My medicine.

Sommigen van jullie weten het wel en sommigen van jullie weten het niet, maar ergens diep in mij schuilt een dichter. Dichtster. Dichteres. Wat is het vrouwelijke woord voor dichter eigenlijk? Anyway, dit doe ik al vanaf mijn 10e en tot mijn 18e heb ik dit altijd heel fanatiek gedaan. Ik heb schriften en boeken vol geschreven. Toch doe ik het de laatste paar jaar bijna nooit meer. Geen idee hoe dat komt.

Gister kreeg ik ineens een spontane ingeving, op precies dezelfde manier als dat ik die een aantal jaren terug altijd had. Zo kwam er een bepaald zinnetje in m’n hoofd en zo begon ik door te rijmen. Snel moest ik het opschrijven, anders was ik het kwijt. Zo gezegd, zo gedaan. Omdat dit zo’n miracle is (het feit dat ik na 185 jaar weer eens een gedicht geschreven heb), wil ik hem graag met jullie delen! Het is een Engelse, dit keer.

When I’m having one of those moments,
feeling sad and blue.
I sit down, take a breath
and start longing for you.
Your warm arms.
Your calming words.
You always heal
what sometimes hurts.
You make me
forget my pain.
You make me
smile again.

En toen ik dit gedicht schreef, dacht ik de hele tijd aan m’n vriendje,
dus bij deze een lekker fotootje!

Italy3

Advertenties

Never A Failure.

Thanks weheartit!Hi!

Weer een gedichtje! Hij is alleen wel engels. Jullie kunnen vast wel engels, toch? En zo niet, dan gooi je ‘m maar door Google Translate heen!

By making mistakes,
you only become wise.
It’s about being real,
not always about being nice.
Sometimes it escalates,
and the real feelings show.
But you try to move on
and that’s how you grow.
Sometimes crazy stuff happens
and it catches you by surprise.
Sometimes it hurts
and the tears well up in your eyes.
But no matter how hard it gets,
you’ll always learn.
Never a failure, always a lesson.
That’s what you earn.

© Ellis Kopier.

Kracht van binnen.

Ja mensen, ik ben op dreef! Zoals ik al zei in deze blog (CLICK IT!), heb ik m’n dichterskunsten weer gevonden en dit gedicht heb ik al een tijdje terug geschreven. Graag wil ik ‘m met jullie delen. Waarom? Omdat ’t kan, thát’s why!

Wanneer je iets zo graag wil
en voor niets anders zal kiezen.
Dan zul je er alles aan doen,
om ’t niet te verliezen.
Je vindt een kracht in jezelf,
waarvan je niets wist dat je ‘m had.
Een en al strijdlust,
waarvan je niet wist dat ’t in je zat.
Wanneer je iets niet wil verliezen
en ’t is alles wat je wil.
Dan vergeet je de wereld om je heen
en staat de tijd even stil.
Je word gek bij die enge gedachte
en wil ’t liefst gillen.
Maar soms krijgen we niet altijd wat we willen.

© Ellis Kopier.

’t Leven vormt je.

Jaja, eindelijk! M’n dichtdrang is weer terug! Ik weet niet waar die al die tijd gebleven is, maar ik heb ‘m weer ontdekt. ’t Is fijn om m’n lieve dichtdrang weer bij me te hebben. Van de week kwam dit uit m’n pen rollen. Geniet ervan!

Door bepaalde dingen die gebeuren,
kom je erachter hoe je in elkaar zit.
Van elke ervaring steek je iets op. 
Nu geldt hetzelfde. Je leert van dit.
De goede tijden wil je houden.
Dat zijn de momenten dat je geniet.
De slechte tijden moeten weg.
Die doen je alleen maar verdriet.
Althans, dat denk je.
En ja, pijn doet ’t dan.
Toch leer je ermee omgaan
en wordt je er uiteindelijk sterker van.
’t Leven kent obstakels.
Soms een heuveltje, soms een flinke berg.
’t Leven vormt je, maar is leerzaam,
dus ’t is niet erg.

© Ellis Kopier.

Een Doel.

Dag dames en heren, koekjes en peren!

Ik heb weer eens een gedichtje voor jullie. Waarom? Omdat het kan!

Wie niet weet, moet niet praten.
Wie je niet kent, moet je niet haten.
Wie geen problemen wil, houdt zich koest.
Wie niks wil breken, zorgt dat hij niks verwoest.
Wie geen oorlog wil, maakt geen ruzie.
Wie een oplossing wil, zoekt naar een conclusie.
Wie een betere wereld wil,
moet eerst naar zichzelf kijken
en moet dingen willen veranderen,
als hij z’n doel wil bereiken.

© Ellis Kopier.

Ieder Eigen.

Helloooo dames en heren,
hier, na lange tijd, weer een gedichtje van mij.
Hope you guys like it!

Ieder Eigen.

Aan ’t eind van de dag zijn we allemaal mensen,
allemaal van vlees en bloed.
Met ieder een eigen hart en gevoelens,
maar niet iedereen weet wat ‘ie daarmee aan moet.
Tranen zijn geen symbolen van zwakheid:
Het zijn symbolen van kracht.
Je laat je emoties de vrije loop,
je bent maar een mens, huilen mag.
Wat een ander ook zegt,
ga je eigen weg.
Dat toont karakter en laat zien wie je bent. 

© Ellis Kopier.

Sterker.

Hallo allemaal!

Ik vond het wel weer eens tijd om een gedicht te posten, aangezien dat alweer een hele poos geleden is. Vrolijk is anders, moet ik jullie wel alvast melden. Het spijt me. Maargoed, het kan niet altijd feest zijn. Het is een gedicht over m’n vader. Hij is overleden toen ik 9 jaar oud was, zoals de meeste van jullie misschien al wisten. “Is dit gedicht niet een beetje té persoonlijk?” vragen jullie je misschien af. Misschien wel, maar alsnog. Er is niks mis met het uiten van emotie, toch? Vandaar dat ik dit gedicht, zonder schaamte, met jullie deel.

Ze zeggen dat wonden helen met de tijd,
maar ik voel nog steeds pijn.
Werd je toen niet ziek,
dan had je hier nog kunnen zijn.
Ik heb je nodig,
maar helaas, je bent er niet.
Een gevoel van leegte.
Een traan van verdriet.
Een stukje ‘thuis’,
heb je die dag meegenomen.
Zo wacht ik op de dag,
dat ik jou weer zal tegenkomen.
Je kan niet voor eeuwig weg zijn.
Onze liefde is te groot.
 Wij zullen elkaar opnieuw ontmoeten,
 want onze band is sterker dan de dood.

© Ellis Kopier.