Het leven na het verlies.

Af en toe denk ik na. Sterker nog: ik denk heel vaak na. Soms vraag ik me af of ik niet teveel nadenk. Dan lig ik in m’n bed en blijf ik wakker, terwijl ik allang in dromenland zou moeten zijn. Ik kan er echter niks aandoen. Mijn brein maakt overuren. Dit hoeft niet eens negatief te zijn. Soms krijgen m’n hersenen geen rust door alle ideetjes die er in zitten. Soms dan ben ik gewoon te vrolijk om te gaan slapen. Hier heb ik dan ook altijd de volgende dag alweer spijt van. Soms is ’t ook gewoon dat ik te lang nadenk over vervelende dingen. En ja, dat is vervelend.

Soms dan vraag ik me af waarom mensen dood gaan. Dat is natuurlijk een hele lompe, kinderachtige vraag, maar toch komt deze weleens in me op. Ik zal heus niet de enige zijn die zich dit weleens afvraagt. Het is toch ook een verschrikking? Iemand overlijdt, je moet heel veel huilen, je moet het aan mensen vertellen, weer huilen, naar een begrafenis/crematie, heel veel huilen en als dat eenmaal voorbij is, moet je alsnog regelmatig huilen! Er komt geen einde aan. Ik som het nu op een hele simpele manier op. Er komt natuurlijk veel meer bij kijken en voor een ieder is het anders. Maar jullie snappen me wel, toch?

Men zegt altijd dat je weer door moet gaan met je leven. Niets is minder waar. Dit wil nog niet zeggen dat het af en toe godvergeten pijn doet. Het besef dat iemand er niet meer is, kan nog steeds voelen als een mes in m’n hart, zelfs nu ik het al langer dan 10 jaar weet. Soms is het alsof je er opnieuw achterkomt. Alsof je het even vergeten bent en het dan, ineens, weer in je hoofd opkomt. Bizar, niet?

Ik weet dat ik erg vaak over m’n vader praat. Dat ik vaak over het leven praat, maar ook vaak over de dood praat. Om heel eerlijk te zijn, maakt het me niet uit of mensen dit raar vinden. Het werkt voor mij ook als een soort therapie. Voor mij voelt het goed om dit soort dingen te bespreken, omdat ik denk dat veel mensen het ook eng en/of moeilijk vinden om ‘het leven na het verlies’ te bespreken. Dat is het ook, maar dit betekend niet dat het niet moet gebeuren. Soms moeten dit soort moeilijke onderwerpen besproken worden, want alles opkroppen is echt niet goed. Zelf heb ik weleens ervaren dat ik onbewust te lang met zo’n verdrietig gevoel heb rond gelopen, wat vervolgens tot een iets heftigere uitbarsting leidde dan ik had gewild. Ook dat hoort erbij. Het hoort allemaal bij het leven, zoals wijze mensen altijd zeggen.

Iemand verliezen is verschrikkelijk. Het erover hebben is moeilijk. Niet altijd hoor, het kan ook heel leuk zijn. Als we het weer eens hebben over de leuke en soms gekke herinneringen met m’n vader, dan lig ik af en toe helemaal in een scheur. Dat is heerlijk. Toch denk je daarna weleens van “ja godverdomme, waarom mag ik dit nu niet meer mee maken?” en ja, dat is erg frustrerend. Dit wil niet zeggen dat ik altijd zo negatief ben hoor, maar af en toe wel. Soms gaat het goed en soms even niet.

Ik moet ermee leven, dus dat doe ik,
maar vergeten doe ik nooit.

Papa, ik hou van je.

Advertenties

Papa is bij me.

Bonjour lieve mensjes!

Vandaag was een rustig dagje voor me. Rond etenstijd zaten we naar Kim Kardashian te kijken op tv. Ze was bezig met de voorbereidingen voor haar bruiloft met Kris Humphries. Dit is alweer een tijdje terug, want inmiddels zijn ze alweer uit elkaar en nu heeft ze een kindje samen met de enige, echte Kanye West. Haar vader is overleden en om haar vader er toch bij te hebben, wilde ze stof van een oude blouse van haar vader in haar jurk laten verwerken. Mooie gedachte, vond ik. Na een tijdje werd ze emotioneel, liep ze weg en moest ze huilen. Het pianomuziekje begon op de achtergrond te draaien, voor het zielige effect. Ik vond ’t al zielig genoeg zónder die muziek en jankerig als ik ben, schoten de tranen me in de ogen.

Na wat traantjes weg geveegd te hebben en wat gesnotter hier en daar, voelde ik ineens een warmte op m’n schouder. Hoe gek dat ook klinkt, ik had echt ’t gevoel dat het m’n vader was. Het was alsof hij even me gerust wilde stellen. Alsof hij even z’n hand op m’n schouder legde en op die manier wilde laten weten dat hij bij me was.

Zelf ben ik er heilig van overtuigd dat m’n vader altijd bij ons is en ook over ons waakt. Ik voel hem bij me en vooral dat moment was heel apart. Heel apart en fijn. Liet me weer denken aan wat een lieve vader ik heb. Ik zeg ‘heb’, want hij is dan wel overleden, maar hij is nog wel bij me. Voor altijd.

I love you dad!

Mijn allerliefste papa.

Ik wil iets met jullie delen. Het is vrij persoonlijk, maar het is zeker geen geheim. Het heeft heel veel invloed op m’n leven gehad & toen ik klein was, had ik nog in m’n grootste nachtmerrie niet durven dromen dat dit zou gebeuren, maar toen ik 9 was, stierf mijn vader. Dit typend met een brok in m’n keel zo groot als een golfbal..

Ik weet niet of een van jullie ooit een dierbare is verloren, maar ik kan je wel vertellen dat de pijn die het veroorzaakt met geen woord te beschrijven valt. Het allerergste is dat je er niks aan kan doen. Wanneer iemand sterft, kan je diegene niet terughalen. Je kan er alleen in blijven geloven dat je elkaar weer op een dag zal ontmoeten en elkaar weer in de armen kan sluiten. Daar geloof ik ook in, echt, maar soms lijkt de dag dat ik m’n pa weer zal ontmoeten, veel te ver weg voor mij & zou ik gewoon willen dat ‘ie gewoon even terug kon komen, al was ’t maar voor een minuutje.. Maar helaas, dat is onmogelijk.

Altijd als ik aan m’n pa denk, zijn het vooral de leuke herinneringen die ik terughaal & niet zozeer de dag waarop hij gestorven is, al zal ik die dag natuurlijk nooit vergeten. Al is ’t alweer bijna 9 jaar geleden, ik weet het nog als de dag van gisteren. Het voelt zo raar als je weet dat iemand gaat sterven en je dan nog iets tegen diegene moet zeggen. Vooral die gedachte dat het de allerlaatste keer is, dat is zo raar.. Toch voel ik me gezegend dat ik nog gewoon met m’n prachtige, 9-jarige jankbekkie heb kunnen zeggen dat ik heel veel van m’n lieve papa hield. En nog steeds hou, uiteraard. Iedereen zegt dat natuurlijk over zijn/haar ouders, maar ik? Ik had écht de allerliefste vader die er bestond. Echt. Mijn vader was en is en blijft de liefste papa van de hele wereld. Geen twijfel mogelijk.

Ik denk dus wel vaak terug aan de leuke dingen die ik met m’n vader heb meegemaakt en dan lach ik, heel hard & heel breed. Zo’n fijne pretlach, omdat hij mijn vader zijn mag. Hij is niet weg, niet helemaal, want hij zit nog in m’n hartje & al kan ik ‘m misschien niet zien en ook niet aanraken, toch weet ik dat hij altijd bij me is, naast me staat en over me waakt. Dat hij nog steeds zal zorgen dat zijn jongste dochter niks ergs overkomt.

Door het veel te vroege overlijden van mijn vader ben ik ietsje te vroeg volwassen geworden. Wel heb ik er veel van geleerd en besef ik me dat het leven één groot raadsel is, vol met verassingen. Soms leuke en soms minder leuke. Het leven is onvoorspelbaar, dat weet ik zeker. Je weet nooit wat er gaat gebeuren, van het een op het andere moment kan alles ineens afgelopen zijn. Daarom wil ik jullie zeggen;

Koester je dierbaren en koester de herinneringen. Omring jezelf met de mensen die je lief hebt en maak van elke dag een feest. Laat af en toe een traan, maar vergeet daarna niet verder te gaan. Blijf niet te lang stil staan, want het leven gaat door. 

En voor alle mensen die iemand moeten missen:
Je bent nooit alleen.