Dagboek van een amateur #2

Woensdag 11 augustus ’16
Soms begin ik maar gewoon met schrijven en dan is het eindresultaat toch wat heftiger dan ik in eerste instantie verwacht had. Daar kwam deze blogpost uit. Nog steeds een beetje sipjes. Ik dacht, laat ik die emotie maar gebruiken voor het schrijven van mijn verhaal. Inlevensvermogen is belangrijk.
Nou, dat inleven is wel gelukt zeg. Ik wil niet zeggen wat ik schreef, omdat ik niks wil spoilen en het verhaal nog alle kanten op kan, maar ik heb gehuild. Nou jank ik vanavond toch al om alles, maar als ik een normale dag had, had ik om deze tekst ook gehuild. Het is zo confronterend. Misschien is dit boek ook wel een soort afschrijfsessie voor mezelf. Het is niet autobiografisch, maar ik denk dat ik wel veel van mijn emoties er in kwijt kan. Een therapie sessie, lijkt het wel zo, jeetje.

Zondag 14 augustus ’16
Afgelopen woensdag avond zat ik na mijn jankbui, te praten met Stijn. We bespraken mijn verhaal. Mijn verhaal kon twee kanten op en ik twijfelde welke kant ik op moest gaan. Dit vroeg ik dus aan Stijn. Toen ineens zei hij “maar je ging toch een verhaal schrijven over *bliep bliep bliep*” (dit is voor jullie nog even een raadsel) en toen dacht ik “MAN, I LOVE YOU!”. Ik was helemaal vergeten dat ik dat idee in eerste instantie had. Dus nu heb ik twee ideetjes en ga ik eerdaags aan die tweede beginnen. Dan kijken met welke ik door ga. Exciting!

Maandag 19 september ’16
Afgelopen vrijdag mocht ik in het programma ChickChat komen op het kanaal van FIRST. Hier deden ze (Cath & Gentle) een interview met mij en na een tijdje kwam mijn serie #elleest ter sprake. Cath vroeg mij of ik ooit zelf een boek zou willen schrijven. Ik vertelde dat ik in de zomer begonnen was, maar nu vast zat tussen twee concepten. “En nu heb je het gewoon te druk?” vroeg Gentle. “Nee, ik verzin smoesjes voor mezelf en moet gewoon beginnen!” was mijn antwoord. Ik schrok bijna van mijn eigen confession. Dus, wat heb ik gedaan? Ik ben vandaag begonnen. Aan een nieuw boek. Ik noem het gewoon alvast een boek, om in het universum te gooien dat het eraan komt. Iets meer zelfvertrouwen kan geen kwaad bij mij. Het zal pittig worden, maar ik kan dit.

Zondag 25 september ’16
Vanavond had ik het huis voor mezelf. Televisie uit, rustig muziekje op en schrijven. Alleen thuis zijn is prettig, maar ik vind het ook een beetje eng. Niet omdat ik bang ben voor inbrekers of dat soort ongein. Wanneer ik alleen ben (gebeurd niet vaak) heb ik de tijd om na te denken. Veel na te denken. Ik ben dan altijd bang dat ik een beetje emotioneel word. Dit viel vanavond gelukkig mee, maar zodra ik begon met schrijven, kwamen er toch weer dingen uit waarvan ik dacht “holy shite”. Dat is precies de reden waarom ik meer moet schrijven. Het is confronterend, maar het is wel goed voor me. Afgelopen maandag heb ik mijn voorwoord geschreven. Vandaag mijn eerste hoofdstuk. Het voelt gek. Het is een groot leerproces en ik ben heel benieuwd waar ik over een paar maanden sta!

Dagboek van een amateur #1

Donderdag 16 juni ’16
Okay. Ik ben dit al zolang aan het uitstellen. De verhaallijnen dwalen kris kras door elkaar, door mijn hoofd. Waarom stel ik dit uit? Waarom ben ik zo bang? Ik snap mezelf niet. Ik ben de enige die mezelf tegen houdt. Doe niet zo achterlijk, Ellis! Begin gewoon. Je wil dit. Je kan dit. Toch zit ik nu met hartkloppingen achter mijn laptop. Achter deze schijtlaptop die klinkt alsof ‘ie elk moment kan opstijgen. I really need a new one. Maar ach, hier staat in ieder geval Word op. Zal ik dan maar beginnen?

Weet je wat het is? Ik ben gewoon bang dat het allemaal in mijn hoofd veel beter klinkt. Dat ik het uiteindelijk ga schrijven en dat het gewoon dikke stront door een trechter blijkt te zijn. Je hebt toch wel vaker van die grootse ideeën, bijvoorbeeld als je niet kan slapen. Dan denk je van: “Fuck yeah, morgen ga ik ervoor!” en vervolgens word je de volgende dag vol schaamte wakker. Dat is het gevoel wat ik nu ongeveer heb.

Eindstand: ik heb niet geschreven. In mijn mobiel stonden allerlei notities van verhalen. Deze heb ik allemaal in een boekje geschreven voor het geval mijn telefoon eerdaags crasht. Het kan niet lang meer duren. Dit zorgt wel voor wat meer rust in mijn hoofd. Ik heb de beginselen op papier staan. Binnenkort maar eens gaan kiezen aan wélk verhaal ik dan ein-de-lijk ga beginnen!

Zondag 17 juli ’16
Een maand, nieuwe baan, een diploma, een vakantie en een hoop twijfels later, zit ik er weer. Word is geopend. Ik zit achter de laptop van mijn vriend, want de mijne is langzaam aan het sterven. Ik zal je missen, al klonk je als een vliegtuig. Mijn laptop had de nare gewoonte om als hij aanstond, continu te blazen. “Ga je zo opstijgen?” was wat ik regelmatig hoorde. Binnenkort is dat verleden tijd. Al is het lastig om een nieuwe laptop uit te zoeken. Ben altijd bang dat ik een miskoop doe.

Anyway, back to the point: SCHRIJVEN! Een uur geleden dacht ik “Now is the time Ellis, je kan het niet meer uitstellen.” 5 minuten later startte ik de laptop op, maar nu heb ik nog steeds geen woord op (spreekwoordelijk) papier. Kom op, get shit done!

Okay. Holy shit. Holy crap. Holy shit crap. IK HEB ZOJUIST MIJN EERSTE HOOFDSTUK GESCHREVEN! Jullie hebben geen idee wat voor voldaan gevoel ik hiervan krijg. Damn. Dit voelt fantastisch!

Dinsdag 19 juli ’16
Ik heb eigenlijk al een team van proeflezers. Mijn slachtoffers zijn Quinty, Eric & Stijn. Stijn is niet eens een lezer, dus dat hij dit voor mij wil doen, vind ik lief. Op mijn eerste hoofdstuk heb ik al de nodige feedback gehad die ik kan gaan verwerken. Ben ik blij mee. Heb ik wat aan. Vooral Stijn had véél feedback, goede ook!

Het idee dat ik daadwerkelijk begonnen ben met schrijven, doet me echt goed. Ik ben trots op mezelf. Het is nu te warm om te schrijven. Ik ga zo weer lekker naar buiten om Pokémon GO te spelen. Ciao!

Zaterdag 30 juli ’16
Deze posts zijn confronterend. Wat heb ik al lang niet meer geschreven. Ik vergeet er soms tijd voor te maken. Stom is dat, hè? Mijn eigen laptop is op het moment kapoetskie. Nu zit ik op Stijn’s kamer. Lekker je vriendje’s laptop stelen. Altijd handig.

Thuis ligt mijn USBtje, met het begin van hoofdstuk 2. Om nou op en neer te reizen voor dat stukje, nah. Ik ga gewoon opnieuw beginnen aan hoofdstuk 2 en dan kijk ik wel of ik ze ga combineren.

Dus Stijn komt net terug van z’n voetbaltraining en schuift zo een broodje carpaccio onder m’n neus. Ik hou echt van die jongen. Dat ik net het brood van 5 dagen oud heb moeten weggooien omdat zijn ouders niet thuis zijn en  de jongens in dit huis boodschappen vaak vergeten, laat ik even achterwege. En het feit dat dit mijn ontbijt is, om 3 uur. Slecht. Foei! Na m’n heb ik m’n 2e hoofdstuk uitgeschreven.

Het is avond. Ik heb het oude gedeelte van hoofdstuk 2 toegevoegd aan het nieuwe hoofdstuk 2. Vanavond heb ik even op YouNow een stream gedaan. Er was een bescheiden groep van 7 kijkers. Ze wilden dat ik wat voorlas, nadat ik vertelde dat ik aan het schrijven was. Ik vond het doodeng, maar ik heb ze hoofdstuk 1 voorgelezen en ze waren super enthousiast! Was echt leuk om te horen.

Nu zit ik een beetje met een dilemma. Het laatste stuk van hoofdstuk 2 voelt alsof het pas láter in het verhaal moet komen. Het gaat anders allemaal wat te snel. Ik heb de mogelijkheden tijdens het schrijven van een verhaal zó onderschat. Er zijn zoveel keuzes om te maken. Je hebt alle vrijheid, want het is jóúw verhaal. Dit voelt episch!