitzicht op het Garda-meer.

Samen foto2

Het mooiste vond ik dat ik met jou was. Mijn lieve vriendje. Ik vind het geweldig dat we samen van dit mooie land hebben mogen genieten. Elke ochtend als ik wakker werd en naast me keek, zag ik daar jouw slaperige, vrolijke koppie. Jij weet niet wat een ochtendhumeur is. In Italië was het fenomeen ‘ochtendhumeur’ mij ook even onbekend.

En je mag het best weten: ik was toch een beetje bang. Men zegt altijd dat je elkaar op vakantie pas écht leert kennen. Natuurlijk kenden we elkaar al echt. We waren al een jaar samen, dan ben je geen vreemden meer van elkaar. Maar je snapt wat ik bedoel. Wat nou als we ons mateloos aan elkaar gingen irriteren? Wat nou als we de grootste ruzie hadden gekregen? Mijn paniekerige hoofdje had veel vragen.

Was het nodig om zo te stressen? Nee. Ik heb een heerlijke vakantie gehad met jou. Samen eten, samen zwemmen, samen slapen. Alles was samen.

En ik vond het heerlijk.

Een beter persoon.

Je kent ze wel: die films waar alles zó perfect is, dat je ervan moet kotsen. Soms door walging en soms door jaloezie. Ik denk dat iedereen weleens een ontzettende cliché liefdesfilm heeft gezien en stiekem dacht ‘verdomme, gebeurde dat maar eens bij mij’. Ontken het niet! Ik heb zelfs een periode gehad dat ik weigerde om romantische films te kijken. Ik was te jaloers!

Bij dit soort scenario’s hoorde ik mensen vaak zeggen ‘you’ve made me a better person’. Ik vond dat pure onzin. Hoe kan een ander jou nou beter maken? Het is toch je eigen verantwoordelijkheid? Jij bent de baas over je gedrag. Jij kan zelf bepalen wie je wil zijn. Dit uit je door woorden en daden. Kon je echt een beter persoon worden, dankzij iemand anders? Ik was er nogal sceptisch over.

Het was een periode waarin liefde niet aan mij besteed was. Ik vond het allemaal wel best zo. Vrijgezel zijn vond ik helemaal niet erg. Je zat niet aan iemand vast, had genoeg tijd voor jezelf en voor je vrienden. Je hoefde niet rekening te houden met een ‘partner’ en dat leek mij ideaal.

Op een avond in december 2012 ging ik een avondje stappen met 2 vriendinnen. Nog in mijn anti-mannen-mode, was ik toen. We waren lekker aan het dansen en ik voelde ineens een hand op m’n schouder. Een automatisch reflex duwde de hand weg. Toen ik zag wie ik had weggeduwd, baalde ik. Wat een bink! Gelukkig was hij dronken genoeg om niet door te hebben dat ik hem al eerder had ‘afgewezen’, dus probeerde hij het later gewoon nog een keer.

Blablabla, nummers werden uitgewisseld en af en toe hadden we oppervlakkig contact. In mei 2013 begonnen we elkaar steeds meer appjes te sturen, maar ik bleef afstandelijk. Onbewust uit een soort zelfbescherming. Bang dat ik verliefd zou worden, want dat kon me alleen maar pijn doen, dacht ik. Ik verzon smoesjes om niet met hem af te spreken en toen hij het bijna wilde opgeven, vroeg ik hem in een impulsieve bui of hij met me naar de bioscoop wilde. Geloof me, ik schrok er zelf ook van.

Een aantal weken later hadden we een relatie en nu, 13 maanden later, zijn we nog steeds samen. Geloof ik nu dat iemand je een beter persoon kan maken? Ja. Stijn durft me op mijn fouten te wijzen. Hij heeft me geleerd dat ik me niet teveel van het negatieve moet aantrekken en me moet focussen op dingen die er wél toe doen. Hij heeft me geleerd dat ik soms wat meer geduld moet hebben (al heb ik hier nog steeds weleens moeite mee). Daar ben ik hem erg dankbaar voor. Lieverd.

Conclusie: Ik ben niet meer anti-man. Ik hoef niet meer jaloers te zijn als ik naar een film vol met liefde kijk. Ik geloof dat iemand het beste in je naar boven kan halen.
& last, but not least:

I love you, Stijn.

LOVEEEE

Papa is bij me.

Bonjour lieve mensjes!

Vandaag was een rustig dagje voor me. Rond etenstijd zaten we naar Kim Kardashian te kijken op tv. Ze was bezig met de voorbereidingen voor haar bruiloft met Kris Humphries. Dit is alweer een tijdje terug, want inmiddels zijn ze alweer uit elkaar en nu heeft ze een kindje samen met de enige, echte Kanye West. Haar vader is overleden en om haar vader er toch bij te hebben, wilde ze stof van een oude blouse van haar vader in haar jurk laten verwerken. Mooie gedachte, vond ik. Na een tijdje werd ze emotioneel, liep ze weg en moest ze huilen. Het pianomuziekje begon op de achtergrond te draaien, voor het zielige effect. Ik vond ’t al zielig genoeg zónder die muziek en jankerig als ik ben, schoten de tranen me in de ogen.

Na wat traantjes weg geveegd te hebben en wat gesnotter hier en daar, voelde ik ineens een warmte op m’n schouder. Hoe gek dat ook klinkt, ik had echt ’t gevoel dat het m’n vader was. Het was alsof hij even me gerust wilde stellen. Alsof hij even z’n hand op m’n schouder legde en op die manier wilde laten weten dat hij bij me was.

Zelf ben ik er heilig van overtuigd dat m’n vader altijd bij ons is en ook over ons waakt. Ik voel hem bij me en vooral dat moment was heel apart. Heel apart en fijn. Liet me weer denken aan wat een lieve vader ik heb. Ik zeg ‘heb’, want hij is dan wel overleden, maar hij is nog wel bij me. Voor altijd.

I love you dad!

Bazige moeders!

Dag lieve kindertjes!

Het is vandaag moederdag. Feest! Toch moet ik als allereerst effe zeggen dat je elke dag lief voor la mama moet zijn en níét alleen op moederdag. Weet je wel wat je moeder allemaal voor je gedaan heeft? Ze heeft je uitgepoept! Ze is waarschijnlijk wel een aantal uurtjes zoet geweest ook! Daarna moest ze jóúw poepluiers verfrissen, je vieze lijfje in bad doen, je gekrijs aanhoren en al die dingen! Ja, sta daar maar eens bij stil.

Ook heeft ze natuurlijk heel veel mooie dingen mogen meemaken. Zo heeft la mama een paar mooie momentjes met mij op een rijtje gezet. Toen ik een maand of 5 was, ontdekte ik m’n eigen schaduw. Nou, dat was me toch een feest! Ik heb blijkbaar een dikke lachbui gehad en ’t was prachtig. Je weet wel die schaterlachjes van baby’s? Die viral video’s op youtube? Zoiets was het. M’n moeder zou nu nog willen dat ze het gefilmd had. Duizend procent dat ik een viral bad ass baby had geweest!

Toen ik een jaar of 2, 3 was, heb ik een keer een hele lange huilbui gehad. Er werd van alles geprobeerd. Eten geven, troosten, grapjes vertellen om me aan ’t lachen te krijgen maar tevergeefs, niets hielp. Tot dat er een kneiteharde boer uit dat kleine lijfje van mij kwam en bleek dat dat me dus de hele tijd dwars had gezeten. M’n boer klonk als die van een oude, volwassen vent. M’n moeder moest er heel hard om lachen.

Mijn zus ging toen ik 4 was, een jaar in Amerika naar high school. Altijd als ze naar Nederland belde, zei ik dat ik een banaantje voor haar zou bewaren. Natuurlijk kon ik ’t ook niet laten om te vragen wanneer ze weer thuis kwam. Ik denk dat m’n zuslief wel een paar keer de traantjes door heeft moeten slikken. Mij werd beloofd dat als ik 5 werd, we naar Amerika zouden gaan om m’n zus op te halen. Dat is wat we deden en we hebben 3 hele toffe weken gehad. M’n zus zat in een pleeggezin en ze had daar 3 zusjes en een broertje. Ik vond dat broertje niet zo tof en ik was nogal een kreng vroeger. Wat deed ik? Ik beet hem in z’n oor. Broertje was not amused. Hij zei dat ‘ie me wel effe aan zou pakken. “Dat moet je een keer doen jongen, dan zal ik jou effe een tik geven!” zei m’n moeder, in ’t Nederlands. Dat verstond ‘ie natuurlijk niet en ze zou ‘m ook niets gedaan hebben. Maar ’t is gewoon weer zo’n gekke uitspraak van m’n moeder die haar zo leuk maakt.

Mijn moeder is een hele toffe en vandaag is ze ook jarig! Ze is 57 lentes jong!

& la mama! <333

Vergeet niet hoe bijzonder je moeder is.
Wat doen jullie om aan de moeders te laten zien dat je van haar houd?
Hoe hebben jullie moederdag doorgebracht?
Wat zijn jullie tofste herinneringen?
Laat het hieronder in de reacties weten!

Zoetsappige love-songs.

Ellis in romantische sferen.

Hallo tortelduifjes!

Vandaag is ’t Valentina-dag, zoals ik ’t zelf altijd graag noem. Een prachtige dag, met veel zon en zeker géén sneeuw, waarop we allemaal uitgebreid de liefde kunnen vieren want ja, dat kan de rest van het jaar natuurlijk niet! Jullie ruiken het sarcasme, hè? Mooi, jullie hebben een paar goede neussies.

Anyway, omdat het vandaag Valentino-dag is, wilde ik toch een blogje voor jullie tikken. “Wat zal ik eens gaan doen voor m’n lieve lezertjes?” vroeg ik mezelf af. Ik zweette peentjes en zat helemaal in de stress. Plotseling wist ik het: een paar heerlijke (en soms misschien zelfs een tikkeltje foute) love-songs. Sit back and enjoy!

Starship – Nothing’s Gonna Stop Us Now.
Dit lieve nummertje uit 1987 heeft een prachtige tekst om bij weg te zwijmelen. Het heeft geluid waar je vrolijk van word. Althans, ik word er wel vrolijk van, verder weet ik niet hoe ’t met jullie zit. Misschien komt ’t omdat ik van de old school platen hou, maar ach. ’t Is toch een schattig nummer, zeg nou zelf?!

Boyzone – Love Me For A Reason.
Ik moet jullie allen iets bekennen: ik heb een zwak voor boybands. And guess what? I REGRET NOTHIIIIIIIIIIIIIIIIING! Dit is zo’n lekker meezingplaatje, waar je lekker dramatisch op kan mee dansen. Ik vind ’t leuk.

Rick Astley – Never Gonna Give You Up.
You’ve just been Rick Rolled, YOU’RE WELCOME! Deze kon niet ontbreken. Het kon gewoon niet. Ik kon ’t niet laten, dames en heren. Het spijt me. Dit kan overigens op geen enkele foute party ontbreken. Zalig!

Ennnnnnn dat was ‘m!
Wat vinden jullie nou échte Valentijns-nummers?!

Dingen die ik haat aan de liefde.

Zo, dat is een flinke titel! Ja dames en heren, ik weet ‘t. Niet gelijk schrikken hoor, ik ben niet helemaal depressief omdat het morgen valentinadag is. Ik ga me gewoon helemaal volvreten, samen met m’n vrienden Ben & Jerry. Ik ga kijken naar romantische films en tranen met tuiten huilen. Verder gaat alles prima.

Nee, maar even zonder dollen. Er zijn wat dingetjes in de liefde en dergelijke die ik even wilde bespreken. Daarom heb ik daar een video over gemaakt. Willen jullie die zien? Kijk dan hier!

& vonden jullie de video leuk? Dan mogen jullie abonneren én natuurlijk een duimpje omhoog geven!

Dikke kus,

Ellis ❤

De kleine dingen.

Je leest de titel goed ja, maar je moet ’t niet te letterlijk nemen. Met kleine dingen bedoel ik niet kleine voorwerpen ofzo, nee. Ik bedoel de kleine dingen in ’t leven. Als in, gewoon een glimlach van iemand. Dat is maar een voorbeeld.

Vandaag zat ik achter m’n kassa bij de Appie Heijn. Er kwam een oud mannetje boodschappies doen. Ik vroeg hem om z’n bonus-kaart. Die legde hij neer. Ik scande ’t kaartje en gaf ’t weer terug. Hij pakte m’n hand en keek naar m’n nagels en zei “mooooooooi”, precies zoals ik ’t type. Hij lachte naar me en gaf me m’n hand weer terug. Ik was vertederd en lachte terug, wat een lief ventje. Hij pinde nadat ik hem vertelde hoeveel de boodschapjes hem gingen kosten. Hij pakte z’n portemonnee om z’n pinpas in terug te stoppen en haalde er toen een papiertje uit, waar het volgende op stond: “Ik kan niet goed praten.. maar ik begrijp alles!” Ik lachte, knikte en zei dat het goed was. Hij lachte naar me, zwaaide en liep weg.

Gek voorbeeld? Nee. Ik vind ’t mooi. Hoogstwaarschijnlijk heeft deze man een beroerte gehad waardoor hij niet meer kan praten, wat vreselijk is. Toch leek ‘ie gelukkig. Hij straalde én hij gaf me een complimentje. Ik vind ’t mooi, want zeg nou eerlijk: heb jij ooit een complimentje aan een ‘vreemdeling’ gegeven?

Dit is slechts een voorbeeld. Wat ik wil zeggen, is dat iedereen uit kleine dingen veel moois kan halen, zoals inspiratie en liefde. Noem me een hopeloze romanticus, I don’t care, maar ik geloof er in.

Door hele kleine dingetjes kan je hele dag goed gemaakt worden.